رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد
فصل شصت و یکم: قولی که داده بود
بعد از اصرارهای فراوان مادر ملیسا، بالاخره خانوادهاش قبول کردند به خانه برگردند و کمی استراحت کنند.
آرون پیش از رفتن، چند بار به کایزن نگاه کرد.
ـ مراقب خواهرم باش. اگه چیزی لازم داشت، فوراً بهم زنگ بزن.
کایزن سر تکان داد.
ـ حتماً.
آرون به ملیسا نزدیک شد و موهایش را آرام بههم ریخت.
ـ زود خوب شو، کوچولو. هنوز کلی حرف باهات دارم.
ملیسا لبخند زد.
ـ من دیگه کوچولو نیستم!
ـ برای من همیشه همون بچهای هستی که پشت سرم راه میافتاد.
ـ آرون!
آرون خندید و همراه پدر و مادرشان از اتاق بیرون رفت.
حالا فقط ملیسا و کایزن مانده بودند.
ملیسا به پسری نگاه کرد که روی صندلی کنار تخت نشسته بود.
ـ کایزن؟
ـ هوم؟
ـ تو هم باید استراحت کنی.
ـ استراحت میکنم.
ملیسا به صندلی اشاره کرد.
ـ اینجا؟ روی این صندلی سفت؟
ـ مشکلی ندارم.
ـ ولی من الان بهترم. میتونی بری هتل و بخوابی.
کایزن نگاه کوتاهی به او انداخت.
ـ نمیخوام.
ملیسا چند لحظه ساکت ماند.
ـ چرا؟
ـ چون نمیخوام.
ـ این که جواب نشد!
کایزن کتابی را از روی میز برداشت و شروع به خواندن کرد.
ـ پس سؤال نپرس.
ملیسا با ناباوری نگاهش کرد.
ـ واقعاً که!
اما لبخند کوچکی روی لبهایش نشست.
***
حدود نیم ساعت گذشت.
ملیسا دیگر خوابش نمیآمد. به پنجره نگاه کرد؛ آسمان تاریک شده بود و ماه میان ابرهای نازک میدرخشید.
نور نقرهای ماه روی شیشه افتاده بود.
ملیسا آرام، تقریباً برای خودش، زمزمه کرد:
ـ ماه واقعاً قشنگه... دلم میخواد برم بیرون.
فکر میکرد کایزن آنقدر سرگرم کتابش است که نشنیده باشد.
اما چند لحظه بعد، صدای بسته شدن کتاب را شنید.
ـ واقعاً میخوای بری بیرون؟
ملیسا به طرفش برگشت.
ـ فقط گفتم دلم میخواد. تازه دکتر گفته باید استراحت کنم.
کایزن از جایش بلند شد.
ـ همینجا بمون.
ـ کجا میری؟
ـ الان برمیگردم.
و پیش از آنکه ملیسا سؤال دیگری بپرسد، از اتاق خارج شد.
چند دقیقه بعد برگشت؛ یک لباس گرم و نرم در دست داشت.
ملیسا با تعجب نگاهش کرد.
ـ این چیه؟
کایزن جواب نداد. لباس را آرام روی شانههایش انداخت و جلویش ایستاد.
ـ دستهات رو دور گردنم بنداز.
ملیسا پلک زد.
ـ چی؟
کایزن خم شد و ناگهان او را در آغوش گرفت و از روی تخت بلند کرد.
ـ کایزن؟!
ملیسا از شدت تعجب دستهایش را روی شانههای او گذاشت.
ـ کایزن، چیکار میکنی؟! منو بذار پایین!
کایزن بدون اینکه قدمهایش را متوقف کند، گفت:
ـ تکون نخور.
ـ یعنی چی تکون نخور؟! تو چرا یهو منو بغل کردی؟!
ـ چون اگه میخواستم ازت اجازه بگیرم، احتمالاً ده دقیقه بحث میکردی.
ـ خب معلومه که بحث میکردم! من خودم میتونم راه برم!
کایزن نگاهی به او انداخت.
ـ امروز نزدیک بود توی آب غرق بشی. فعلاً ترجیح میدم خودم مراقبت باشم.
ملیسا ساکت شد.
لحنش مثل همیشه آرام بود، اما نگرانی پنهان در صدایش را نمیشد نادیده گرفت.
چند لحظه بعد، کایزن دوباره حرف زد.
ـ ملیسا، بهت قول داده بودم ببرمت یه جای دیگه. یادت هست؟
ملیسا به صورتش نگاه کرد.
دعوتی که در راه برگشت از بیمارستان دربارهاش حرف زده بودند...
ـ آره، ولی فکر کردم فراموشش کردی.
ـ فراموش نکردم.
کایزن مکث کوتاهی کرد.
ـ بهخاطر اینکه مریض شدی، نتونستم اون روز ببرمت. برای همین میخوام امشب جبرانش کنم.
ملیسا با تعجب پرسید:
ـ با بردن من به بیرون بیمارستان؟
ـ آره.
ـ کایزن، اینجا بیمارستانه، نه شهربازی!
ـ میدونم.
ـ پس قراره منو کجا ببری؟
کایزن لبخند بسیار کمرنگی زد.
ـ خودت گفتی ماه قشنگه. میخوام جایی ببَرمَت که بهتر ببینیش.
ملیسا دیگر چیزی نگفت.
قلبش به دلیلی که نمیخواست به آن فکر کند، کمی تندتر میزد.
