.قتل. پارت پنجم

به فردی زنگ زد و گفت : منو وارد باند کن..
.ویو جونگکوک.
دمه در بود
حدود ۱۰ دقیقه ای میشد که در رو نزده بود
میترسید
چرا از دیدار رفیقش میترسید
میترسید که بازم بی خاصیتی باشه که فقط دوباره از خودش رونمایی کنه
تو این دو سال هیچ بنی بشری رو ندیده بود
میدید که چی بشه
وقتی هیشکی به چشمش نمیومد
وقتی جز احساس مزاحم بودن چیزی رو حس نمیکرد
چرا باید با آدمایی وقت میگذروند که موقتی‌ان
تا اینجا اومده که چی بشه
بازم مزاحمت ایجاد کنه که چی
وقتی به هیچ دردی نمیخورد
پشتش رو به در کرد
چشماش رو بست
قدمی به سمت راهرو برداشت که بره
ولی صدای گریه دختری رو شنید
طاقت نیاورد
میدونست این صدای گریه لیناست
و در زد
انتظار نداشت زیر دو ثانیه اون در براش باز شه ولی شد
تهیونگ به سرعت بغلش کرد
شروع کرد به ناز کردن موی پسر
انقد داغون بود؟
زمزمه ای شنید: باورم..نمیشه
_هیونگ..
برای بار دیگری تهیونگ لبخند زد
هنوزم هیونگش بود
تهیونگ: چجوری توی این دوسال دووم اوردی هاح؟
نامرد مگه من کی بودم که قیدمو زدی
انقد تو زندگیت بی فایدم؟
_اینطوری..نگو
جونگکوک برای اولین بار بغض داشت جلوی یکی
هیچوقت هیچوقت گریه‌اش رو کسی ندیده بود حتی موقعه مراسم ختم دخترش ولی این بغض داشت سنگینی میکرد تو گلوش سوزش شدیدی داشت
ولی بازم نمیتونست بروز بده
خیلی وقت بود توسط کسی به آغوش گرفته نشده بود بعد دخترش
نفسی تازه گرفت
از بغل تهیونگ اومد بیرون که پسر گفت : بیا..داخل..یکی..هست که خیلی وقته منتظرته
جونگکوک لبخندی زد
نگاش افتاد به دختر کوچولویی که دستاش رو باز کرده بود برای بغل گرفتنش و صداش زد : عمووووو...اومدییی
و با شتاب پرید بغلش
لینا: دلم برات خیلی تنگ شده بود عمووویی
پسر در گوشش زمزمه کرد: منم..همینطور..عروسک
تهیونگ بعد دیدن اون صحنه
در رو بست
رفت به سمت آشپزخونه تا از رفیقش پذیرایی کنه
رفیقی که جلو چشماش داشت پرپر میشد و نمیتونست کاری بکنه
لیوانی از کابینت برداشت
دستگاه قهوه ساز رو راه انداخت و پرسید: هنوزم...قهوه..وانیلی میخوری؟
قهوه ی وانیلی مورد علاقه ی یونا بود
بوی یونا رو میداد
جونگکوک از قهوه متنفر بود ولی به یاد یونا
زندگیش شده بود قهوه ی وانیلی
سرشو سمت تهیونگ برگردوند و تایید کرد
همین کافی بود تا تهیونگ دست به کار شه
شروع کرد به درست کردن قهوه
دخترش داشت برای عموش توانایی هاش رو تعریف میکرد
اون خیلی با استعداد بود
لینا:میتونم...میتونم..واست پیانو بزنم..عمویی
_واقعا؟؟ پس چرا نمیزنی واسم؟
لینا : میخوای گوش کنی؟
_چرا که نه عروسک
لبخندی زد
لینا صندلی پیانو رو عقب کشید
با کمک جونگکوگ روش نشست
شروع کرد به زدن
با اولین قطعه
دوباره پسر شروع کرد به فکر کردن
چجوری این همه مدت بدون دیدن لینا دووم اورده بود
چرا این دختر بچه که تنها کسش خودش و باباش بودن رو ول کرده بود؟
حالش از خودش بهم میخورد
شروع کرد به نوازش کردن موی دختر
نگاهی به هیونگش انداخت که داشت با لذت گوش میداد
قهوه آماده شده بود
لینا: دوسش..داشتی؟
_عاشقش شدم..از کی یاد گرفته بودی من نمیدونستم
لینا : تازه ی ماهه دارم میرم عمویی..
و باز هم برای بار دیگر
واسه اینکه وانمود کنه حالش خوبه
لبخندی به دخترک زد
تهیونگ: بیاین..اینجا..لینا وقت خوابت شده
لینا: نه...من عمو اومده نمیخوام بخوابم..
تهیونگ خم شد دختر رو توی بغلش گرفت و گفت : جونگکوکی بازم..میاد..پیشمون.دیگه...مگه نه؟
و روبه کوک نگاه کردن هردو
پسر مطمئن نبود
ولی فقط برای اینکه خیال دخترک رو راحت کنه گفت : حتما
و بعد گونه لینا رو بوسید
تهیونگ رفت که دختر بخوابه
جونگکوک شروع کرد به خوردن قهوه
یجور عذاب واسش بود
خیلی بدمزه بود از نظرش
ولی مورد علاقه ی یونا بود
چجوری ازش دست بکشه
همش رو سر کشید
خواست بره
کتش رو برداشت
تا فردی صداش زد: کوک...
روش رو برگردوند که پسر ادامه داد : به این زودی میخوای بری..بیا بشین
نمیتونست برای بار هزارم دست به رد سینه رفیقش بزنه
خسته شده بود
خیلی خسته بود
از چشماش مشخص بود
اون فقط بخاطر کشتن قاتلش زندگی میکرد
منتظر روزی بود که خودشم بره پیش دخترش
اون روز نزدیک بود
پس چرا باید باز از اطرافیانش دوری میکرد؟