Heir of Light and Darkness

Heir of Light and Darkness

part : 22

راه قصر شمالی از میان جنگلی تاریک می‌گذشت. تهیونگ کنار جونگ‌کوک راه می‌رفت، اما هنوز ذهنش درگیر حرف‌هایی بود که شنیده بود.

+ اگه پدرم واقعاً زنده باشه، چرا این همه سال برنگشته؟

جونگ‌کوک لحظه‌ای مکث کرد.

- نمی‌دونم، فندقک. ولی این بار نمی‌ذارم تنهایی با هیچ خطری روبه‌رو بشی.

تهیونگ چیزی نگفت. هنوز ازش ناراحت بود، ولی دستش رو هم رها نکرد.

وقتی به قصر رسیدن، دروازه خودش باز شد. داخل تالار، مردی با موهای سیاه کنار پنجره ایستاده بود. به‌محض دیدن تهیونگ، برگشت.

مرد با صدایی لرزون گفت: «تهیونگ... پسرم.»

تهیونگ سر جاش خشک شد.

+ واقعاً... بابایی؟

مرد به سمتش اومد، اما تهیونگ عقب رفت.

+ اگه پدرمی، پس چرا تنهام گذاشتی؟

مرد سرش رو پایین انداخت.

مرد: «چون اگه کنارت می‌موندم، رئیس خیلی زود پیدات می‌کرد. من فکر می‌کردم دور موندن از تو، تنها راه محافظت از توئه.»

تهیونگ با ناراحتی بهش نگاه کرد.

+ من تمام این سال‌ها فکر می‌کردم دیگه هیچ‌کس رو ندارم!

مرد خواست جواب بده، اما ناگهان صدای انفجار از بیرون قصر بلند شد.

جونگ‌کوک سریع جلوی تهیونگ ایستاد.

- اون ما رو تا اینجا دنبال کرده!

درهای تالار با شدت باز شدن و سربازهای رئیس وارد شدن.

رئیس از پشت سرشون ظاهر شد و با لبخند گفت:

رئیس: «چه دیدار خانوادگی قشنگی! حیف که قراره خیلی زود تموم بشه.»

پدر تهیونگ دستش رو بالا آورد و سایه‌های سیاه دور سربازها پیچیدن.

پدر تهیونگ: «جونگ‌کوک، پسرم رو از اینجا ببر!»

اما قبل از اینکه جونگ‌کوک بتونه حرکت کنه، رئیس دستش رو به سمت تهیونگ گرفت. نور سفیدی از بدن تهیونگ بیرون کشیده شد و اون با درد روی زانو افتاد.

جونگ‌کوک فریاد زد:

- تهیونگ!

تهیونگ دستش رو به سمتش دراز کرد.

+ جونگ‌کوک... نذار منو ببره!

جونگ‌کوک به سمتش دوید، اما رئیس لبخند زد.

رئیس: «دیر کردی، وارث تاریکی.»

و ناگهان، هر سه نفر داخل نوری سیاه ناپدید شدن.

~~~

ادامه دارد...

کمک هر روز پرسش و امتحان دارم-🤓💔