ساعت ۳ صبحه و تنها صدایی که توی استودیوی جونگ‌کوک شنیده م

ساعت ۳ صبحه و تنها صدایی که توی استودیوی جونگ‌کوک شنیده می‌شه، صدای نفس‌های سنگینِ ماست. نورِ آبیِ مانیتورها گوشه‌های اتاق رو سایه‌روشن کرده و اون رو جذاب‌تر از همیشه نشون می‌ده.

جونگ‌کوک بدون اینکه چشم ازم برداره، از پشت میز بلند شد. با قدم‌های آهسته اومد سمتم و مجبورم کرد عقب‌عقب برم تا پشتم به دیوارِ استودیو خورد. دستاش رو دو طرفِ سرم روی دیوار کوبید و محاصره‌ام کرد. چشماش اونقدر تیره و پر از نیاز بود که نفسم توی سینه حبس شد.

با صدایی که از تهِ گلوش می‌اومد و لرزشِ خفیفی توش بود، آروم گفت: «می‌دونی از وقتی اومدی اینجا، حتی یه لحظه هم نتونستم روی موزیک تمرکز کنم؟ همش منتظر بودم یه جوری بهت نزدیک بشم.»

دستاش رو از روی دیوار برداشت و آروم روی کمرم کشید، جوری که تمامِ بدنم داغ شد. پیشونیش رو به پیشونیم چسبوند. «فکر کنم بهتره بقیه کارهامون رو بذاریم برای وقتی که… دیگه هیچ‌کس اینجا نیست.»

اون نگاهش رو روی لب‌هام قفل کرد. دستش رو برد لای موهام و آروم کشیدشون سمت عقب، جوری که سرم بلند شد و کاملاً در اختیارش قرار گرفتم. اون لحظه، وقتی لبهامون فقط میلی‌متر با هم فاصله داشت و بوی عطرِ تلخش دیوونه‌ام می‌کرد، می‌دونستم که دیگه راه برگشتی نیست.

جونگ‌کوک، در حالی که دستش رو با قاطعیت روی کمرم فشار می‌داد تا بیشتر بهش نزدیک بشم، زمزمه کرد: «امشب قراره خیلی طولانی بشه، اوکی؟»

قبل از اینکه جواب بدم، لب‌هاش رو روی لب‌هام گذاشت و…