چندپارتی (درخواستی) p8
خون اشام من
دلم نمیخواست باور کنم، ولی هرچی بیشتر میگذشت، بیشتر حس میکردم که این جنگل، این کلبهیِ قدیمی، و این هفت مردِ مرموز، فقط یه رویا نیستن. انگار که یه قطعهیِ گمشده از وجودم، همینجا، همین الان، داره پیدا میشه. حسِ آشنایی که داشتم، فقط یه حسِ ساده نبود، انگار که یه خاطرهیِ خیلی عمیق، یه چیزی که از اعماقِ وجودم میاومد، داشت بیدار میشد.
نامجون، که انگار همیشه یه قدم از بقیه جلوتر بود، یه لبخندِ خاص زد و گفت: «یادت میاد؟ یادت میاد که چطور این جنگل، پناهگاهِ ما بود؟ چطور شبها، زیرِ نورِ ماه، با هم آواز میخوندیم؟» صداش مثلِ یه سمفونیِ قدیمی بود، یه نوایِ آشنا که انگار تویِ وجودم اکو میشد.
جین، که دستش رو آروم رویِ بازوم گذاشت، یه حسِ آرامشِ غریبی بهم داد. «نگرانِ گذشته نباش. مهم اینه که الان اینجایی. و ما هم کنارِت هستیم. تا وقتی که یادت بیاد... یا حتی اگه یادت هم نیاد.»
تهیونگ، که انگار داشت تویِ چشمام یه چیزی رو میدید، گفت: «تو یه نیمهخونآشامی، یه چیزی که ما سالها پیش... قبل از اینکه همه چی از دست بره، سعی کردیم ازش محافظت کنیم.» حرفش یه موجِ شوکِ عجیب بهم وارد کرد. «یه خونِ قدیمی، یه عشقِ ممنوعه... که حالا دوباره داره تویِ وجودت زنده میشه.»
شوگا، که تا حالا فقط نگاه میکرد، ناگهان گفت: «ما اون رو در برابرِ یه نفرینِ باستانی محافظت کردیم. نفرینی که میخواست تمامِ خاطرات و وجودش رو ازش بگیره. ولی انگار... اون نفرین کامل نشد. یه تیکه از وجودش، یه تیکه از عشقش، همینجا، همین جنگل، باقی موند.»
جیهوپ، با هیجانِ همیشگی، دستش رو به هوا برد. «و حالا اون تیکه... داره به سمتِ ما برمیگرده! مثلِ یه پرندهیِ مهاجر که بعد از سالها به خونهاش برمیگرده!»
جیمین، که نگاهش پر ازِ حسِ عمیق بود، آروم گفت: «تو اون کسی هستی که میتونه تعادل رو برگردونه. تعادل بینِ دنیایِ ما و دنیایِ خودت. بینِ عشق و فراموشی.»
جونگکوک، که انگار منتظرِ همین لحظه بود، جلو اومد و یه پیراهنِ سفیدِ تمیز رو بهم داد. «این رو بپوش. این رو بپوش و آماده شو. چون قراره برایِ اولین بار، بعد از مدتها، با تمامِ وجودت، حس کنی. حسِ خونی که تویِ رگهاته. حسِ عشقی که فراموشت نمیکنه.»
وقتی پیراهن رو پوشیدم، یه حسِ سبکی و در عینِ حال، سنگینیِ عجیبی بهم دست داد. انگار که یه لباسِ قدیمی، یه لباسِ آشنا، رو پوشیده بودم. حس میکردم که دیگه یه آدمِ معمولی نیستم. یه چیزی تویِ وجودم عوض شده بود. یه چیزی که داشت منو به این هفت نفر، به این جنگل، به این عشقِ تاریک و ممنوعه، بیشتر وصل میکرد.
حالا دیگه فقط یه آدمِ گم شده نبودم. یه کسی بودم که یه هویتِ گمشده داشت. یه کسی که شاید... واقعاً نیمهخونآشام بود. و تمامِ این حسِ آشنایی، تمامِ این کشش، فقط یه شروع بود برایِ کشفِ این حقیقتِ تلخ و شیرین.
