black flower(p,95)

black flower(p,95)

شین یانگ با قدم های نامطمئن به انتهای راهرو حرکت کرد.

می تونست رایحه ی شیرین همسرش که به خاطر ناراحتیش کمی به تلخی می زد رو از پشت در
بسته ی اون اتاق احساس کنه.

بدون در زدن وارد اتاق بچه با تم آبی رنگ که پر از عروسک و اسباب بازی های مختلف بود شد.

با اینکه پرده های اتاق کشیده شده بودند اما اونقدر تاریک نبود که نشد چیزی رو دید.

دانگ هی روی تخت دراز کشیده بود.

به خاطر غم و ناراحتیش مثل یک توپ توی خودش جمع شده بود و یه عروسک هلو رو محکم بغل کرده بود.

شین یانگ تو فضای خالی کنار دانگ هی دراز کشید و با ملایمت گونه ی همسرش رو که آثار قطرات خشک شده ی اشک روش دیده می شد رو نوازش کرد.

دانگ هی چشماش رو باز کرد و موهای نقره ای رنگ کوتاهش رو از جلوی چشماش کنار زد.

و به شین یانگ که با نفس های گرمش صورتش رو قلقلک میداد خیره شد.

می تونست خستگی و ناراحتی رو از صورت شین یانگ بخونه.

با وجود بالا رفتن سن شین یانگ هنوز مثل روزهای اول آشنایشون جذاب بود و ضربان قلبش رو بالا می برد.

شین یانگ پیشونیش رو به پیشونی دانگ هی تکیه داد.
دستاش رو دور تن نحیف دانگ هی پیچید و عطرش رو وارد ریه هاش کرد .

شین یانگ: چرا بازم اومدی اینجا؟ مگه بهم قول نداده بودی بانی؟هوم؟

شین یانگ پرسید و دانگ هی بغض کرد.

دانگ هی: دلم براش تنگ شده بود یانگ.

گفت و بغضش ترکید.

چطور میتونست دلش تنگ نشه؟