فاصله یک لبخند تا جنون
𝐏𝐚𝐫𝐭: ❶❼
تهیونگ داخل تیمارستان و بخش امنیتی هست.
اولین دیدار ا.ت و تهیونگ همون بخش امنیتی تیمارستان بوده.
تهیونگ گوشی یا وسیله شخصی نداره.
تماس یا پیام از طرف تهیونگ از طریق نفوذ و ارتباطات مخفی خودش اتفاق میافته؛ مثلاً با کمک یکی از کارکنان فاسد، دسترسی غیرمستقیم به سیستم بیمارستان، یا راهی که از گذشته و نفوذش داشته.
کاری میکنیم خواننده خودش بفهمه که این دسترسی عادی نیست و بخشی از شخصیت خطرناک و باهوش تهیونگه.
بقیهی خط داستان (فلش، پرونده، راز ا.ت و تهیونگ) حفظ میشه.
شروع اصلاحشدهی پارت ۱۷:
---
پارت ۱۷ | فاصلهٔ یک لبخند تا جنون
فلش مموری هنوز روی میزم بود.
هر چند دقیقه یکبار نگاهم به آن میافتاد.
اما چیزی که بیشتر از خود فلش ذهنم را درگیر کرده بود، اتفاقی بود که چند ساعت قبل افتاده بود.
پیامی که دریافت کرده بودم.
از طرف کسی که نباید هیچ راهی برای ارتباط با بیرون میداشت.
تهیونگ.
بیماری که در بخش امنیتی تیمارستان نگهداری میشد.
بخشی که حتی یک خودکار ساده هم بدون اجازه وارد یا خارج نمیشد.
پس چطور؟
چطور کسی که تمام ارتباطاتش محدود شده بود، توانسته بود به من پیام بدهد؟
اول فکر کردم اشتباه شده.
اما وقتی جملهای را دیدم که فقط خودش میتوانست بداند، مطمئن شدم.
تهیونگ راهی پیدا کرده بود.
نمیدانستم چطور...
اما از او انتظار چیز معمولی نداشتم.
از همان روز اولی که پشت شیشهی بخش امنیتی دیدمش، فهمیده بودم او با بقیه فرق دارد.
او فقط یک بیمار نبود.
او کسی بود که حتی در جایی که همه چیز از او گرفته شده بود، هنوز راهی برای کنترل کردن پیدا میکرد.
و حالا...
فلش مموری روی میز من بود.
همراه با یک جملهای که از طرف او فرستاده شده بود:
«اگه واقعاً میخوای بدونی من کیام... بازش کن.»
---
ادامه دارد...
تهیونگ داخل تیمارستان و بخش امنیتی هست.
اولین دیدار ا.ت و تهیونگ همون بخش امنیتی تیمارستان بوده.
تهیونگ گوشی یا وسیله شخصی نداره.
تماس یا پیام از طرف تهیونگ از طریق نفوذ و ارتباطات مخفی خودش اتفاق میافته؛ مثلاً با کمک یکی از کارکنان فاسد، دسترسی غیرمستقیم به سیستم بیمارستان، یا راهی که از گذشته و نفوذش داشته.
کاری میکنیم خواننده خودش بفهمه که این دسترسی عادی نیست و بخشی از شخصیت خطرناک و باهوش تهیونگه.
بقیهی خط داستان (فلش، پرونده، راز ا.ت و تهیونگ) حفظ میشه.
شروع اصلاحشدهی پارت ۱۷:
---
پارت ۱۷ | فاصلهٔ یک لبخند تا جنون
فلش مموری هنوز روی میزم بود.
هر چند دقیقه یکبار نگاهم به آن میافتاد.
اما چیزی که بیشتر از خود فلش ذهنم را درگیر کرده بود، اتفاقی بود که چند ساعت قبل افتاده بود.
پیامی که دریافت کرده بودم.
از طرف کسی که نباید هیچ راهی برای ارتباط با بیرون میداشت.
تهیونگ.
بیماری که در بخش امنیتی تیمارستان نگهداری میشد.
بخشی که حتی یک خودکار ساده هم بدون اجازه وارد یا خارج نمیشد.
پس چطور؟
چطور کسی که تمام ارتباطاتش محدود شده بود، توانسته بود به من پیام بدهد؟
اول فکر کردم اشتباه شده.
اما وقتی جملهای را دیدم که فقط خودش میتوانست بداند، مطمئن شدم.
تهیونگ راهی پیدا کرده بود.
نمیدانستم چطور...
اما از او انتظار چیز معمولی نداشتم.
از همان روز اولی که پشت شیشهی بخش امنیتی دیدمش، فهمیده بودم او با بقیه فرق دارد.
او فقط یک بیمار نبود.
او کسی بود که حتی در جایی که همه چیز از او گرفته شده بود، هنوز راهی برای کنترل کردن پیدا میکرد.
و حالا...
فلش مموری روی میز من بود.
همراه با یک جملهای که از طرف او فرستاده شده بود:
«اگه واقعاً میخوای بدونی من کیام... بازش کن.»
---
ادامه دارد...
- ۸.۲k
- ۰۵ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط