برده عمارت جئون

پارت ⁷⁸
با اون حرف ماهیچه سمت چپ سینه ام تیر کشید و از درد مچاله شد.

ولی دوست داشتن جونگکوک برای من یه جوری خوب بود که انگار از خواب پریده بودم ولی هنوز کلی وقت داشتم که بخوابم.
همونقدر بهم می‌چسبید.

نفسی برام نمونده بود وقتی لب زدم:
-من...من لیاقت نداشتم؟
یعنی از همون اول دوستم نداشتی؟

انگار یهو پرده ها افتاد و واقعیت کاملا جلوی چشمام ظاهر شد.


جونگکوک که انگار از عذاب دادنم لذت می‌برد سرش رو جلو آورد و گفت:

-آخه کی عاشق دختر یه باغبون فقیر و بدبخت میشه؟

ارزش نداشتی برات هزینه کنم!
تو هم که تا گفتم دوستت دارم خر شدی
فقط دنبال یه شوهر پولدار میگشتی که گیرت اومد

حقم داشتی فکر میکردی از اتاقک ته باغ به ویلا میای خانوم یه عمارت بزرگ میشی
نمیدونستی که جونگکوک به اندازه ارزشت برات خرج میکنه

قلبم انگار دیگه نمیزد،نفسم توی سینه گیر کرده بود و چشمام سیاهی میرفت.
کاش میمردم و اون حرفا رو نمیشنیدم.


تن بی جونم به عقب پرت شد و با حال زار به صندلی تکیه دادم.


قبل از اینکه از جاش بلند شه گفت:
-یه چیزی بخور دختر...رنگت بدجوری پریده
یه شیرینی بذار دهنت و بیا


نگاهش از بالا به پایین بود،پر از ترحم و نفرت.


انگار که میخواست با دندوناش خِرخِره ام رو بجوئه.


نگاه پر از تحقیری به سر تا پام انداخت و رفت.


با رفتن جونگکوک دستم رو روی قلبم گذاشتم،داشتم میمردم و حتی گریه هم ارومم نمیکرد.


تا اون لحظه برای رفتن تردید داشتم اما با حرفای جونگکوک مصمم شده بودم که برم.



میرفتم و حسرت دیدن عذاب ات رو به دلش میذاشتم،میرفتم و اون شکنجه رو تموم میکردم.


شنیدم که خاله یونا دم گوش زنداییش گفت:
-اینو کی راه داده


میاد عروس و دوماد و بدبخت میکنه

بی توجه به حرفاشون رفتم پیش مامان دلارا و مامان حنا


جونگکوک از بین جمعیت پیدام کرد و مطمئن شد که هستم.


چشماش یه لحظه هم ازم برداشته نمیشد.


مردی که برای من به اندازه تموم دنیا عزیز بود.

چطور می‌تونست بگه دوستم نداشته،مگه میشد اون همه وقت الکی گفته باشه؟


چقدر سخت بود عاشق مردی باشی و اون رو کنار دختر دیگه ای جز خودت ببینی.


انگار یکی قلبم رو از سینه ام در آورده و با خنجر تیکه تیکه اش میکرد.
همونقدر میسوخت.

حالا باید میسپردمش به همون دختر و میرفتم.

دور و بر عروس و داماد که شلوغ شد تا بهشون تبریک بگن
همون لحظه بهترین فرصت بود برای فرار.


هیچ کس حواسش به ات نبود،حتی جونگکوکی که ازم چشم برنمیداشت.


به شوهر من تبریک میگفتن.


پیراهنم رو در آوردم و زیر بقیه لباسا پنهون کردم.

به سرعت لباس معمولی پوشیدم.


صدای تبریک ها هنوز هم می‌اومد.

وقتی کسی حواسش بهم نبود خودم رو به در پشتی تالار رسوندم و از در ورود و خروج خدمه بیرون زدم.


از راهروی کنار اشپزخونه گذشتم و از پله ها پایین دوییدم.

هنوز صدای دست زدن ها می‌اومد،چقدر اون جماعت سرخوش بودن.


کاش منم مثل اونا خوشحال بودم و دل شوره ولم میکرد.