### **پارتی چهارم: ملودی درد**
### **پارتی چهارم: ملودی درد**
فردا صبح، استودیو پر از صدای خفه و دلخراش پیانو بود. یونگی پشت پیانو نشسته بود و با هر کلیدی که فشار می‌داد، انگار تکه‌ای از روح خسته‌اش را بیرون می‌ریخت. آناهیتا روی صندلی چوبی نشسته بود و به نت‌های سیاهی که روی صفحه می‌رقصیدند نگاه می‌کرد. موسیقی یونگی شبیه حال و روز خودشان بود؛ پر از زخم، پر از ناامیدی، اما عمیق و واقعی. یونگی نواختن را متوقف کرد، سرش را برگرداند و گفت: «بیا با هم بنویسیم... داستان کسانی که از نور می‌ترسند.» آناهیتا نگاهی به چشم‌های خسته و کشیده‌ی او انداخت، نفس عمیقی کشید و بلند شد. جلو رفت، روی صندلی کنار او نشست و دستش را روی کلیدهای پیانو گذاشت. برای اولین بار، تاریکی‌شان با هم ادغام شد و صدایی ساخت که هیچ‌کس دیگری توان درکش را نداشت.
### **پارتی پنجم: طوفان درون**
فشار زندگی و خاطرات تلخ گذشته دوباره سایه انداخته بود. آناهیتا از شدت درد و خستگی روی زمین افتاد، نفس‌تنگی امانش را بریده بود. دنیا جلوی چشمش تار شد. یونگی که در اتاق مجاور بود، با صدای افتادن چیزی به سرعت دوید داخل. وقتی او را در آن وضعیت دید، برای اولین بار آرامش سردش شکست. با دست‌های لرزان آناهیتا را در آغوش کشید، سرش را به سینه‌اش چسباند و با صدایی که از ته چاه برمی‌خواست گفت: «من اینجام... چشم‌هات رو نبند آناهیتا.» آناهیتا انگشتان سردش را به پالتوی یونگی چنگ زد و با ناله‌ای آرام گفت: «می‌ترسم... تاریکی داره منو می‌کشه.» یونگی پیشانی‌اش را بوسید و محکم‌تر در آغوشش گرفت: «اگر قراره بمیریم، با هم می‌میریم.»
### **پارتی ششم: شکستن حصارها**
چند روز از آن اتفاق گذشت. آناهیتا روی تخت استودیو استراحت می‌کرد و یونگی کنارش نشسته بود، مراقب بود که حتی یک لحظه تنهایش نگذارد. آناهیتا با صدایی ضعیف گفت: «چرا این‌قدر برات مهم‌ام؟ من چیزی جز درد و سایه ندارم.» یونگی نگاه خیره‌اش را به او دوخت و با لحنی جدی گفت: «چون تو تنها کسی هستی که مثل منی. ما دو تا نیمه‌ی یک تاریکی مطلق هستیم. فرار کردن از هم یعنی انکار خودمون.» آناهیتا برای اولین بار در طول زندگی‌اش، قطره اشکی از گوشه‌ی چشمش چکید، اما لبخند تلخی روی لب‌هایش نشست. دستش را دراز کرد و انگشتان سردش را در دست گرم یونگی قفل کرد.
### **پارتی هفتم: هم‌سفران شب (پایان)**
باران سیاهی روی شیشه‌های استودیو می‌بارید. دیگر هیچ‌ترسی از تاریکی وجود نداشت؛ چرا که آن‌ها فهمیده بودند گاهی دو تاریکی می‌توانند با هم یک کهکشان بسازند. یونگی و آناهیتا کنار هم، پشت میز کار نشسته بودند. دفترچه‌ی نت‌ها باز بود و آخرین آهنگشان کامل شده بود؛ ترانه‌ای از جنس سکوت، درد و عشق عمیق میان دو آدم که از دنیای نور بریده بودند. یونگی دست آناهیتا را فشرد و گفت: «حالا آماده‌ای تا بقیه‌ی راه رو بریم؟» آناهیتا با نگاهی محکم و بدون ذره‌ای تردید سر تکان داد و گفت: «تا ته شب.» و در آن اتاق تاریک، دست در دست هم، به سوی ابدیتی رفتند که فقط متعلق به خودشان بود.
