پارت دوم:
صدای ضربه‌های روی سقف شدیدتر شد، اما این بار ریتم داشت. آهنگی نامفهوم و وهم‌آلود که انگار از اعماقِ تاریخِ این خانه برمی‌خاست. شارلوت، با چشمانی که گشاد شده بود، به سقف خیره ماند. دیگر مطمئن بود تنها نیست. لرزشِ خفیفی از کفِ پا تا فرقِ سرش را گرفت.
ناگهان، هوایِ اتاق سنگین‌تر شد، انگار کسی در اتاق ایستاده بود، اما دیده نمی‌شد. بویِ عجیبی در هوا پیچید؛ ترکیبی از خاکِ باران‌خورده، چوبِ سوخته و رایحه‌ای شیرین و تلخ که شبیه عطرِ گل‌هایِ شب‌بو بود. بویی که شارلوت را گیج می‌کرد.
صدایی آرام و مخملین، که انگار مستقیم در گوشش زمزمه می‌شد، اما هیچ دهانی را ندید، گفت: «ترسیدی، انسان؟»
صدا آنقدر نزدیک بود که مو بر تن شارلوت سیخ شد. برگشت، اما چیزی جز هوایِ خالیِ اتاق نبود. فقط سایه‌ها که حالا انگار جان گرفته بودند و در کنجِ دیوارها می‌رقصیدند.
«کی… کی هستی؟» صدایش به سختی شنیده می‌شد.
«کسی که مدت‌ها منتظرِ تو بوده.» صدا دوباره، این بار با لحنی که انگار از فاصله‌ای دورتر می‌آمد، اما همچنان در دلِ اتاق. «این خانه… خانه‌ی من است. و تو… مهمانِ ناخوانده‌ی منی.»
تصویرِ محو و لرزانی در گوشه‌ی اتاق، جایی که سایه‌ها متراکم‌تر بودند، شروع به شکل‌گیری کرد. ابتدا فقط تاریکی غلیظی بود، اما کم‌کم شبیه به خطوطِ یک چهره شد. خطوطی که آشنا به نظر می‌رسیدند. چشمانی تیره و نافذ که مستقیم به شارلوت دوخته شده بود. لبخندی که به سختی در تاریکی دیده می‌شد، اما سرد بود.
«من اینجا… من اجاره کردم.» شارلوت سعی کرد صدایش را محکم نگه دارد، اما موفق نشد.
موجودِ سایه‌مانند، با حرکتی که انگار در هوا شناور بود، جلوتر آمد. حالا می‌توانست اجزای صورتش را بهتر ببیند. چشمانی که انگار شبنمِ شب را در خود داشتند، پوستِ رنگ‌پریده و موهایی که تیره‌تر از تاریکیِ اتاق بودند. چهره‌اش زیبا بود، به شکلی غیرزمینی زیبا، اما در زیبایی‌اش چیزی مرگبار نهفته بود. چیزی که شارلوت را به یادِ افسانه‌هایِ جن‌ها می‌انداخت؛ موجوداتی که هم فریبنده بودند و هم خطرناک.
«اجاره؟» صدا حالا آرام و پر از تمسخر بود. «تو فکر می‌کنی می‌توانی چیزی را که متعلق به من است، اجاره کنی؟ این خانه… و هر که در آن ساکن می‌شود… همه مالِ من هستند.»
سایه‌ها دورِ شارلوت حلقه زدند. دیگر فقط در تاریکیِ گوشه نبودند. داشتند نزدیک می‌شدند. حس کرد که حضورِ سردی تنش را در آغوش می‌گیرد.
«تو اینجا می‌مانی.»
ناگهان، هوایِ اتاق سنگین‌تر شد، انگار کسی در اتاق ایستاده بود، اما دیده نمی‌شد. بویِ عجیبی در هوا پیچید؛ ترکیبی از خاکِ باران‌خورده، چوبِ سوخته و رایحه‌ای شیرین و تلخ که شبیه عطرِ گل‌هایِ شب‌بو بود. بویی که شارلوت را گیج می‌کرد.
صدایی آرام و مخملین، که انگار مستقیم در گوشش زمزمه می‌شد، اما هیچ دهانی را ندید، گفت: «ترسیدی، انسان؟»
صدا آنقدر نزدیک بود که مو بر تن شارلوت سیخ شد. برگشت، اما چیزی جز هوایِ خالیِ اتاق نبود. فقط سایه‌ها که حالا انگار جان گرفته بودند و در کنجِ دیوارها می‌رقصیدند.
«کی… کی هستی؟» صدایش به سختی شنیده می‌شد.
«کسی که مدت‌ها منتظرِ تو بوده.» صدا دوباره، این بار با لحنی که انگار از فاصله‌ای دورتر می‌آمد، اما همچنان در دلِ اتاق. «این خانه… خانه‌ی من است. و تو… مهمانِ ناخوانده‌ی منی.»
تصویرِ محو و لرزانی در گوشه‌ی اتاق، جایی که سایه‌ها متراکم‌تر بودند، شروع به شکل‌گیری کرد. ابتدا فقط تاریکی غلیظی بود، اما کم‌کم شبیه به خطوطِ یک چهره شد. خطوطی که آشنا به نظر می‌رسیدند. چشمانی تیره و نافذ که مستقیم به شارلوت دوخته شده بود. لبخندی که به سختی در تاریکی دیده می‌شد، اما سرد بود.
«من اینجا… من اجاره کردم.» شارلوت سعی کرد صدایش را محکم نگه دارد، اما موفق نشد.
موجودِ سایه‌مانند، با حرکتی که انگار در هوا شناور بود، جلوتر آمد. حالا می‌توانست اجزای صورتش را بهتر ببیند. چشمانی که انگار شبنمِ شب را در خود داشتند، پوستِ رنگ‌پریده و موهایی که تیره‌تر از تاریکیِ اتاق بودند. چهره‌اش زیبا بود، به شکلی غیرزمینی زیبا، اما در زیبایی‌اش چیزی مرگبار نهفته بود. چیزی که شارلوت را به یادِ افسانه‌هایِ جن‌ها می‌انداخت؛ موجوداتی که هم فریبنده بودند و هم خطرناک.
«اجاره؟» صدا حالا آرام و پر از تمسخر بود. «تو فکر می‌کنی می‌توانی چیزی را که متعلق به من است، اجاره کنی؟ این خانه… و هر که در آن ساکن می‌شود… همه مالِ من هستند.»
سایه‌ها دورِ شارلوت حلقه زدند. دیگر فقط در تاریکیِ گوشه نبودند. داشتند نزدیک می‌شدند. حس کرد که حضورِ سردی تنش را در آغوش می‌گیرد.
«تو اینجا می‌مانی.»
- ۳۹۶
- ۰۷ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
