تکپارتی؛رنگین کمون های گچی
رنگین‌کمون‌های گچی
حیاط مدرسه، همیشه برای بچه‌ها شبیه یک دنیای پر از ماجراجویی بود. اما برای دخترک و جونگ‌کوک، چیزی بیشتر از این‌ها بود. یک بوم خالی که قرار بود پر از رنگ بشه.
هر روز بعد از زنگ آخر، وقتی بقیه‌ی بچه‌ها به خونه می‌رفتن، اون ها کنار هم روی آسفالت میشستن و با گچ‌های رنگی، رنگین‌کمون‌هایی بزرگ می‌کشیدن. جونگ‌کوک همیشه روی رنگ بنفش تأکید داشت، می‌گفت این رنگی که آخرین جای رنگین‌کمونه، خیلی خاصه. دخترک هم سبز رو دوست داشت، می‌گفت رنگ امید و شروع جدیده.
– «فکر می‌کنی یه روز بتونیم بریم اون طرف رنگین‌کمون؟»
دخترک با لبخند، به خط‌های رنگی که روی زمین کشیده بودن، نگاه کرد.
جونگ‌کوک گچ بنفش را بین انگشت‌هاش چرخوند و گفت: «اگه یه روز بارون بیاد و رنگین‌کمون واقعی بشه، شاید بتونیم.»
سال‌ها گذشت. مدرسه رو ترک کردن، راه‌هاشون جدا شد. اما یک روز، در گوشه‌ای از شهری بزرگ، دخترک ایستاده بود، بی‌هدف به زمین نگاه می‌کرد. باد سرد زمستانی می‌وزید و اون رو در خاطرات قدیمی غرق می‌کرد.
و ناگهان، چیزی چشمش رو گرفت. روی آسفالت خیابان، رنگین‌کمونی با گچ کشیده شده بود. درست همون ترکیب رنگی قدیمی. بنفش در آخر و سبز در کنارش.
کسی از پشت گفت: «فکر کنم وقتشه بریم اون طرف رنگین‌کمون.»
دخترک چرخید. جونگ‌کوک اونجا بود. با همون لبخند، با همون نگاه. شاید اون ها هیچ‌وقت از مدرسه‌شان رد نشده بودن، بلکه تمام این مدت، فقط دنبال راهی برای پیدا کردن دوباره‌ی رنگ‌هاشون بودن.
٭به قلم زویی
(زویی صحبت میکنه؛قشنگام یک نوع دیگه هم از ایده ی دوست بچگی از جونگ کوک نوشتم اگه دوست دارین آپلودش کنم:) و اینکه بقیه درخواستی هاتون رو به زودی میزارم دارم روش کار میکنم ماهکام ❤)
حیاط مدرسه، همیشه برای بچه‌ها شبیه یک دنیای پر از ماجراجویی بود. اما برای دخترک و جونگ‌کوک، چیزی بیشتر از این‌ها بود. یک بوم خالی که قرار بود پر از رنگ بشه.
هر روز بعد از زنگ آخر، وقتی بقیه‌ی بچه‌ها به خونه می‌رفتن، اون ها کنار هم روی آسفالت میشستن و با گچ‌های رنگی، رنگین‌کمون‌هایی بزرگ می‌کشیدن. جونگ‌کوک همیشه روی رنگ بنفش تأکید داشت، می‌گفت این رنگی که آخرین جای رنگین‌کمونه، خیلی خاصه. دخترک هم سبز رو دوست داشت، می‌گفت رنگ امید و شروع جدیده.
– «فکر می‌کنی یه روز بتونیم بریم اون طرف رنگین‌کمون؟»
دخترک با لبخند، به خط‌های رنگی که روی زمین کشیده بودن، نگاه کرد.
جونگ‌کوک گچ بنفش را بین انگشت‌هاش چرخوند و گفت: «اگه یه روز بارون بیاد و رنگین‌کمون واقعی بشه، شاید بتونیم.»
سال‌ها گذشت. مدرسه رو ترک کردن، راه‌هاشون جدا شد. اما یک روز، در گوشه‌ای از شهری بزرگ، دخترک ایستاده بود، بی‌هدف به زمین نگاه می‌کرد. باد سرد زمستانی می‌وزید و اون رو در خاطرات قدیمی غرق می‌کرد.
و ناگهان، چیزی چشمش رو گرفت. روی آسفالت خیابان، رنگین‌کمونی با گچ کشیده شده بود. درست همون ترکیب رنگی قدیمی. بنفش در آخر و سبز در کنارش.
کسی از پشت گفت: «فکر کنم وقتشه بریم اون طرف رنگین‌کمون.»
دخترک چرخید. جونگ‌کوک اونجا بود. با همون لبخند، با همون نگاه. شاید اون ها هیچ‌وقت از مدرسه‌شان رد نشده بودن، بلکه تمام این مدت، فقط دنبال راهی برای پیدا کردن دوباره‌ی رنگ‌هاشون بودن.
٭به قلم زویی
(زویی صحبت میکنه؛قشنگام یک نوع دیگه هم از ایده ی دوست بچگی از جونگ کوک نوشتم اگه دوست دارین آپلودش کنم:) و اینکه بقیه درخواستی هاتون رو به زودی میزارم دارم روش کار میکنم ماهکام ❤)
- ۱۴.۷k
- ۱۷ اسفند ۱۴۰۳
دیدگاه ها (۲۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
