(قسمت دوم)۲۰تا به بالا بشه لایک میریم برای قسمت سوم
#هری_پاتر
#قسمت_دوم «کتابِ بستهٔ دامبلدور»
سکون زمان هنوز روی زمین کویدیچ مثل پردهای سنگین افتاده بود. هریِ آینده بعد از سکوتی کوتاه گفت:
«تنها یک جا هست که جوابش رو میتونیم پیدا کنیم… کتابخانهٔ ممنوعه. کتابِ زمانِ دامبلدور.»
هرماینی دستها را روی سینه گره زد:
«کتابی که حتی پروفسور مکگانگال هم اجازهٔ نگاه بهش نمیده… چطور قراره بازش کنیم؟»
هری پاسخ داد:
«دامبلدور همیشه میگفت: *دانش رو هرگز قفل نمیکنم؛ این ذهنها هستن که نمیگنجن.*
ولی…
او یک معما برایش گذاشته. قفلی که فقط کسی میتونه بازش کنه که زمان رو بفهمه.»
رون:
«و حدس میزنم این یعنی… هرماینی.»
هرماینی زیر لب غر زد اما حرکت کرد. به محض ورود به بخش ممنوعه، بوی گرد کتابهای قدیمی و جادوی کهنه در هوا پیچید. کتاب بزرگ دامبلدور وسط میز سنگی قرار داشت؛ پوشیده از گرههای نقرهای که مثل موجود زنده حرکت میکردند.
صفحهٔ اولش قفل بود. روی جلد عبارت حک شده بود:
**«زمان را بنویس، اگر میخواهی آن را بخوانی.»**
هرماینی زیر لب خواند:
«این یعنی چی؟»
در همین لحظه، گرههای نقرهای جمع شدند و یک **معما** روی جلد شکل گرفت:
### 🔮 *معمای زمان دامبلدور*
صدایی نرم اما سنگین از خود کتاب پخش شد:
«من همیشه جاریام،
اما هرگز نمیدوم.
من همیشه میآیم،
اما هرگز نمیرسم.
اگر به عقب برگردی،
من جلوترم.
اگر جلو بروی،
من از پشت نگاهت میکنم.
من کیستم؟»
رون به چانهاش زد:
«خب معلومه… آ… آب؟ نه، نه… هوای سرد؟»
هری (نسخهٔ آینده) با جدیت گفت:
«جواب این معما باید دقیق باشه. اگر اشتباه بگیم، کتاب تمام مسیرهای زمانی رو میبنده.»
هرماینی چشمهایش را بست… قدمی عقب رفت… زیر لب زمزمه کرد:
«جاریه، اما نمیدوه… همیشه میآد اما نمیرسه… اگر عقب برم جلوتره… اگر جلو برم عقب میمونه…»
رون:
«مگه خودِ زمان نمیتونه باشه؟»
هرماینی:
«نه رون. معما نمیگه *من زمانم*. میگه چیزی که *در رابطه با زمان حرکت میکنه*.»
هری به او نگاه کرد:
«پس…؟»
هرماینی نفسش را بیرون داد و با صدای ثابت گفت:
**«سایه. جوابش سایهست.»**
لحظهای سکوت…
گرههای نقرهای با صدای *چرخ—چرخ—چرخ* باز شدند. نور آبی خیرهکنندهای از میان صفحات بالا رفت و کتاب به آرامی گشوده شد.
روی صفحهٔ اول نوشته شده بود:
**«برای دیدن آغازِ شر، باید پیش از آنکه شر، نامی داشته باشد، بروی.»**
رون با ترس:
«منظورش… ولدمورده؟»
هری (آینده):
«وقتی هنوز تام ریدل بود.»
هرماینی دست روی متن کشید. صفحه شروع به لرزیدن کرد. گردباد کوچک زمان از کتاب بیرون زد و آنها را دربر گرفت.
هری فریاد زد:
«سفت نگه دارین! ما داریم میریم به هاگوارتز… هفتاد سال پیش!»
رون:
«اوه نه، من دوباره امتحانات تاریخ جادوگری رو پس نمیدم!»
هرماینی:
«ساکت باش رون، داریم سقوط میکنیم!»
نور، تاریکی، و بعد—
**ورودی هاگوارتز، سال ۱۹۴۳.**
دورانی که ولدمورت هنوز فقط یک نوجوان ساکت و نابغه بود.
اما چیزی پنهان، چیزی که حتی دامبلدور هم بعدها کامل نفهمید… همانجا در کمینشان بود.
#قسمت_دوم «کتابِ بستهٔ دامبلدور»
سکون زمان هنوز روی زمین کویدیچ مثل پردهای سنگین افتاده بود. هریِ آینده بعد از سکوتی کوتاه گفت:
«تنها یک جا هست که جوابش رو میتونیم پیدا کنیم… کتابخانهٔ ممنوعه. کتابِ زمانِ دامبلدور.»
هرماینی دستها را روی سینه گره زد:
«کتابی که حتی پروفسور مکگانگال هم اجازهٔ نگاه بهش نمیده… چطور قراره بازش کنیم؟»
هری پاسخ داد:
«دامبلدور همیشه میگفت: *دانش رو هرگز قفل نمیکنم؛ این ذهنها هستن که نمیگنجن.*
ولی…
او یک معما برایش گذاشته. قفلی که فقط کسی میتونه بازش کنه که زمان رو بفهمه.»
رون:
«و حدس میزنم این یعنی… هرماینی.»
هرماینی زیر لب غر زد اما حرکت کرد. به محض ورود به بخش ممنوعه، بوی گرد کتابهای قدیمی و جادوی کهنه در هوا پیچید. کتاب بزرگ دامبلدور وسط میز سنگی قرار داشت؛ پوشیده از گرههای نقرهای که مثل موجود زنده حرکت میکردند.
صفحهٔ اولش قفل بود. روی جلد عبارت حک شده بود:
**«زمان را بنویس، اگر میخواهی آن را بخوانی.»**
هرماینی زیر لب خواند:
«این یعنی چی؟»
در همین لحظه، گرههای نقرهای جمع شدند و یک **معما** روی جلد شکل گرفت:
### 🔮 *معمای زمان دامبلدور*
صدایی نرم اما سنگین از خود کتاب پخش شد:
«من همیشه جاریام،
اما هرگز نمیدوم.
من همیشه میآیم،
اما هرگز نمیرسم.
اگر به عقب برگردی،
من جلوترم.
اگر جلو بروی،
من از پشت نگاهت میکنم.
من کیستم؟»
رون به چانهاش زد:
«خب معلومه… آ… آب؟ نه، نه… هوای سرد؟»
هری (نسخهٔ آینده) با جدیت گفت:
«جواب این معما باید دقیق باشه. اگر اشتباه بگیم، کتاب تمام مسیرهای زمانی رو میبنده.»
هرماینی چشمهایش را بست… قدمی عقب رفت… زیر لب زمزمه کرد:
«جاریه، اما نمیدوه… همیشه میآد اما نمیرسه… اگر عقب برم جلوتره… اگر جلو برم عقب میمونه…»
رون:
«مگه خودِ زمان نمیتونه باشه؟»
هرماینی:
«نه رون. معما نمیگه *من زمانم*. میگه چیزی که *در رابطه با زمان حرکت میکنه*.»
هری به او نگاه کرد:
«پس…؟»
هرماینی نفسش را بیرون داد و با صدای ثابت گفت:
**«سایه. جوابش سایهست.»**
لحظهای سکوت…
گرههای نقرهای با صدای *چرخ—چرخ—چرخ* باز شدند. نور آبی خیرهکنندهای از میان صفحات بالا رفت و کتاب به آرامی گشوده شد.
روی صفحهٔ اول نوشته شده بود:
**«برای دیدن آغازِ شر، باید پیش از آنکه شر، نامی داشته باشد، بروی.»**
رون با ترس:
«منظورش… ولدمورده؟»
هری (آینده):
«وقتی هنوز تام ریدل بود.»
هرماینی دست روی متن کشید. صفحه شروع به لرزیدن کرد. گردباد کوچک زمان از کتاب بیرون زد و آنها را دربر گرفت.
هری فریاد زد:
«سفت نگه دارین! ما داریم میریم به هاگوارتز… هفتاد سال پیش!»
رون:
«اوه نه، من دوباره امتحانات تاریخ جادوگری رو پس نمیدم!»
هرماینی:
«ساکت باش رون، داریم سقوط میکنیم!»
نور، تاریکی، و بعد—
**ورودی هاگوارتز، سال ۱۹۴۳.**
دورانی که ولدمورت هنوز فقط یک نوجوان ساکت و نابغه بود.
اما چیزی پنهان، چیزی که حتی دامبلدور هم بعدها کامل نفهمید… همانجا در کمینشان بود.
- ۴۳۰
- ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط