فیک تاج سلطنتی (The Royal Crown)
پارت ۳
دو سال از آن روزی که تهیونگ به عنوان بردهی شکستخورده وارد این خاکِ سرد و بیگانه شده بود، میگذشت. دو سالی که برای او، مثل قرنها تنهایی در سردابی تاریک بود. در این مدت، آن قاچاقچیهای بیرحم دیگر پیدایشان نشد؛ شنیده بود که وقتی به مرزهای کره نزدیک شده بودند، توسط ارتشِ امپراتوری کره محاصره و به سزای اعمالشان رسیده بودند. تهیونگ میدانست این کارِ پدرش است. او همیشه حتی از دور، مراقب بود.
قلب تهیونگ در این دو سال، بین ترس و غرور در نوسان بود. او حالا دیگر آن پسرِ بیدفاع نبود؛ او با هویت جعلی «کانگ تهیون» چنان پیشرفتی کرده بود که حتی «هانز ویلارد» – آن متکبرِ سیساله که گمان میکرد با ده سال خدمت به قصر به اوج رسیده – حالا در رتبهبندیهای رزمی زیرِ سایهی او بود. تهیونگ در سکوت اطلاعات جمع میکرد؛ تمام نقشههای قصر، نقاط ضعفِ سربازان انگلیسی و حتی علایقِ شاهدخت اولیویا را مثل نقشه یک حمله نظامی در ذهنش حک کرده بود.
امروز روزِ سرنوشتسازی بود؛ روز تولد ۱۸ سالگی شاهدخت اولیویا. روزی که پادشاه انگلستان قرار بود او را به عنوان محافظ شخصی شاهدخت معرفی کند. وقتی تهیونگ لباسهای رسمیاش را بر تن کرد، انعکاسِ خودش را در آینه دید. با خودش فکر کرد: *«اگر پدرم من را در این لباس، در این قصرِ دشمن ببیند، بعید نیست که خشمش کل این عمارت را به آتش بکشد.»*
او وارد تالار شد. شکوهِ بیحد و حصرِ تالار، با موسیقی سنگینِ درباری ترکیب شده بود. وقتی بلندگو اعلام کرد: «کانگ تهیون، محافظ اختصاصی شاهدخت اولیویا»، لرزشی در دلش نشست. اما با چهرهای سنگی و نگاهی که هیچکس نمیتوانست عمقش را بخواند، وارد میدان شد.
**از زبان تهیونگ:**
نفسم را در سینه حبس کردم. بالاخره او را دیدم. پدرم، امپراتورِ مقتدرِ کره، در میان مدعوین بود. نگاهش... آن نگاه خشمگین و برّان مثل تیغِ شمشیر روی من قفل شده بود. انگار میخواست با چشمانش مرا تکهتکه کند. در تمام این دو سال، او به همگان گفته بود که من به بیماری سختی دچار شدهام تا رازِ ناپدید شدنم فاش نشود.
زانو زدم. پادشاه انگلستان شمشیرِ نمادین محافظت را به سمتم گرفت. وقتی بلند شدم، نگاهی گذرا به شاهدخت اولیویا انداختم؛ او بینظیر بود، مثل یک تندیسِ یخی در زیر نور چلچراغها. اما نباید زیاد نگاه میکردم؛ اینجا میدانِ جنگ بود، نه ضیافت.
دو ساعتِ طولانی گذشت. مراسم تمام شد. با کلافگی به سمت خروجی رفتم تا منتظر شاهدخت بمانم، که ناگهان دستی قوی و آشنا یقه لباسم را گرفت و مرا به پشت ستونهای سنگی، جایی که از دیدِ سربازان مخفی بود، کشید.
صدای لرزان از خشم پدرم در گوشم پیچید: «پسرِ احمق! مگه من به تو اجازه دادم اینجا بمونی؟ دو ساله من رو تو نگرانی سوزوندی و حالا شدی محافظ شخصیِ دشمن؟ حیف! حیف که تنها پسرمی وگرنه نمیذاشتم کسی تورو ولیعهدِ کشور بدونه!»
سیلیِ محکمی که به صورتم زد، گرمای ناگهانی و تندی را روی گونهام نشاند. سرم پایین بود، اما دلم میسوخت. نه برای دردِ صورتم، بلکه برای دردی که در چشمان پدرم میدیدم. آرام سرم را بالا آوردم. همان ترفندِ همیشگی؛ نگاهِ مظلوم، معصوم و کیوت که همیشه خشمِ پدر را خنثی میکرد.
پدرم آهی کشید و دستش را آرام روی صورتم، همانجایی که سیلی زده بود، گذاشت. لحنش دیگر فریاد نبود، زمزمهای بود که لرزشِ پنهانش را حس میکردم: «مراقب خودت باش... زود برگرد. هر جور شده از خودت خبر بده.»
لبخندی کمرنگ و تلخ زدم: «چشم پدر.»
او رفت. خواستم از پشت ستون خارج شوم که نفسم در سینه بند آمد. درست چند متر آنطرفتر، شاهدخت اولیویا ایستاده بود. صورتش رنگپریده بود و چشمانش از تعجب گشاد شده بود. او تمامِ صحنه را دیده بود؛ ملاقاتِ مخفیانهی من با امپراتورِ کره را. حالا دیگر من فقط یک محافظ نبودم؛ من یک جاسوسِ لو رفته بودم
حمایت هاتون کمه سوال بپرسم تو کامنتا جواب میدید ؟ حمایت فقط لایک نیست با کامنت هاتون بهم انرژی بدید
#فیکشن
#فیک_بی_تی_اس
#سناریو_بی_تی_اس
#وانشات
#عاشقانه
دو سال از آن روزی که تهیونگ به عنوان بردهی شکستخورده وارد این خاکِ سرد و بیگانه شده بود، میگذشت. دو سالی که برای او، مثل قرنها تنهایی در سردابی تاریک بود. در این مدت، آن قاچاقچیهای بیرحم دیگر پیدایشان نشد؛ شنیده بود که وقتی به مرزهای کره نزدیک شده بودند، توسط ارتشِ امپراتوری کره محاصره و به سزای اعمالشان رسیده بودند. تهیونگ میدانست این کارِ پدرش است. او همیشه حتی از دور، مراقب بود.
