فیکشن

☆between us☆

P♡15
__________

*زنگ آخر که خورد، راهروها کم‌کم از همهمه خالی شد؛ اما توی سر هاری هنوز صدای کوبیده شدن برگه‌ها روی میز مدیر می‌پیچید.*

نگاهش به دفتر طراحی توی بغلش بود، ولی عملاً چیزی نمی‌دید.
قدم‌هاش آهسته و بی‌جان روی کف راهرو کشیده می‌شد.

تحقیر یورا هنوز مثل خراش روی پوستش مانده بود.
بدتر از اون، جمله‌ی مدیر.

*"وقتی پشتوانه‌ای نداری..."*

هاری لب پایینش رو گاز گرفت و سعی کرد دوباره اشکش سرازیر نشه.

همین‌طور که از پیچ راهرو رد می‌شد، چند نفر از بچه‌ها که معلوم بود خبر به گوش‌شون رسیده، خیلی واضح پچ‌پچشون رو قطع نکردن.

— همون دختره‌ست؟
— آره، همونی که گفتن طرح دزدیده.
— ولی آخرش چی شد؟
— نمی‌دونم... فقط شنیدم پارک تهیونگ حرف زده.

هاری قدم‌هاش رو تندتر کرد.
انگار هر کلمه مثل سوزن می‌رفت زیر پوستش.

تا رسید به پلکان پشت ساختمان هنر.
جایی که معمولاً خلوت‌تر بود.

همین که نشست روی پله‌ی سوم، بالاخره نفسش شکست.
دفترش رو روی زانوهاش گذاشت و سرش رو پایین انداخت.

اشک‌هاش بی‌صدا چکید روی جلد دفتر.

+...خیلی مسخره‌ست...

این رو به خودش گفت.
نه به خاطر گریه.
به خاطر این‌که از بین همه‌ی آدم‌ها، کسی که نجاتش داده بود... **کیم تهیونگ** بود.

کسی که حتی موقع حرف زدن هم نگاهش نکرد.

هاری با پشت دست اشک‌هاش رو پاک کرد.
ولی هرچی بیشتر سعی می‌کرد آروم بشه، بیشتر اون جمله توی سرش تکرار می‌شد:

*"امضاشو قبلاً دیدم."*

قبلاً؟
کِی؟

هاری مطمئن بود تا حالا هیچ‌وقت چیزی مستقیم دست تهیونگ نداده بود.
نه برگه‌ای. نه دفتری. نه فرم ثبت‌نامی.

پس چطور؟

صدای قدم‌هایی از بالا آمد.

آهسته. منظم. بدون عجله.

هاری سریع سرش رو بلند کرد و اشک روی گونه‌اش را پاک کرد.
تهیونگ بود.

همون‌قدر مرتب، همون‌قدر سرد.
یک دستش توی جیب شلوارش بود و توی دست دیگه‌اش پوشه‌ی آبی شورای دانش‌آموزی.

انگار دیدن هاری روی پله‌ها هیچ اهمیتی براش نداشت.
فقط می‌خواست رد بشه.اما هاری بی‌اختیار بلند شد.

+...صبر کن.

تهیونگ ایستاد.
نه کامل برگشت، نه چیزی گفت.

هاری چند ثانیه فقط به نیم‌رخش خیره موند.
بعد با صدایی که هنوز ته‌لرزش توش بود گفت:

+ چرا اون حرفو زدی؟

سکوت.

تهیونگ بالاخره خیلی کم سرش رو سمتش برگردوند.

× کدوم حرف؟

هاری انگشت‌هاش رو دور دفترش محکم‌تر کرد.

+ اینکه... امضا مال منه.

تهیونگ نگاه کوتاهی به دفتر توی بغلش انداخت.
بعد خیلی ساده گفت:

× چون بود.

هاری اخم خفیفی کرد.
جوابش زیادی کوتاه بود. زیادی سرد.

+ می‌دونم چی گفتی. منظورم اینه... چرا دخالت کردی؟

چشم‌های تهیونگ برای لحظه‌ای روی صورت هاری ثابت موند.
بی‌حالت. غیرقابل‌خوندن.

× اشتباه بود.

+ برای تو که مهم نبود.

این بار چند ثانیه بیشتر سکوت کرد.

بعد آروم گفت:

× اشتباه، اشتباهه. مهم بودنش ربطی نداره.

هاری چیزی نگفت.
دلش می‌خواست همین جواب براش کافی باشه.
ولی نبود.

+ ...گفتی قبلاً امضامو دیدی.

برای اولین بار، تهیونگ مستقیم به چشم‌هاش نگاه کرد.

هاری ناخودآگاه نفسش رو نگه داشت.

× دیده بودم.

+ کِی؟

تهیونگ نگاهش رو ازش گرفت.
از کنارش رد شد و یک پله پایین‌تر ایستاد.

× اونروز...توی استخر....

هاری برگشت سمتش.

+پ..پس یادته...(امضاشو)...

تهیونگ مکث کرد.

باد خنکی از پنجره‌ی راه‌پله رد شد و چند تار موی هاری رو تکون داد.
صدای دور زنگ یکی از کلاس‌های فوق‌برنامه هم توی فضا پیچید.

تهیونگ بی‌اینکه برگرده گفت:

× تو عادت داری هرجا اسم تو وسط باشه، تا تهش رو بدونی؟

هاری از لحنش جا خورد.
تیزش آرام بود؛ و همین بیشتر می‌برید.

+ نه... ولی این بار اسم من وسط بود.

تهیونگ خیلی آهسته برگشت.
نگاهش روی چشم‌های سرخ‌شده‌ی هاری نشست.

× پس همینو بدون. اگه اونجا چیزی نمی‌گفتم، تعلیق می‌شدی.

هاری لب‌هاش از هم باز موند، اما حرفی بیرون نیومد.

تهیونگ ادامه داد:

× و من از سر دلسوزی چیزی نگفتم.

این جمله مثل آب سرد ریخت روی سرش.
همون‌قدر سریع، همون‌قدر بیدارکننده.

+ ...پس از سر چی؟

تهیونگ به پوشه‌ی توی دستش نگاه کرد.
بعد خیلی خشک گفت:

× از این خوشم نمیاد یکی بابت چیزی که مال خودش بوده، له بشه.

هاری پلک زد.

برای چند ثانیه، نمی‌تونست تشخیص بده این حرف مهربونه یا فقط منصفانه.

شاید هیچ‌کدوم.

تهیونگ این بار واقعاً راه افتاد.
از کنارش رد شد.

اما درست وقتی هاری فکر کرد گفتگو تموم شده، صدای تهیونگ پشت سرش اومد:

× و دفعه‌ی بعد...

هاری برگشت.

تهیونگ بدون نگاه کردن ادامه داد:

× قبل از این‌که کسی برسه به طرحت، خودت ازش محافظت کن.

بعد پایین رفت.
بی‌مکث. بی‌برگشت.

هاری روی پله‌ها خشک شده بود.
دفترش هنوز توی آغوشش بود و قلبش بی‌دلیل نامنظم می‌زد.