بعد از اصرارهای فراوان مادر ملیسا، بالاخره خانوادهاش قبول کردند به خانه برگردند و کمی استراحت کنند.
آرون پیش از رفتن، چند بار به کایزن نگاه کرد.
ـ مراقب خواهرم باش. اگه چیزی لازم داشت، فوراً بهم زنگ بزن.
کایزن سر تکان داد.
ـ حتماً.
آرون به ملیسا نزدیک شد و موهایش را آرام بههم ریخت.
ـ زود خوب شو، کوچولو. هنوز کلی حرف باهات دارم.
ملیسا لبخند زد.
ـ من دیگه کوچولو نیستم!
ـ برای من همیشه همون بچهای هستی که پشت سرم راه میافتاد.
ـ آرون!
آرون خندید و همراه پدر و مادرشان از اتاق بیرون رفت.
حالا فقط ملیسا و کایزن مانده بودند.
ملیسا به پسری نگاه کرد که روی صندلی کنار تخت نشسته بود.
ـ کایزن؟
ـ هوم؟
ـ تو هم باید استراحت کنی.
ـ استراحت میکنم.
ملیسا به صندلی اشاره کرد.
ـ اینجا؟ روی این صندلی سفت؟
ـ مشکلی ندارم.
ـ ولی من الان بهترم. میتونی بری هتل و بخوابی.
کایزن نگاه کوتاهی به او انداخت.
ـ نمیخوام.
ملیسا چند لحظه ساکت ماند.
ـ چرا؟
ـ چون نمیخوام.
ـ این که جواب نشد!
کایزن کتابی را از روی میز برداشت و شروع به خواندن کرد.
ـ پس سؤال نپرس.
ملیسا با ناباوری نگاهش کرد.
ـ واقعاً که!
اما لبخند کوچکی روی لبهایش نشست.
***
حدود نیم ساعت گذشت.
ملیسا دیگر خوابش نمیآمد. به پنجره نگاه کرد؛ آسمان تاریک شده بود و ماه میان ابرهای نازک میدرخشید.
نور نقرهای ماه روی شیشه افتاده بود.
ملیسا آرام، تقریباً برای خودش، زمزمه کرد:
ـ ماه واقعاً قشنگه... دلم میخواد برم بیرون.
فکر میکرد کایزن آنقدر سرگرم کتابش است که نشنیده باشد.
اما چند لحظه بعد، صدای بسته شدن کتاب را شنید.
ـ واقعاً میخوای بری بیرون؟
ملیسا به طرفش برگشت.
ـ فقط گفتم دلم میخواد. تازه دکتر گفته باید استراحت کنم.
کایزن از جایش بلند شد.
ـ همینجا بمون.
ـ کجا میری؟
ـ الان برمیگردم.
و پیش از آنکه ملیسا سؤال دیگری بپرسد، از اتاق خارج شد.
چند دقیقه بعد برگشت؛ یک لباس گرم و نرم در دست داشت.
ملیسا با تعجب نگاهش کرد.
ـ این چیه؟
کایزن جواب نداد. لباس را آرام روی شانههایش انداخت و جلویش ایستاد.
ـ دستهات رو دور گردنم بنداز.
ملیسا پلک زد.
ـ چی؟
کایزن خم شد و ناگهان او را در آغوش گرفت و از روی تخت بلند کرد.
ـ کایزن؟!
ملیسا از شدت تعجب دستهایش را روی شانههای او گذاشت.
ـ کایزن، چیکار میکنی؟! منو بذار پایین!
کایزن بدون اینکه قدمهایش را متوقف کند، گفت:
ـ تکون نخور.
ـ یعنی چی تکون نخور؟! تو چرا یهو منو بغل کردی؟!
ـ چون اگه میخواستم ازت اجازه بگیرم، احتمالاً ده دقیقه بحث میکردی.
ـ خب معلومه که بحث میکردم! من خودم میتونم راه برم!
کایزن نگاهی به او انداخت.
ـ امروز نزدیک بود توی آب غرق بشی. فعلاً ترجیح میدم خودم مراقبت باشم.
ملیسا ساکت شد.
لحنش مثل همیشه آرام بود، اما نگرانی پنهان در صدایش را نمیشد نادیده گرفت.
چند لحظه بعد، کایزن دوباره حرف زد.
ـ ملیسا، بهت قول داده بودم ببرمت یه جای دیگه. یادت هست؟
ملیسا به صورتش نگاه کرد.
دعوتی که در راه برگشت از بیمارستان دربارهاش حرف زده بودند...
ـ آره، ولی فکر کردم فراموشش کردی.
ـ فراموش نکردم.
کایزن مکث کوتاهی کرد.
ـ بهخاطر اینکه مریض شدی، نتونستم اون روز ببرمت. برای همین میخوام امشب جبرانش کنم.
ملیسا با تعجب پرسید:
ـ با بردن من به بیرون بیمارستان؟
ـ آره.
ـ کایزن، اینجا بیمارستانه، نه شهربازی!
ـ میدونم.
ـ پس قراره منو کجا ببری؟
کایزن لبخند بسیار کمرنگی زد.
ـ خودت گفتی ماه قشنگه. میخوام جایی ببَرمَت که بهتر ببینیش.
ملیسا دیگر چیزی نگفت.
قلبش به دلیلی که نمیخواست به آن فکر کند، کمی تندتر میزد.
- ۵۶
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط