ـ شما خانواده‌ی ژنرال نایک هستید؟
ـ شما خانواده‌ی ژنرال نایک هستید؟
کوک فوراً جلو رفت.
ـ بله. برادرم کجاست؟
سرباز سرش را پایین انداخت.
ـ ژنرال آخرین گروه رو از پل عبور داد. اما خودش…
کوک صدایش لرزید.
ـ خودش چی؟
سرباز به سمت چادر درمان اشاره کرد.
ـ ایشون رو به اینجا منتقل کردن.
کوک دیگر منتظر نماند.
داخل چادر، صدای باران روی پارچه‌ی ضخیم سقف شنیده می‌شد.
نایک روی تخت دراز کشیده بود. رنگ چهره‌اش پریده و چشم‌هایش نیمه‌باز بود. کنار تخت، پزشک جوانی ایستاده بود که با دیدن تهیونگ از او کمک خواست.
تهیونگ به سمت تخت رفت.
ـ نایک؟
نایک به‌آرامی چشم‌هایش را باز کرد.
ـ دکتر عجیب…
تهیونگ برای لحظه‌ای مکث کرد.
ـ هنوز هم وقت شوخی کردنه؟
نایک لبخند بسیار کم‌رنگی زد.
ـ فقط می‌خواستم مطمئن بشم هنوز همون‌قدر جدی هستی.
کوک کنار تخت زانو زد.
ـ نایک…
نگاه نایک به سمت او چرخید.
ـ سلام، نقاش کوچولو.
کوک دست برادرش را گرفت.
ـ چرا این کار رو کردی؟ چرا همیشه باید خودت رو وسط همه‌چیز بندازی؟
نایک با زحمت گفت:
ـ چون اون‌ها هم… برادر یکی بودن. پسر یکی بودن. کسی منتظرشون بود.
ـ منم منتظر توام!
صدای کوک شکست.
ـ تو گفتی برمی‌گردی. گفتی دوباره درباره‌ی نقاشی‌هام بحث می‌کنیم. گفتی…
نایک با انگشتانش دست او را فشرد.
ـ می‌دونم.
کوک سرش را پایین انداخت.
ـ من هنوز کلی حرف دارم که بهت نزدم.
نایک به سختی لبخند زد.
ـ پس گوش می‌دم.
کوک اشک‌هایش را پاک نکرد.
ـ من ازت عصبانی‌ام. از اینکه همیشه همه‌چیز رو تنهایی تحمل کردی. از اینکه فکر کردی باید همه رو نجات بدی. از اینکه هیچ‌وقت نفهمیدی تو هم حق داشتی خسته بشی.
نایک مدتی به او نگاه کرد.
ـ شاید… باید زودتر می‌فهمیدم.
ـ آره. باید می‌فهمیدی.
نایک آرام گفت:
ـ ببخشید، کوک.
کوک سرش را تکان داد.
ـ نه. تو فقط برگرد خونه. همین.
نایک نگاهش را به تهیونگ دوخت.
ـ دکتر…
تهیونگ نزدیک‌تر آمد.
ـ اینجام.
ـ ازش مراقبت کن. ولی نه به جای من… کنار خودش.
تهیونگ با صدایی محکم پاسخ داد:
ـ خودش می‌تونه انتخاب کنه چه کسی کنارش باشه.
نایک لبخند زد.
ـ خوب گفتی.
بعد دوباره به کوک نگاه کرد.
ـ یه چیزی می‌خوام ازت.
ـ هرچی بخوای.
ـ نقاشی رو ادامه بده. حتی وقتی دلت نمی‌خواد. حتی وقتی فکر می‌کنی هیچ رنگی به اندازه‌ی کافی قشنگ نیست.
کوک با گریه گفت:
ـ بدون تو نمی‌تونم.
نایک انگشتانش را دور دست او بست.
ـ می‌تونی. فقط… لازم نیست امروز بتونی.
برای لحظه‌ای سکوت کردند.
بعد نایک آهسته پرسید:
ـ ساعت پیشته؟
کوک ساعت جیبی را از جیبش بیرون آورد.
ـ آره. اینجاست.
نایک نگاهش کرد.
ـ خوبه. پس یه چیزی از من پیش تو می‌مونه.
کوک سرش را تکان داد.
ـ من خودت رو می‌خوام، نایک. نه ساعتت رو.
نایک چشم‌هایش را برای لحظه‌ای بست.
ـ می‌دونم، پسر کوچولو.
آرون به کنار تخت آمد.
برای نخستین بار پس از سال‌ها، دیگر آن مرد مغرور و دور از دسترس نبود. فقط برادری بود که برادر کوچک‌ترش را دوباره پیدا کرده بود و حالا نمی‌خواست از دستش بدهد.
ـ نایک…
نایک چشم باز کرد.
ـ آرون.
آرون دستش را روی شانه‌ی او گذاشت.
ـ الیاس زنده‌ست. نشونه‌هایی پیدا کردیم. قول می‌دم پیداش کنیم.
نایک لبخند محوی زد.
ـ پس این بار… منتظرش بمون.
آرون سرش را پایین انداخت.
ـ هر دومون منتظرش می‌مونیم.
نایک به سقف چادر خیره شد. صدای باران هنوز می‌آمد.
ـ می‌دونی آرون… من همیشه فکر می‌کردم خونه یه جاییه که آدم باید ازش محافظت کنه.
آرون آرام پرسید:
ـ حالا چی فکر می‌کنی؟
نایک نگاهش را به کوک برگرداند.
ـ خونه… آدم‌هاشن.
چشم‌های کوک دوباره پر شد.
نایک به سختی نفس کشید و آخرین بار لبخند زد.
ـ چراغ اتاق کوک رو… روشن بذارین.
کوک دستش را محکم‌تر گرفت.
ـ خودت بیا خاموشش کن، احمق…
نایک لبخند کم‌رنگی زد.
ـ باشه… قول می‌دم…
اما جمله‌اش کامل نشد.
دستش آرام در دست کوک سست شد.
صدای باران همچنان روی سقف می‌کوبید.
تهیونگ سرش را پایین انداخت.
آرون چشم‌هایش را بست.
و کوک، برای چند لحظه، فقط به برادرش نگاه کرد؛ انگار هنوز منتظر بود چشم باز کند و با همان لحن همیشگی بگوید که زیادی شلوغش کرده است.
اما این بار، نایک دیگر چیزی نگفت.
سه ماه بعد.
بهار آرام‌آرام به عمارت برگشته بود.
پیچک‌ها دوباره دیوارهای سنگی را پوشانده بودند و باغی که مدت‌ها زیر باران و سرما خاموش مانده بود، جوانه زده بود.
کوک در اتاق نقاشی‌اش نشسته بود.
بوم بزرگی مقابلش قرار داشت. تصویری از عمارت در یک عصر بارانی؛ پنجره‌ها روشن، درختان خیس و آسمانی به رنگ سبز یشمی.
در گوشه‌ی نقاشی، مردی با پالتوی مشکی کنار در ایستاده بود.
نایک.
نه در میدان جنگ، نه روی تختی در چادر درمان.
ادامه دارد....
کوک فوراً جلو رفت.
ـ بله. برادرم کجاست؟
سرباز سرش را پایین انداخت.
ـ ژنرال آخرین گروه رو از پل عبور داد. اما خودش…
کوک صدایش لرزید.
ـ خودش چی؟
سرباز به سمت چادر درمان اشاره کرد.
ـ ایشون رو به اینجا منتقل کردن.
کوک دیگر منتظر نماند.
داخل چادر، صدای باران روی پارچه‌ی ضخیم سقف شنیده می‌شد.
نایک روی تخت دراز کشیده بود. رنگ چهره‌اش پریده و چشم‌هایش نیمه‌باز بود. کنار تخت، پزشک جوانی ایستاده بود که با دیدن تهیونگ از او کمک خواست.
تهیونگ به سمت تخت رفت.
ـ نایک؟
نایک به‌آرامی چشم‌هایش را باز کرد.
ـ دکتر عجیب…
تهیونگ برای لحظه‌ای مکث کرد.
ـ هنوز هم وقت شوخی کردنه؟
نایک لبخند بسیار کم‌رنگی زد.
ـ فقط می‌خواستم مطمئن بشم هنوز همون‌قدر جدی هستی.
کوک کنار تخت زانو زد.
ـ نایک…
نگاه نایک به سمت او چرخید.
ـ سلام، نقاش کوچولو.
کوک دست برادرش را گرفت.
ـ چرا این کار رو کردی؟ چرا همیشه باید خودت رو وسط همه‌چیز بندازی؟
نایک با زحمت گفت:
ـ چون اون‌ها هم… برادر یکی بودن. پسر یکی بودن. کسی منتظرشون بود.
ـ منم منتظر توام!
صدای کوک شکست.
ـ تو گفتی برمی‌گردی. گفتی دوباره درباره‌ی نقاشی‌هام بحث می‌کنیم. گفتی…
نایک با انگشتانش دست او را فشرد.
ـ می‌دونم.
کوک سرش را پایین انداخت.
ـ من هنوز کلی حرف دارم که بهت نزدم.
نایک به سختی لبخند زد.
ـ پس گوش می‌دم.
کوک اشک‌هایش را پاک نکرد.
