When bitterness became sweet
#وقتی_تلخی_شیرین_شد
ادامه ی پارت ¹⁷
یونگی گفت و بعد نگاهش را به جیمین انداخت
«همیشه میدونی که چقدر بهش نیاز دارم»
جیمین لبخند محویی زد و دستش را روی دست یونگی گذاشت، حالا ان لرزش و ترس سال قبل رو داشت، انها هردو باهم از ان لحظه که یکی"الهام" بود و دیگری " نویسنده" .
انها حالا دو ادم کامل بودن که نقص های هم را با عشق پر میکردند، یونگی به دفترچه اش که روی میز بود نگاه کرد، دیگر نیاز نبود هر لحظه ثبت کند تا ان حس لحظه ای را از دست ندهد، او یاد گرفته بود که "بودن" در لحظه، از "نوشتن" در ان لحظه، بسیار ارزشمند تر است
یونگی خودکارش را در دستش گرفت و به ارامی شروع کرد به نوشتن روی دفترچه اش:
« داستان ما، با یک فنجان قهوه شروع شد، فنجان قهوه ی تلخی که فکر میکردم پایان کار است، اما فقط مقدمه ای بود برای پیدا کردن و کشف شیرینی پنهان زندگی، ما یاد گرفتیم که قرای پیدا کردن و فهمیدن نور در دل تاریکی ، نباید از ان تاریکی مطلق فرار کرد،بلکه باید در وسط ان ایستاد و صبر کرد تا نوری در ان تاریکی شکوفا شود، تا چشم ها حقیقت را پیدا کند و به ان عادت کند، حالا دیگر هیچ نیازی به کلمات بزرگ ندارم، چون حقیقت ما در ان گرمای ساده ی دست هایی که در سرمای زندگی هم را رها نمیکنند، در ان رد وانیلی است که در اوج تلخی پیدا شد و ادامه دارد، حالا دیگر من ان ادم افسرده و ساکت که در گوشه ای از کافه روی میز کوچیکی مینشست و فقط مینوشت نیستم، بلکه اینبار ادمی هستم که زندگی را در واقعیت در رد وانیل و در دست های او پیدا کردم.....در اخر میگویم " من تو را عاشقانه میپرستم، طوری که هیچ مؤمنی خدایش را نپرستیده باشد" »
یونگی خودکارش را روی میز گذاشت، جیمین تمام مدت را داشت متن را میخواند، سرش را بالا اورد، هردو چشم هایشان در هم گره خورد، ان نگاه نگاهی بود که تاریخچه تمام اتفاق ها را در خود داشت: از اولین ملاقت در رد وانیل و تا ان لحظه که هردو به هم خیره شده بودند، چند ثانیه بعد یونگی از جایش بلند شد ارام به جیمین نزدیک شد برای لحظه ای به چشم های سیاه و پر از عشق کهکشانی معشوقه اش نگاه کرد، و بعد بوسه ای عمیق و طولانی را شروع کرد
از ان موقع از ان روز از ان رد وانیل سال ها گذشته بود حالا دیگر جیمین و یونگی باهم در کنار هم تمام سختی ها و خوشی ها را پشت سر گذاشته بودن، حالا ان دو مجنون و عاشق باهم و دو بچه هایشان به ارامی و بدون هیچ ترسی زندگیشان را ادامه میدادند....... the end
خب خببب این فیک هم تموم شد امروز بیشتر از دو ساعت واسه این پارت وقت گذاشتم امیدوارم که از فیک خوشتون اومده باشه و حتما نظرتون رو در موردش بگید به جون خودم بگید عالیی من میدونم شما یه چیز دیگه بگید به جاش 😑🥺 و مرسی که تا اینجا خوندید ازم حمایت کردید مرسی از همتون که دوباره فالوم کردید
راستی هپیییییی مپیییی ۲۰۰ تایی مونننن لیلیلیلیلی 💃💃🛐🛐💜💋
پست بعدی خیلی مهمه چک کنید درباره ی فیک جدیده
ادامه ی پارت ¹⁷
یونگی گفت و بعد نگاهش را به جیمین انداخت
«همیشه میدونی که چقدر بهش نیاز دارم»
جیمین لبخند محویی زد و دستش را روی دست یونگی گذاشت، حالا ان لرزش و ترس سال قبل رو داشت، انها هردو باهم از ان لحظه که یکی"الهام" بود و دیگری " نویسنده" .