فردا صبح، استودیو پر از صدای خفه و دلخراش پیانو بود. یونگی پشت پیانو نشسته بود و با هر کلیدی که فشار می‌داد، انگار تکه‌ای از روح خسته‌اش را بیرون می‌ریخت. آناهیتا روی صندلی چوبی نشسته بود و به نت‌های سیاهی که روی صفحه می‌رقصیدند نگاه می‌کرد. موسیقی یونگی شبیه حال و روز خودشان بود؛ پر از زخم، پر از ناامیدی، اما عمیق و واقعی. یونگی نواختن را متوقف کرد، سرش را برگرداند و گفت: «بیا با هم بنویسیم... داستان کسانی که از نور می‌ترسند.» آناهیتا نگاهی به چشم‌های خسته و کشیده‌ی او انداخت، نفس عمیقی کشید و بلند شد. جلو رفت، روی صندلی کنار او نشست و دستش را روی کلیدهای پیانو گذاشت. برای اولین بار، تاریکی‌شان با هم ادغام شد و صدایی ساخت که هیچ‌کس دیگری توان درکش را نداشت.
### **پارتی پنجم: طوفان درون**
فشار زندگی و خاطرات تلخ گذشته دوباره سایه انداخته بود. آناهیتا از شدت درد و خستگی روی زمین افتاد، نفس‌تنگی امانش را بریده بود. دنیا جلوی چشمش تار شد. یونگی که در اتاق مجاور بود، با صدای افتادن چیزی به سرعت دوید داخل. وقتی او را در آن وضعیت دید، برای اولین بار آرامش سردش شکست. با دست‌های لرزان آناهیتا را در آغوش کشید، سرش را به سینه‌اش چسباند و با صدایی که از ته چاه برمی‌خواست گفت: «من اینجام... چشم‌هات رو نبند آناهیتا.» آناهیتا انگشتان سردش را به پالتوی یونگی چنگ زد و با ناله‌ای آرام گفت: «می‌ترسم... تاریکی داره منو می‌کشه.» یونگی پیشانی‌اش را بوسید و محکم‌تر در آغوشش گرفت: «اگر قراره بمیریم، با هم می‌میریم.»
### **پارتی ششم: شکستن حصارها**
چند روز از آن اتفاق گذشت. آناهیتا روی تخت استودیو استراحت می‌کرد و یونگی کنارش نشسته بود، مراقب بود که حتی یک لحظه تنهایش نگذارد. آناهیتا با صدایی ضعیف گفت: «چرا این‌قدر برات مهم‌ام؟ من چیزی جز درد و سایه ندارم.» یونگی نگاه خیره‌اش را به او دوخت و با لحنی جدی گفت: «چون تو تنها کسی هستی که مثل منی. ما دو تا نیمه‌ی یک تاریکی مطلق هستیم. فرار کردن از هم یعنی انکار خودمون.» آناهیتا برای اولین بار در طول زندگی‌اش، قطره اشکی از گوشه‌ی چشمش چکید، اما لبخند تلخی روی لب‌هایش نشست. دستش را دراز کرد و انگشتان سردش را در دست گرم یونگی قفل کرد.
### **پارتی هفتم: هم‌سفران شب (پایان)**
باران سیاهی روی شیشه‌های استودیو می‌بارید. دیگر هیچ‌ترسی از تاریکی وجود نداشت؛ چرا که آن‌ها فهمیده بودند گاهی دو تاریکی می‌توانند با هم یک کهکشان بسازند. یونگی و آناهیتا کنار هم، پشت میز کار نشسته بودند. دفترچه‌ی نت‌ها باز بود و آخرین آهنگشان کامل شده بود؛ ترانه‌ای از جنس سکوت، درد و عشق عمیق میان دو آدم که از دنیای نور بریده بودند. یونگی دست آناهیتا را فشرد و گفت: «حالا آماده‌ای تا بقیه‌ی راه رو بریم؟» آناهیتا با نگاهی محکم و بدون ذره‌ای تردید سر تکان داد و گفت: «تا ته شب.» و در آن اتاق تاریک، دست در دست هم، به سوی ابدیتی رفتند که فقط متعلق به خودشان بود.
- ۶۹
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