قلب تهیونگ در این دو سال، بین ترس و غرور در نوسان بود. او حالا دیگر آن پسرِ بیدفاع نبود؛ او با هویت جعلی «کانگ تهیون» چنان پیشرفتی کرده بود که حتی «هانز ویلارد» – آن متکبرِ سیساله که گمان میکرد با ده سال خدمت به قصر به اوج رسیده – حالا در رتبهبندیهای رزمی زیرِ سایهی او بود. تهیونگ در سکوت اطلاعات جمع میکرد؛ تمام نقشههای قصر، نقاط ضعفِ سربازان انگلیسی و حتی علایقِ شاهدخت اولیویا را مثل نقشه یک حمله نظامی در ذهنش حک کرده بود.
امروز روزِ سرنوشتسازی بود؛ روز تولد ۱۸ سالگی شاهدخت اولیویا. روزی که پادشاه انگلستان قرار بود او را به عنوان محافظ شخصی شاهدخت معرفی کند. وقتی تهیونگ لباسهای رسمیاش را بر تن کرد، انعکاسِ خودش را در آینه دید. با خودش فکر کرد: *«اگر پدرم من را در این لباس، در این قصرِ دشمن ببیند، بعید نیست که خشمش کل این عمارت را به آتش بکشد.»*
او وارد تالار شد. شکوهِ بیحد و حصرِ تالار، با موسیقی سنگینِ درباری ترکیب شده بود. وقتی بلندگو اعلام کرد: «کانگ تهیون، محافظ اختصاصی شاهدخت اولیویا»، لرزشی در دلش نشست. اما با چهرهای سنگی و نگاهی که هیچکس نمیتوانست عمقش را بخواند، وارد میدان شد.
**از زبان تهیونگ:**
نفسم را در سینه حبس کردم. بالاخره او را دیدم. پدرم، امپراتورِ مقتدرِ کره، در میان مدعوین بود. نگاهش... آن نگاه خشمگین و برّان مثل تیغِ شمشیر روی من قفل شده بود. انگار میخواست با چشمانش مرا تکهتکه کند. در تمام این دو سال، او به همگان گفته بود که من به بیماری سختی دچار شدهام تا رازِ ناپدید شدنم فاش نشود.
زانو زدم. پادشاه انگلستان شمشیرِ نمادین محافظت را به سمتم گرفت. وقتی بلند شدم، نگاهی گذرا به شاهدخت اولیویا انداختم؛ او بینظیر بود، مثل یک تندیسِ یخی در زیر نور چلچراغها. اما نباید زیاد نگاه میکردم؛ اینجا میدانِ جنگ بود، نه ضیافت.
دو ساعتِ طولانی گذشت. مراسم تمام شد. با کلافگی به سمت خروجی رفتم تا منتظر شاهدخت بمانم، که ناگهان دستی قوی و آشنا یقه لباسم را گرفت و مرا به پشت ستونهای سنگی، جایی که از دیدِ سربازان مخفی بود، کشید.
صدای لرزان از خشم پدرم در گوشم پیچید: «پسرِ احمق! مگه من به تو اجازه دادم اینجا بمونی؟ دو ساله من رو تو نگرانی سوزوندی و حالا شدی محافظ شخصیِ دشمن؟ حیف! حیف که تنها پسرمی وگرنه نمیذاشتم کسی تورو ولیعهدِ کشور بدونه!»
سیلیِ محکمی که به صورتم زد، گرمای ناگهانی و تندی را روی گونهام نشاند. سرم پایین بود، اما دلم میسوخت. نه برای دردِ صورتم، بلکه برای دردی که در چشمان پدرم میدیدم. آرام سرم را بالا آوردم. همان ترفندِ همیشگی؛ نگاهِ مظلوم، معصوم و کیوت که همیشه خشمِ پدر را خنثی میکرد.
پدرم آهی کشید و دستش را آرام روی صورتم، همانجایی که سیلی زده بود، گذاشت. لحنش دیگر فریاد نبود، زمزمهای بود که لرزشِ پنهانش را حس میکردم: «مراقب خودت باش... زود برگرد. هر جور شده از خودت خبر بده.»
لبخندی کمرنگ و تلخ زدم: «چشم پدر.»
او رفت. خواستم از پشت ستون خارج شوم که نفسم در سینه بند آمد. درست چند متر آنطرفتر، شاهدخت اولیویا ایستاده بود. صورتش رنگپریده بود و چشمانش از تعجب گشاد شده بود. او تمامِ صحنه را دیده بود؛ ملاقاتِ مخفیانهی من با امپراتورِ کره را. حالا دیگر من فقط یک محافظ نبودم؛ من یک جاسوسِ لو رفته بودم
حمایت هاتون کمه سوال بپرسم تو کامنتا جواب میدید ؟ حمایت فقط لایک نیست با کامنت هاتون بهم انرژی بدید
#فیکشن
#فیک_بی_تی_اس
#سناریو_بی_تی_اس
#وانشات
#عاشقانه
- ۱۰.۰k
- ۱۵ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط