سناریو:انفجار رنگ/پارت۸

ایزوکو با شنیدن صدای کاتسوکی به خود آمد گویی او را از خوابی خیلی طولانی و پیچیده بیدار کند که لذتی در آن خواب نبود."کا..کاچان؟بریم خونه؟لطفاً" در نگاهش نوعی التماس موج میزد گویی چیزی همانند هیولا درست در همان اتاق بود که ایزوکو را چنین برای برگشت به خانه ترغیب می نمود.
کاتسوکی با نگریستن بر چهره اش نیازی به توضیحات نمی‌دانست چرا که همه چیز به وضوح مشخص بود. ایزوکو خسته و حضور چیزی یا کسی در آنجا،او را آزرده کرده بود.
کاتسوکی،دست ایزوکو را گرفت و از صندلی او را پایین آورد.
وزن او برای کاتسوکی از یک خرگوش نیز کمتر بود!
هر دویشان به میتسوکی نگاهی مملو از سخن بینداختند"چیه؟اگه برای بیرون رفتن و بازی کردن دارین اینجوری قیافه میگیرین باید بگم تا وقی که دکتر اجازه نده، نمی‌تونید!" دکتر با لبخند چشم بسته ای از پشت عینک مات خود گفت" اوه نیازی نیست کار ما دیگه اینجا نمکمه ایزوکو کوچولو میتونه بره" با حرکتی سریع دستش را به سوی جیب برد و در آن هنگام که دوباره آن را باز آورد ایزوکو شکلاتی را دید که به سوی او گرفته شده.
ایزوکو خوب میدانست که نباید از غریبه ها چیزی گرفت،فرقی هم نمی‌کرد غریبه همیشه غریبه بود، چیزی غیر از این باید باشد؟ ایزوکو حال دست کاتسوکی را کمی در دستان کوچک خود فشرد. ایزوکو با اینکار داشت برای خارج شدن از آن اتاق در برابر کاتسوکی تمنا میکرد. کاتسوکی نیز سگرمه * ابرو*هایش را درهم کشید،دست ایزوکو رابه سوی خود کشید و با همان جدیت که همیشه او را فهمیده تر از سن اش جلوه می‌کرد گفت"بیا بریم دکو !مامان.بابا ما رفتیم داخل حیاط"و سپس در را پشت سرشان کوبید. میتسوکی قبل از بسته شدن درب اضافه کرد"نبینم آتیش بسوزونی ها کاتسوکی!وگرنه هر چی دیدی از چشم خودت بوده!" کاتسوکی هم در پاسخ اخمی غلیظ تر تحویل داد و رفت.
دکتر به محض تماشای حرکت آن دو به سوی حیاط مکالمه را از سر گرفت"خب،خبر خوب اینکه ایزوکو چان یه کوسه داره به نام بینش آینه! این کوسه بهش این قدرت رو میده تا تحلیل کنه به صورت نامحدود اونم درست همپای یه کامپیوتر فوق پیشرفته در سطح بین اللملی،فقط این وسط یه مشکل کوچیک وجود داره ایزوکو به سندرم آنهدونیا (Anhedonia) یا همون ناتوانی در احساس لذت و سایر احساسات مثبت د منفی همچون غم،شادی،ترس و... هست علاوه بر این سندرم اون نشانه هایی از اینکه اون از سندرم فلج عاطفی رنج میبره.