میدونم بد شددددد😭😭😭😭
میخوام شرط بذارم🥲
کام: 4
لایک: 5
بازنشر: 2
دلم نمیخواست باور کنم، ولی هرچی بیشتر میگذشت، بیشتر حس میکردم که این جنگل، این کلبهیِ قدیمی، و این هفت مردِ مرموز، فقط یه رویا نیستن. انگار که یه قطعهیِ گمشده از وجودم، همینجا، همین الان، داره پیدا میشه. حسِ آشنایی که داشتم، فقط یه حسِ ساده نبود، انگار که یه خاطرهیِ خیلی عمیق، یه چیزی که از اعماقِ وجودم میاومد، داشت بیدار میشد.
نامجون، که انگار همیشه یه قدم از بقیه جلوتر بود، یه لبخندِ خاص زد و گفت: «یادت میاد؟ یادت میاد که چطور این جنگل، پناهگاهِ ما بود؟ چطور شبها، زیرِ نورِ ماه، با هم آواز میخوندیم؟» صداش مثلِ یه سمفونیِ قدیمی بود، یه نوایِ آشنا که انگار تویِ وجودم اکو میشد.
جین، که دستش رو آروم رویِ بازوم گذاشت، یه حسِ آرامشِ غریبی بهم داد. «نگرانِ گذشته نباش. مهم اینه که الان اینجایی. و ما هم کنارِت هستیم. تا وقتی که یادت بیاد... یا حتی اگه یادت هم نیاد.»
تهیونگ، که انگار داشت تویِ چشمام یه چیزی رو میدید، گفت: «تو یه نیمهخونآشامی، یه چیزی که ما سالها پیش... قبل از اینکه همه چی از دست بره، سعی کردیم ازش محافظت کنیم.» حرفش یه موجِ شوکِ عجیب بهم وارد کرد. «یه خونِ قدیمی، یه عشقِ ممنوعه... که حالا دوباره داره تویِ وجودت زنده میشه.»
شوگا، که تا حالا فقط نگاه میکرد، ناگهان گفت: «ما اون رو در برابرِ یه نفرینِ باستانی محافظت کردیم. نفرینی که میخواست تمامِ خاطرات و وجودش رو ازش بگیره. ولی انگار... اون نفرین کامل نشد. یه تیکه از وجودش، یه تیکه از عشقش، همینجا، همین جنگل، باقی موند.»
جیهوپ، با هیجانِ همیشگی، دستش رو به هوا برد. «و حالا اون تیکه... داره به سمتِ ما برمیگرده! مثلِ یه پرندهیِ مهاجر که بعد از سالها به خونهاش برمیگرده!»
جیمین، که نگاهش پر ازِ حسِ عمیق بود، آروم گفت: «تو اون کسی هستی که میتونه تعادل رو برگردونه. تعادل بینِ دنیایِ ما و دنیایِ خودت. بینِ عشق و فراموشی.»
جونگکوک، که انگار منتظرِ همین لحظه بود، جلو اومد و یه پیراهنِ سفیدِ تمیز رو بهم داد. «این رو بپوش. این رو بپوش و آماده شو. چون قراره برایِ اولین بار، بعد از مدتها، با تمامِ وجودت، حس کنی. حسِ خونی که تویِ رگهاته. حسِ عشقی که فراموشت نمیکنه.»
وقتی پیراهن رو پوشیدم، یه حسِ سبکی و در عینِ حال، سنگینیِ عجیبی بهم دست داد. انگار که یه لباسِ قدیمی، یه لباسِ آشنا، رو پوشیده بودم. حس میکردم که دیگه یه آدمِ معمولی نیستم. یه چیزی تویِ وجودم عوض شده بود. یه چیزی که داشت منو به این هفت نفر، به این جنگل، به این عشقِ تاریک و ممنوعه، بیشتر وصل میکرد.
حالا دیگه فقط یه آدمِ گم شده نبودم. یه کسی بودم که یه هویتِ گمشده داشت. یه کسی که شاید... واقعاً نیمهخونآشام بود. و تمامِ این حسِ آشنایی، تمامِ این کشش، فقط یه شروع بود برایِ کشفِ این حقیقتِ تلخ و شیرین.
میدونم بد شددددد😭😭😭😭
میخوام شرط بذارم🥲
کام: 4
لایک: 5
بازنشر: 2
- ۸.۷k
- ۳۰ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط