رمان :تا وقتی که عاشقت شدم

𐙚 𝐏𝐀𝐑𝐓 𝟓𝟗 𐙚

فردای اون روز...

از صبح مشغول جمع کردن وسایلم بودم.

چمدونم رو روی تخت گذاشته بودم و لباس‌هام رو یکی‌یکی مرتب می‌کردم.

رینا هم کنارم نشسته بود و کمکم می‌کرد.

ـ آت، اینا رو بذار این طرف.

×: صبر کن... اینجا جا نمی‌شه.

رینا خندید.

ـ پس کمتر لباس بردار!

×: محاله!

همون موقع زنگ در به صدا درآمد. 🔔

رینا رفت در رو باز کرد.

چند لحظه بعد، ته، جیمین، جونگ‌کوک و میرا وارد خونه شدن.

جونگ‌کوک همین که چمدون رو دید، با تعجب گفت:

ـ واو... این همه وسیله برای یه سفره؟

خندیدم.

×: سفر نیست، قراره برم دانشگاه!

جیمین خندید.

ـ خب برای دانشگاه هم لازم نیست کل اتاقت رو ببری!

میرا کنار چمدون نشست.

ـ بذار ببینم چی برداشتی.

×: دست نزن!

همه خندیدن.

𐙚

ته آروم کنار در اتاق ایستاده بود و نگاهم می‌کرد.

&: پرنسس، هنوز نصف وسایلت بیرونه.

×: خودم می‌دونم!

&: تا شب تمومش نمی‌کنی.

×: چرا، تموم می‌کنم.

ته لبخند کوچیکی زد.

&: پس ببینیم.

چند ساعت گذشت.

لباس‌ها مرتب شده بودن، وسایل دانشگاه جدا شده بودن و چندتا از وسایل شخصی‌ام رو هم داخل یه کیف کوچیک گذاشتم.

رینا هر چیزی رو که داخل چمدون می‌ذاشتیم، توی لیستش علامت می‌زد.

ـ لباس‌ها؟

×: تیک. ✓

ـ وسایل دانشگاه؟

×: تیک. ✓

ـ وسایل بهداشتی؟

×: تیک. ✓

جونگ‌کوک از روی مبل گفت:

ـ خوراکی؟

رینا نگاهش کرد.

ـ تو فقط به فکر خوردنی‌هایی!

جونگ‌کوک خندید.

ـ خب سفره دیگه!

✦

بعدازظهر، دوباره چمدون رو باز کردیم.

میرا یه لباس برداشت.

ـ آت، اینو چرا نذاشتی؟

×: یادم رفت.

ـ پس بذارش.

ته هم یکی از کیف‌ها رو برداشت و گفت:

&: اینو هم بردار.

×: این دیگه چیه؟

&: وسایل ضروری.

نگاهش کردم و خندیدم.

×: تو از کجا می‌دونی من چی لازم دارم؟

ته با اطمینان نگاهم کرد.

&: چون می‌دونم.

رینا با لبخند نگاهمون کرد.

ـ خب، یکی هست که بیشتر از خود آت حواسش به وسایلشه!

با خجالت نگاهم رو از ته گرفتم و دوباره مشغول چمدون شدم. 🪽

کم‌کم هوا تاریک شد.

ساعت از هشت شب گذشته بود و بالاخره بیشتر وسایل جمع شده بودن.

چمدون رو بستم و نفس راحتی کشیدم.

×: بالاخره!

جونگ‌کوک دست زد.

ـ تموم شد!

میرا خندید.

ـ فکر نمی‌کردم امروز تموم بشه.

رینا آخرین نگاه رو به لیستش انداخت.

ـ همه‌چی آماده‌ست.

نگاهم به چمدون افتاد.

فردا دیگه قرار بود با همین چمدون راهی استانبول بشم. ✈️

ته کنارم ایستاد و گفت:

&: خسته شدی؟

×: خیلی.

&: پس امشب دیگه چیزی جمع نمی‌کنی.

لبخند زدم.

×: باشه.

𐙚

همه کنار هم توی اتاق نشسته بودیم.

حرف می‌زدیم و می‌خندیدیم، اما ته ذهنم فقط به یک چیز فکر می‌کردم...

استانبول.

دانشگاه جدید.

و شروع زندگی‌ای که مدت‌ها منتظرش بودم.

چند ساعت بعد، کم‌کم همه آماده‌ی رفتن شدن.

رینا کیفش رو برداشت.

ـ خب آت، ما دیگه بریم.

×: باشه.

جونگ‌کوک گفت:

ـ فردا می‌بینیمت!

جیمین هم لبخند زد.

ـ امیدوارم همه‌چی برای سفرت آماده باشه.

رینا آت رو بغل کرد و بعد از خداحافظی، همراه بقیه از خونه رفت.

چند دقیقه بعد، ته هم جلوی در ایستاد.

&: پس فردا می‌بینمت، پرنسس.

×: باشه.

ته لبخند کوتاهی زد و رفت.

در که بسته شد، خونه ساکت شد.

سکوتی که بیشتر از همیشه به چشم می‌اومد...

همون موقع گوشی‌ام زنگ خورد.

نگاهی به صفحه انداختم.

سونگ‌وو بود.

جواب دادم.

×: الو؟

ـ آت، فردا آماده‌ای؟

×: آره، چرا؟

ـ فردا میام دنبالت. خودم می‌برمت فرودگاه.

چشمم به چمدون بزرگی افتاد که کنار تخت بود.

×: باشه... ممنون سونگ‌وو.

ـ پس فردا می‌بینمت.

تماس قطع شد.

گوشی رو کنار گذاشتم و دوباره به چمدونم نگاه کردم.

فردا...

روز رفتن من بود.

همه‌چی آماده بود.

منم دیگه چیزی برای جمع کردن نداشتم.

آروم روی تخت دراز کشیدم و چشم‌هام رو بستم.

فردا قرار بود زندگی جدیدم شروع بشه...

𓆩🦋 𝐊𝐞𝐞𝐩 𝐆𝐨𝐢𝐧𝐠... 𐙚𓆪
𓂃 𐙚 𝑽 𐙚 𓂃