انها حالا دو ادم کامل بودن که نقص های هم را با عشق پر میکردند، یونگی به دفترچه اش که روی میز بود نگاه کرد، دیگر نیاز نبود هر لحظه ثبت کند تا ان حس لحظه ای را از دست ندهد، او یاد گرفته بود که "بودن" در لحظه، از "نوشتن" در ان لحظه، بسیار ارزشمند تر است
یونگی خودکارش را در دستش گرفت و به ارامی شروع کرد به نوشتن روی دفترچه اش:
« داستان ما، با یک فنجان قهوه شروع شد، فنجان قهوه ی تلخی که فکر میکردم پایان کار است، اما فقط مقدمه ای بود برای پیدا کردن و کشف شیرینی پنهان زندگی، ما یاد گرفتیم که قرای پیدا کردن و فهمیدن نور در دل تاریکی ، نباید از ان تاریکی مطلق فرار کرد،بلکه باید در وسط ان ایستاد و صبر کرد تا نوری در ان تاریکی شکوفا شود، تا چشم ها حقیقت را پیدا کند و به ان عادت کند، حالا دیگر هیچ نیازی به کلمات بزرگ ندارم، چون حقیقت ما در ان گرمای ساده ی دست هایی که در سرمای زندگی هم را رها نمیکنند، در ان رد وانیلی است که در اوج تلخی پیدا شد و ادامه دارد، حالا دیگر من ان ادم افسرده و ساکت که در گوشه ای از کافه روی میز کوچیکی مینشست و فقط مینوشت نیستم، بلکه اینبار ادمی هستم که زندگی را در واقعیت در رد وانیل و در دست های او پیدا کردم.....در اخر میگویم " من تو را عاشقانه میپرستم، طوری که هیچ مؤمنی خدایش را نپرستیده باشد" »
یونگی خودکارش را روی میز گذاشت، جیمین تمام مدت را داشت متن را میخواند، سرش را بالا اورد، هردو چشم هایشان در هم گره خورد، ان نگاه نگاهی بود که تاریخچه تمام اتفاق ها را در خود داشت: از اولین ملاقت در رد وانیل و تا ان لحظه که هردو به هم خیره شده بودند، چند ثانیه بعد یونگی از جایش بلند شد ارام به جیمین نزدیک شد برای لحظه ای به چشم های سیاه و پر از عشق کهکشانی معشوقه اش نگاه کرد، و بعد بوسه ای عمیق و طولانی را شروع کرد
از ان موقع از ان روز از ان رد وانیل سال ها گذشته بود حالا دیگر جیمین و یونگی باهم در کنار هم تمام سختی ها و خوشی ها را پشت سر گذاشته بودن، حالا ان دو مجنون و عاشق باهم و دو بچه هایشان به ارامی و بدون هیچ ترسی زندگیشان را ادامه میدادند....... the end
خب خببب این فیک هم تموم شد امروز بیشتر از دو ساعت واسه این پارت وقت گذاشتم امیدوارم که از فیک خوشتون اومده باشه و حتما نظرتون رو در موردش بگید به جون خودم بگید عالیی من میدونم شما یه چیز دیگه بگید به جاش 😑🥺 و مرسی که تا اینجا خوندید ازم حمایت کردید مرسی از همتون که دوباره فالوم کردید
راستی هپیییییی مپیییی ۲۰۰ تایی مونننن لیلیلیلیلی 💃💃🛐🛐💜💋
پست بعدی خیلی مهمه چک کنید درباره ی فیک جدیده
- ۱۲.۰k
- ۲۱ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط