The sound of bells part 8

لیلی با حالتی بین ترس و هیجان گفت: «تو اگه جای من باشی نمی‌رفتی؟!»
رز مکث کرد، آهی کشید: «حق داری… ولی تنها رفتن؟ هه… معلومه که نمی‌ذارم تنها بری!»
لیلی با نیم‌لبخندی شیطنت‌آلود گفت: «ولی نوشته تنها بیا…»
رز پوفی کرد: «خب… من که کنارت نمی‌ایستم. از دور میام. از خیلی دور. از دور دور دور.»
لیلی باز هم لبخند زد…
اما ته دلش، یک جرقه‌ی ترس روشن شد.
چرا فاوکس باید او را صدا بزند؟
آیا خودش خواسته… یا کسی پشت ماجراست؟
و مهم‌تر از همه…
در برج شمالی منتظرش چه چیزی بود؟
باد سردی لابه‌لای سنگ‌های برج شمالی می‌پیچید و صدای سوت وهم‌انگیزی می‌داد. لیلی، با قلبی که مثل طبل توی سینه‌اش می‌کوبید، خودش را پشت یکی از ستون‌های سنگی عظیم پنهان کرده بود،چون هرکسی به او گفته بود بیاید مطمعنا میخواست او یواشکی چیزی را ببیند یا بفهمد. با اینکه رز قول داده بود از دور مواظبش باشد، اما لیلی حس می‌کرد کاملاً تنهاست.
نور کم‌فروغ ماه، سایه‌های دراز و رقصانی روی زمین سنگی می‌انداخت. لیلی نفسش را حبس کرده بود و گوش‌هایش را تیز کرده بود. صدای قدمی نیامد. فقط صدایِ باد بود و صدایِ دوردست جغدها.«نکنه اشتباه کردم؟» لیلی زیر لب گفت. «نکنه پر فاوکس فقط… یه پر معمولی بوده؟»
همان لحظه، نوری طلایی و گرم از انتهای راهرویِ برج تابید. نور، اول ضعیف بود، اما به سرعت قوی‌تر شد و لیلی را مجبور کرد چشمانش را ریز کند. نوری که از جنس نور معمولی نبود؛ انگار گرمای خورشید تابستان را در دل خودش داشت.
لیلی، با کنجکاویِ آمیخته با ترس، جلوتر رفت. نور از دریچه‌ای در انتهای راهرو می‌آمد. او آهسته به سمت دریچه رفت و از شکاف کوچک آن به بیرون نگاه کرد.لیلی، با کنجکاوی آمیخته با ترس، جلوتر رفت. نور از دریچه‌ای در انتهایِ راهرو می‌آمد. او آهسته به سمت دریچه رفت و از شکاف کوچک آن به بیرون نگاه کرد.چیزی که دید، نفسش را در سینه حبس کرد.
در حیاط کوچک برج، فاوکس با شکوهی خیره‌کننده ایستاده بود. پرهایش در نور ماه می‌درخشیدند و هاله‌ای طلایی‌رنگ دورش را گرفته بود. اما این تمام ماجرا نبود.
در مقابل فاوکس، مدیر مدرسه ایستاده بود. چهره‌اش در نور ماه، مرموز و جدی به نظر می‌رسید. او چیزی در دست داشت. چیزی شبیه به یک شیء درخشان کوچک.لیلی نتوانست بشنود چه می‌گفتند، اما حرکات دست مدیر و نگاه خیره‌ی او به فاوکس، نشان می‌داد که بحث مهمی در جریان است. فاوکس سرش را تکان می‌داد، گویی در حال پاسخ دادن بود.
ناگهان، مدیر شیء درخشان را به سمت فاوکس گرفت. ققنوس خم شد و نوک تیزش را به آرامی به آن شیء زد. در همان لحظه، موجی از نورِ طلایی از شیء برخاست و اطرافِ فاوکس را کاملاً در بر گرفت. فاوکس شروع به لرزیدن کرد و پرهایش شروع به درخشیدن شدیدتری کردند. لیلی با یک چرخش تند برگشت و تقریباً جیغش را قورت داد.
#harry #harry_potter
#فن_فیکشن