My Arirang

My Arirang
Part ۲۸
جونکوک کاملاً جدی روبروی آلفا ایستاده بود و منتظر بود تا آلفا هرچه سریع تر لباس هایش را از تن خارج کند
تهیونگ: شاهزاده این کار ...
جونکوک: منو شاهزاده صدا نکن.
تهیونگ با شنیدن این لحن دستوری از او کمی مکس کرد که ...
جونکوک ناگهان جلو اومد و به پارچه کمربند آلفا دست برد که
تهیونگ به آرومی دست لطیف اورا گرفت و گفت ...
تهیونگ: باشه این ...شایسته نیست
جونکوک: منتظر گذاشتن منم شایسته نیست. چرا به پیشکار نگفتی زخمی شدی؟
تهیونگ: چون چیز مهمی نیست ...
جونکوک: ادامه نده که دعوات میکنم و نمی‌خوام
تهیونگ احساس کرد با دیدن رفتار مالکانه اومگا عمیقاً متعجب ....
جونکوک: اینقدر منو نگاه نکن ، لباست رو باز کن و بشین روی اون صندلی چوبی کنار میز
با حرف جونکوک تهیونگ سر چرخوند و به صندلی های چوبی دور میز دایره شکل اتاق شاهزاده نگاه کرد ... و بعد آروم به اون سمت رفت و روی یکی از اونها نشست و آروم شمشیرش رو از داخل کمربند باز کرد روی میز گذاشت و بعد آروم پارچه کمربند و لباسش رو باز کرد ... نگاه خیره اومگا روی زخم احساس عجیبی درونش ایجاد میکرد ،،، انگار گرگش داشت درونش سرو صدا میکرد ...
جونکوک با دیدن خراش کوچک ولی عمیقی که با چند پارچه خونی محکم بسته بود ناخداگاه اخم کرد و تقریباً با صدای بلندی گفت
جونکوک: این چه مدل پانسمان کردن زخم!
تهیونگ چند دقیقه حتی نفهمید که چه اتفاقی افتاد که دید جونکوک جلو اومد و کمی خم شد و جلوی پا های از هم باز شده آلفا نشست و دستی روی پارچه های خونی کشید و اون هارو از زخم جدا کرد ...
جونکوک: پزشک دیدتت؟
تهیونگ: نه این زخم اونقدر عمیق نبود که از کسی کمک بخوام
جونکوک ناگهان با چشم های اومگایی شاه‌بلوطی خود به آلفا نگاه کرد ... عصبانیت از حرف آلفا در نگاه او مشخص بود
تهیونگ متوجه نشد چرا اما احساس کرد با دیدن اون نگاه باید از او ...
تهیونگ: ببخشید ...
جونکوک: پیشکار هون!
پیشکار هون که بیرون در اتاق ایستاده بود آروم در کشویی را کنار زد و با دیدن حالت اونها چند دقیقه سکوت کرد که ...
جونکوک: پزشک دربار رو برام بیار
پیشکار هون: شما خوبید عالیجناب ؟
جونکوک: بله عجله کن ...
پیشکار: چشم قربان .
( پنج دقیقه بعد تهیونگ نشسته بود و پزشک دربار که یک بتا باهوش و تقریباً جوان بود در حال معاینه او بود ... و البته جونکوک که دقیقاً پشت تهیونگ ایستاده بود و نگاه تقریباً تیزی به آلفا ساکت داشت )
پزشک: عالیجناب میشه به من بگید که چه بویی رو از جناب فرمانده احساس یکنید؟
جونکوک کمی به آلفا و فرمون هاشون در اتاق نگاه کرد و گفت
جونکوک: یکم بهم ریختگی داره بوی خون هم میداد
پزشک: بله ممنون عالیجناب ، این یک زخم خیلی عمیق نیست ولی مشخصاً مراقبت نیاز داره چون سطحی هم نیست ... اگر اجازه بدید من میتونم از چند دارو گیاهی برای کم کردن درد و تورم زخم استفاده کنم
جونکوک: هرکاری لازمه بکن و لطیفا خوب زخمش رو ببند
اینکه تهیونگ در تمام مدت درمان ساکت بود برای جونکوک کمی عجیب بود
مطمئن بود که این زخم درد و سوزش زیادی داره ولی آلفا تقریباً حتی بدون در هم کشیدن چهرش درد رو تحمل میکرد ،،، عجیب بود
مگه چه زخم هایی برداشته که این زخم براش مثل یک خراش سادست....
جونکوک: استراحت خاصی لازم داره؟
پزشک: خیر عالیجناب فقط بهتره مدتی اسب سواری نکنند و زیاد هم سرپا نمونن این زخم بیشتر از یک هفته برای جوش خوردن زمان نمی‌خواد ولی بهتره رعایت کنند
جونکوک: میکنه، باید بکنه
حرف جونکوک باعث شد سر آلفا کمی به او مایل بشه ...
تهیونگ: شما حالتون خوبه؟
جونکوک: باز گفتی شما!؟
(نگاه پزشک :😶
تهیونگ: حالت خوبه؟
جونکوک: نه
تهیونگ و پزشک هم زمان به جونکوک چشم دوختند که او ادامه داد
جونکوک: فقط کمی عصبانیم ...
پزشک: شاید بد نباشه هردو یک دمنوش گل گاوزبان بنوشید قربان
جونکوک: بله ممنون پزشک یون
پزشک با لبخندی آروم به هردو تعظیم کرد و بعد از نگاه نهایی به پانسمان محکم و تمیز سفید دور شکم و پهلو تهیونگ از اتاق خارج شد ...
تهیونگ همین اومد آروم بلند بشه که لباسش رو درست کنه ناگهان جونکوک گفت
جونکوک: بشین
تهیونگ !؟
جونکوک به سمت میز نوشیدنی های درون اتاقش رفت و از یکی از ظرف ها که یک ظرف چینی سفید بود ... کمی نوشیدنی در جامی کوچک ریخت و به سمت آلفا برگشت و جام کوچک را دقیقا روبروی صورت او گرفت
جونکوک: تا آخرش بخور جلوی خودم
تهیونگ متعجب بود حتی نمیدونست این چیه که شاهزاده جوان میخواست او سر بکشه و تمامش کنه
درک نمی‌کرد چطور با وجود حساسیت زیادش روی مسموم بودن یا نبودن چیزی بدون حرف مکس یا بحث بلافاصله جام کوچک را گرفت و سر کشید ...
با پیچیدن تعطم گس شراب دارویی درون دهانش چند ثانیه مکس کرد ... این یک شراب دارویی سنگین بود