پارت ⁴
پارت ⁴
ساعت نه صبح؛ تیمارستان روانی سنت‌ماری.
آرینا با یک لیوان شیر و بشقاب کوچکی از بیسکویت وارد ایستگاه پرستاری شد.
لیسا با دیدنش لبخند زد.
ـ باز داری برای اون آقای اخمو خوراکی می‌بری؟
آرینا خندید.
ـ شاید گرسنه باشه!
ـ آرینا، اون حتی با دکترش هم درست حرف نمی‌زنه، بعد تو براش شیر و بیسکویت می‌بری؟
آرینا شانه بالا انداخت.
ـ خب، شاید با من حرف بزنه!
لیسا سری تکان داد.
ـ تو واقعاً عجیبی!
---
اتاق شماره ۰۱۷
جونگ‌کوک کنار پنجره ایستاده بود و به حیاط خالی تیمارستان نگاه می‌کرد.
با شنیدن صدای در، بدون اینکه برگردد گفت:
ـ باز چی می‌خوای؟
آرینا لبخند زد.
ـ صبحانه!
جونگ‌کوک برگشت و به سینی داخل دست‌هایش نگاه کرد.
ـ من بچه نیستم.
ـ می‌دونم، ولی آدم‌بزرگ‌ها هم صبحانه می‌خورن!
آرینا سینی را روی میز گذاشت و صندلی را جلو کشید.
جونگ‌کوک با بی‌حوصلگی روی تخت نشست.
ـ چرا این‌قدر حرف می‌زنی؟
ـ چون شما خیلی کم حرف می‌زنید!
برای چند ثانیه سکوت کردند.
آرینا بیسکویتی برداشت و پرسید:
ـ آقای جئون، شما همیشه همین‌قدر بداخلاق بودید؟
جونگ‌کوک نگاه سردی به او انداخت.
ـ سؤال بعدی؟
آرینا لبخندش را جمع کرد.
ـ باشه، دیگه نمی‌پرسم.
---
چند دقیقه بعد
جونگ‌کوک بالاخره لیوان شیر را برداشت.
آرینا با خوشحالی نگاهش کرد.
ـ بالاخره خوردید!
ـ می‌خوای برات دست بزنم؟
آرینا خندید.
ـ نه، همین که خوردید کافیه!
در همان لحظه در اتاق باز شد.
تهیونگ وارد شد و با دیدن سینی تقریباً خالی، لحظه‌ای مکث کرد.
ـ عجب! آقای جئون، امروز اشتها هم دارید؟
جونگ‌کوک اخم کرد.
ـ گمشو بیرون.
تهیونگ خندید و رو به آرینا گفت:
ـ فکر کنم فقط تویی که می‌تونی باهاش کنار بیای.
آرینا با افتخار گفت:
ـ من که کاری نکردم!
تهیونگ نگاهی به پرونده‌اش انداخت.
ـ آرینا، بعد از اینکه کارت تموم شد بیا دفترم. باید درباره‌ی وضعیت بیمار جدید صحبت کنیم.
آرینا سر تکان داد.
ـ حتماً دکتر.
وقتی تهیونگ بیرون رفت، جونگ‌کوک پرسید:
ـ درباره‌ی چی؟
آرینا با تعجب نگاهش کرد.
ـ چی؟
ـ دکتره چی می‌خواست بهت بگه؟
آرینا لبخند زد.
ـ کنجکاو شدید؟
جونگ‌کوک نگاهش را برگرداند.
ـ مهم نیست.
اما آرینا متوجه نشد که دست جونگ‌کوک برای چند لحظه دور لیوان محکم‌تر شده بود.
برای اولین بار، چیزی در این تیمارستان وجود داشت که جونگ‌کوک نمی‌خواست از دستش بدهد؛ حتی اگر خودش هنوز نمی‌دانست آن چیست.
ساعت نه صبح؛ تیمارستان روانی سنت‌ماری.
آرینا با یک لیوان شیر و بشقاب کوچکی از بیسکویت وارد ایستگاه پرستاری شد.
لیسا با دیدنش لبخند زد.
ـ باز داری برای اون آقای اخمو خوراکی می‌بری؟
آرینا خندید.
ـ شاید گرسنه باشه!
ـ آرینا، اون حتی با دکترش هم درست حرف نمی‌زنه، بعد تو براش شیر و بیسکویت می‌بری؟
آرینا شانه بالا انداخت.
ـ خب، شاید با من حرف بزنه!
لیسا سری تکان داد.
ـ تو واقعاً عجیبی!
---
اتاق شماره ۰۱۷
جونگ‌کوک کنار پنجره ایستاده بود و به حیاط خالی تیمارستان نگاه می‌کرد.
با شنیدن صدای در، بدون اینکه برگردد گفت:
ـ باز چی می‌خوای؟
آرینا لبخند زد.
ـ صبحانه!
جونگ‌کوک برگشت و به سینی داخل دست‌هایش نگاه کرد.
ـ من بچه نیستم.
ـ می‌دونم، ولی آدم‌بزرگ‌ها هم صبحانه می‌خورن!
آرینا سینی را روی میز گذاشت و صندلی را جلو کشید.
جونگ‌کوک با بی‌حوصلگی روی تخت نشست.
ـ چرا این‌قدر حرف می‌زنی؟
ـ چون شما خیلی کم حرف می‌زنید!
برای چند ثانیه سکوت کردند.
آرینا بیسکویتی برداشت و پرسید:
ـ آقای جئون، شما همیشه همین‌قدر بداخلاق بودید؟
جونگ‌کوک نگاه سردی به او انداخت.
ـ سؤال بعدی؟
آرینا لبخندش را جمع کرد.
ـ باشه، دیگه نمی‌پرسم.
---
چند دقیقه بعد
جونگ‌کوک بالاخره لیوان شیر را برداشت.
آرینا با خوشحالی نگاهش کرد.
ـ بالاخره خوردید!
ـ می‌خوای برات دست بزنم؟
آرینا خندید.
ـ نه، همین که خوردید کافیه!
در همان لحظه در اتاق باز شد.
تهیونگ وارد شد و با دیدن سینی تقریباً خالی، لحظه‌ای مکث کرد.
ـ عجب! آقای جئون، امروز اشتها هم دارید؟
جونگ‌کوک اخم کرد.
ـ گمشو بیرون.
تهیونگ خندید و رو به آرینا گفت:
ـ فکر کنم فقط تویی که می‌تونی باهاش کنار بیای.
آرینا با افتخار گفت:
ـ من که کاری نکردم!
تهیونگ نگاهی به پرونده‌اش انداخت.
ـ آرینا، بعد از اینکه کارت تموم شد بیا دفترم. باید درباره‌ی وضعیت بیمار جدید صحبت کنیم.
آرینا سر تکان داد.
ـ حتماً دکتر.
وقتی تهیونگ بیرون رفت، جونگ‌کوک پرسید:
ـ درباره‌ی چی؟
آرینا با تعجب نگاهش کرد.
ـ چی؟
ـ دکتره چی می‌خواست بهت بگه؟
آرینا لبخند زد.
ـ کنجکاو شدید؟
جونگ‌کوک نگاهش را برگرداند.
ـ مهم نیست.
اما آرینا متوجه نشد که دست جونگ‌کوک برای چند لحظه دور لیوان محکم‌تر شده بود.
برای اولین بار، چیزی در این تیمارستان وجود داشت که جونگ‌کوک نمی‌خواست از دستش بدهد؛ حتی اگر خودش هنوز نمی‌دانست آن چیست.
- ۵۳۶
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
