ای که به شام سیاه مهتابی شب,

ای که به شام سیاه مهتابی شب,
دل من پر شده از بی خوابی...
منو کربلا نبردی آقا ,
کجارفت نوکری و اربابی...
نمیگم قصمون آخرهاشه ,
چقدر در بزنم در واشه...
من ازت یه کربلا میخوامو,
تو بهم حرم نمیدی باشه...
باشه لال میشم از این شیون و شین,
من کجاوصحن شاه عالمین...
منم و داغ زیارتت آقا,
منم و خوابای بین الحرمین...
نمیگم که نوکر دربارم ,
خودمم خوب میدونم سر بارم...
ولی به زلف سیاهت سوگند,
که محاله دست ازت بر دارم...
تا شدم از غم تو بی خونه.
همه گفتند که شده دیوونه...
یاحسین ملامتش با مردم,
که فقط یه خوب و بد میمونه...
آره من یه عمره غم پرورتم,
ولی آقا من سگ دخترتم...
پدرو مادرمم میدم برات,
دیگه من چیکار کنم نوکرتم...
بی تو شادی جهان جز غم نیست,
رد جنت ز جهنم کم نیست...
هر که در عالم امکان خود را ,
سگ کوی تو نخواند آدم نیست...
میزنن تعنه که هستم کافر,
چون به درگاه تو هستم شاکر...
بعد مرگم منو محشورم کن ,
با رسول ترک و سید ذاکر...
تو دلا عشقت و ساکن میکنی,
کار ناممکن و ممکن میکنی...
چی بگم از کرمت وقتی حسین,
علی گندابی رو مومن میکنی...