تکاپو پارت 40 = نیاز

سکوت اتاق، حالا دیگر سکوتِ سردِ قبل نبود؛ بلکه سکوتی بود که از شدتِ نزدیکی و تنشِ عاطفی، سنگین و لرزان شده بود. آنیا، در حالی که هنوز نفس‌هایش از اثرِ گریه و هیجان، نامنظم بود، سعی کرد کمی از آن گرمایِ مفرطِ آغوش دامیان فاصله بگیرد. او می‌خواست کمی به خودش بیاید، می‌خواست در چشم‌های او به دنبال نشانه‌ای از واقعیت بگردد.

او با تردید، کمی خودش را عقب کشید تا از سینه‌ی دامیان فاصله بگیرد، اما دمی نگذشت که اجازه نداد این فاصله برقرار شود.

دامیان، که انگار تمام کنترلِ خود را در آن لحظه‌ی اعتراف از دست داده بود، دستِ راستش را با سرعت، روی شانه‌ی کوچک آنیا گذاشت و فشار داد. همزمان، دستِ دیگرش را با تسلط، به دور کمرِ باریک او حلقه کرد و او را با کششی قدرتمند و بی‌رحمانه به سمت خود بازگرداند.

آنیا در میان دستان او گرفتار شد. فاصله‌ی میان صورت‌هایشان به قدری کم شد که حتی می‌توانست گرمایِ نفس‌های لرزان دامیان را روی پوستِ گونه‌هایش حس کند. چشمان دامیان، که در تاریکیِ اتاق با نورِ ماه می‌درخشید، دیگر آن نگاهِ مغرور و سردِ همیشگی را نداشت؛ در آن‌ها شعله‌ای از ولع، نیاز و عشقی عمیق موج می‌زد که لرزه بر اندام آنیا می‌انداخت.

آنیا، در حالی که نفسش در سینه حبس شده بود، به چشم‌های او خیره شد. او دیگر نمی‌توانست فرار کند؛ نه از نظر فیزیکی و نه از نظر روحی. او در محاصره‌ی نگاهِ دامیان، تمامِ هستی‌اش را به او سپرد.

داییان، بدون اینکه ذره‌ای تردید در خود ببیند، سرش را کمی نزدیک کرد. در آن لحظه، زمان واقعاً متوقف شد. او با ملایمت اما با قاطعیت، لب‌هایش را بر لب‌های آنیا گذاشت.

بوسه شان با احترام شروع شد و جوری بود که انگار دامیان,برگ گل را لمس میکند

بوسه‌ای که همزمان هم شیرین و لطیف بود و هم پر از حرارت و اشتیاقی که ماه‌ها در زیر پوستِ نگاه‌هایشان پنهان شده بود. دست‌هایش که دور کمر او بود، کمی محکم‌تر شد و آنیا، با تمامِ وجود، خود را به او سپرد. او چشمانش را بست و در میانِ آن بوسه, احساس کرد که تمامِ جهان در همین نقطه، در همین لحظه، خلاصه شده است.

وقتی سر از هم جدا کردند، پیشانی‌هایشان را به هم تکیه دادند و در سکوتِ پر از لرزش، تنها صدای ضربانِ وحشی و تندِ قلب‌هایشان بود که در فضای اتاق طنین می‌انداخت.

آنیا، با چشمانی که از حیرت می‌درخشید، با صدایی که به سختی شنیده می‌شد، زمزمه کرد: «دامیان…»

دامیان، در حالی که هنوز او را در آغوش داشت و گونه‌هایش از شدتِ هیجان داغ بود، پاسخ داد: «حتی یک ثانیه هم ازت جدا نمی‌شم، آنیا. قول می‌دم.»