ـ من ازت عصبانی‌ام. از اینکه همیشه همه‌چیز رو تنهایی تحمل کردی. از اینکه فکر کردی باید همه رو نجات بدی. از اینکه هیچ‌وقت نفهمیدی تو هم حق داشتی خسته بشی.
نایک مدتی به او نگاه کرد.
ـ شاید… باید زودتر می‌فهمیدم.
ـ آره. باید می‌فهمیدی.
نایک آرام گفت:
ـ ببخشید، کوک.
کوک سرش را تکان داد.
ـ نه. تو فقط برگرد خونه. همین.
نایک نگاهش را به تهیونگ دوخت.
ـ دکتر…
تهیونگ نزدیک‌تر آمد.
ـ اینجام.
ـ ازش مراقبت کن. ولی نه به جای من… کنار خودش.
تهیونگ با صدایی محکم پاسخ داد:
ـ خودش می‌تونه انتخاب کنه چه کسی کنارش باشه.
نایک لبخند زد.
ـ خوب گفتی.
بعد دوباره به کوک نگاه کرد.
ـ یه چیزی می‌خوام ازت.
ـ هرچی بخوای.
ـ نقاشی رو ادامه بده. حتی وقتی دلت نمی‌خواد. حتی وقتی فکر می‌کنی هیچ رنگی به اندازه‌ی کافی قشنگ نیست.
کوک با گریه گفت:
ـ بدون تو نمی‌تونم.
نایک انگشتانش را دور دست او بست.
ـ می‌تونی. فقط… لازم نیست امروز بتونی.
برای لحظه‌ای سکوت کردند.
بعد نایک آهسته پرسید:
ـ ساعت پیشته؟
کوک ساعت جیبی را از جیبش بیرون آورد.
ـ آره. اینجاست.
نایک نگاهش کرد.
ـ خوبه. پس یه چیزی از من پیش تو می‌مونه.
کوک سرش را تکان داد.
ـ من خودت رو می‌خوام، نایک. نه ساعتت رو.
نایک چشم‌هایش را برای لحظه‌ای بست.
ـ می‌دونم، پسر کوچولو.
آرون به کنار تخت آمد.
برای نخستین بار پس از سال‌ها، دیگر آن مرد مغرور و دور از دسترس نبود. فقط برادری بود که برادر کوچک‌ترش را دوباره پیدا کرده بود و حالا نمی‌خواست از دستش بدهد.
ـ نایک…
نایک چشم باز کرد.
ـ آرون.
آرون دستش را روی شانه‌ی او گذاشت.
ـ الیاس زنده‌ست. نشونه‌هایی پیدا کردیم. قول می‌دم پیداش کنیم.
نایک لبخند محوی زد.
ـ پس این بار… منتظرش بمون.
آرون سرش را پایین انداخت.
ـ هر دومون منتظرش می‌مونیم.
نایک به سقف چادر خیره شد. صدای باران هنوز می‌آمد.
ـ می‌دونی آرون… من همیشه فکر می‌کردم خونه یه جاییه که آدم باید ازش محافظت کنه.
آرون آرام پرسید:
ـ حالا چی فکر می‌کنی؟
نایک نگاهش را به کوک برگرداند.
ـ خونه… آدم‌هاشن.
چشم‌های کوک دوباره پر شد.
نایک به سختی نفس کشید و آخرین بار لبخند زد.
ـ چراغ اتاق کوک رو… روشن بذارین.
کوک دستش را محکم‌تر گرفت.
ـ خودت بیا خاموشش کن، احمق…
نایک لبخند کم‌رنگی زد.
ـ باشه… قول می‌دم…
اما جمله‌اش کامل نشد.
دستش آرام در دست کوک سست شد.
صدای باران همچنان روی سقف می‌کوبید.
تهیونگ سرش را پایین انداخت.
آرون چشم‌هایش را بست.
و کوک، برای چند لحظه، فقط به برادرش نگاه کرد؛ انگار هنوز منتظر بود چشم باز کند و با همان لحن همیشگی بگوید که زیادی شلوغش کرده است.
اما این بار، نایک دیگر چیزی نگفت.
سه ماه بعد.
بهار آرام‌آرام به عمارت برگشته بود.
پیچک‌ها دوباره دیوارهای سنگی را پوشانده بودند و باغی که مدت‌ها زیر باران و سرما خاموش مانده بود، جوانه زده بود.
کوک در اتاق نقاشی‌اش نشسته بود.
بوم بزرگی مقابلش قرار داشت. تصویری از عمارت در یک عصر بارانی؛ پنجره‌ها روشن، درختان خیس و آسمانی به رنگ سبز یشمی.
در گوشه‌ی نقاشی، مردی با پالتوی مشکی کنار در ایستاده بود.
نایک.
نه در میدان جنگ، نه روی تختی در چادر درمان.
ادامه دارد....
- ۳۳۳
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
