we

we
s2
Part 24

مایا

سر میز شام نشستیم. آنیا کنار نیک نشسته بود و با ذوق از اتفاقات روزش حرف می‌زد، اما ذهن من و شاید همه جای دیگه‌ای بود

آنیا: داداشی چرا ساکتی؟
نیک: چیزی نیست فندقم فقط خسته‌ام.
آنیا: دروغ میگ.

یه نگاه کوتاه به نیک انداختم از نگاهش معلوم بود فهمیدم دوباره به حرف‌هایی که پشت در شنیده بودیم فکر می‌کنه

نیک: آنیا، غذاتو بخور.
آنیا: مایا چرا داداشی ناراحته؟
مایا: ناراحت نیست عزیزم... فقط یه کم فکرش مشغوله

آنیا قاشقش رو پایین گذاشت و به من خیره شد.

آنیا: قراره دوباره بری؟
نیک: آره.
آنیا: کِی برمی‌گردی؟

چند ثانیه مکث کردم.

نیک: زود برمی‌گردم.
آنیا: قول؟

لبخند کم‌رنگی زدم و دست کوچیکش رو گرفتم.

نیک: قول.

اما خودم می‌دونستم این بار هیچ قولی نمی‌تونم بدم.
مایا زیر میز دستم رو گرفت.

مایا: نیک...
آروم سرم رو به سمتش برگردوندم.*

مایا: آنیا نباید چیزی بدونه
نیک: می‌دونم.
مایا: اون هنوز بچه اس
نیک: نمی‌تونم وانمود کنم هیچ اتفاقی نیفتاده *نگاهم به بابا افتاد که خونسرد نگاهمون میکرد*
ویلیام: وسایل هات اماده اس؟
نیک: تقریبا

مایا چیزی نگفت.
چند لحظه بعد، صدای زنگ گوشی‌م بلند شد.
صفحه رو نگاه کردم.
لیون
تماس رو جواب دادم.

نیک: بله؟
لیون: نیک، وقتی شام تموم شد بیا بیرون منم باهات میام
نیک: چیی
لیون: پس چی فکر کردی؟! فکردی رفیقمو تو یک شهر غریب تنها میزارم؟! کور خوندی
نیک: پس هانا چی؟!
لیون: هانا از عروس خانم مراقبت میکنه