^فیک جونگکوک^(پارت۶۳)
__________
انگار اصلا منظورش غذا نبود. نگاهش روی لبهای من چرخید و بعد، با یه حرکت آروم، دستش رو از روی رونم کمی بالاتر آورد و انگشتای کشیدش رو دور لبه کانتر محکم کرد، جوری که کاملا حبسش بودم.
زمزمه کردم: "نمیدونم… هر چی تو بگی."
یه قدم دیگه نزدیکتر شد. حالا میتونستم گرمای تنش رو حس کنم که مستقیما به پوستم میتابید. با صدای بمی که توی فضای خلوت آشپزخونه میپیچید، گفت:"هر چی من بگم؟ مطمئنی؟"
بدون اینکه منتظر جواب بمونه، چرخید سمت کابینتها. چند تا ظرف رو با بیحوصلگی جابهجا کرد و بعد،قوطی عسل رو بیرون آورد.
مهم نبود چی باشه، مهم این بود که تصمیم داشت این وعده رو خودش فراهم کنه.
اون نزدیکی، اون «حضور سنگین جونگکوک»، داشت نفسم رو میگرفت. وقتی قوطی کوچیک رو دستش گرفت و دوباره برگشت بین پاهای من، انگار هوا سنگینتر شد.
یکم عسل رو با نوک انگشتای خودش برداشت و آورد نزدیک لبهام. خیره شد توی چشمام؛ یه نگاه سیاه، لجباز و به شدت خواستنی.
"بخور."
صدای دستورش باعث شد ضربان قلبم بره روی هزار.
ناچار مجبور شدم عسل روی انگشتش رو بخورم.
قوطی رو گذاشت روی کانتر و حالا هر دو دستش آزاد بود. دوباره با اون نگاه نافذش بهم زل زد.
جونگکوک با صدای لرزون و بمش گفت:"خوشمزست؟"
دلم میخواست بگم "نه، تو از اون خوشمزهتری"، ولی فقط تونستم با صدایی که به سختی شنیده میشد، بگم: "آره…"
اونم در حالی که چشم از لبهام برنمیداشت، خودش عسل برداشت و گذاشت توی دهنش، ولی نگاهش هنوز روی من بود. انگار داشت بهم یاد میداد که چطور با همون یه تیکه عسل، میشه یه بازی خطرناک راه انداخت.
با همون لحن همیشگیش گفت:"حالا نوبت توئه…"
دستام لرزید. انگشتم رو دراز کردم و توی قوطی عسل فرو بردم. وقتی خواستم بدمش بهش، مچ دستم رو گرفت و با یه حرکت نرم، منو به خودش نزدیکتر کرد… اونقدر نزدیک که دیگه هیچ فضایی بینمون باقی نموند.
سرش رو برد پایین. اما به جای لبام، رفت سراغ گردنم. بوسههای گرم و لرزونش رو روی پوست حساس گردنم نشوند. عسل توی دهنم هنوز شیرین بود، ولی حالا با تپش قلب تندم و گرمای بوسههای اون، طعم دیگهای به خودش گرفته بود.
دستام رو ناخودآگاه لای موهای پشت سرش گره زدم و خودم رو بهش چسبوندم. دیگه هیچ خبری از ناهار، از آشپزخونه و از هر چی که بود نبود. فقط من بودم و اون، و اون شیرینی عسلی که حالا با ولع نگاه اون، به یه چیزی خیلی عمیقتر و پرکششتر تبدیل شده بود…
____________
ادامه دارد...
انگار اصلا منظورش غذا نبود. نگاهش روی لبهای من چرخید و بعد، با یه حرکت آروم، دستش رو از روی رونم کمی بالاتر آورد و انگشتای کشیدش رو دور لبه کانتر محکم کرد، جوری که کاملا حبسش بودم.
زمزمه کردم: "نمیدونم… هر چی تو بگی."
یه قدم دیگه نزدیکتر شد. حالا میتونستم گرمای تنش رو حس کنم که مستقیما به پوستم میتابید. با صدای بمی که توی فضای خلوت آشپزخونه میپیچید، گفت:"هر چی من بگم؟ مطمئنی؟"
بدون اینکه منتظر جواب بمونه، چرخید سمت کابینتها. چند تا ظرف رو با بیحوصلگی جابهجا کرد و بعد،قوطی عسل رو بیرون آورد.
مهم نبود چی باشه، مهم این بود که تصمیم داشت این وعده رو خودش فراهم کنه.
اون نزدیکی، اون «حضور سنگین جونگکوک»، داشت نفسم رو میگرفت. وقتی قوطی کوچیک رو دستش گرفت و دوباره برگشت بین پاهای من، انگار هوا سنگینتر شد.
یکم عسل رو با نوک انگشتای خودش برداشت و آورد نزدیک لبهام. خیره شد توی چشمام؛ یه نگاه سیاه، لجباز و به شدت خواستنی.
"بخور."
صدای دستورش باعث شد ضربان قلبم بره روی هزار.
ناچار مجبور شدم عسل روی انگشتش رو بخورم.
قوطی رو گذاشت روی کانتر و حالا هر دو دستش آزاد بود. دوباره با اون نگاه نافذش بهم زل زد.
جونگکوک با صدای لرزون و بمش گفت:"خوشمزست؟"
دلم میخواست بگم "نه، تو از اون خوشمزهتری"، ولی فقط تونستم با صدایی که به سختی شنیده میشد، بگم: "آره…"
اونم در حالی که چشم از لبهام برنمیداشت، خودش عسل برداشت و گذاشت توی دهنش، ولی نگاهش هنوز روی من بود. انگار داشت بهم یاد میداد که چطور با همون یه تیکه عسل، میشه یه بازی خطرناک راه انداخت.
با همون لحن همیشگیش گفت:"حالا نوبت توئه…"
دستام لرزید. انگشتم رو دراز کردم و توی قوطی عسل فرو بردم. وقتی خواستم بدمش بهش، مچ دستم رو گرفت و با یه حرکت نرم، منو به خودش نزدیکتر کرد… اونقدر نزدیک که دیگه هیچ فضایی بینمون باقی نموند.
سرش رو برد پایین. اما به جای لبام، رفت سراغ گردنم. بوسههای گرم و لرزونش رو روی پوست حساس گردنم نشوند. عسل توی دهنم هنوز شیرین بود، ولی حالا با تپش قلب تندم و گرمای بوسههای اون، طعم دیگهای به خودش گرفته بود.
دستام رو ناخودآگاه لای موهای پشت سرش گره زدم و خودم رو بهش چسبوندم. دیگه هیچ خبری از ناهار، از آشپزخونه و از هر چی که بود نبود. فقط من بودم و اون، و اون شیرینی عسلی که حالا با ولع نگاه اون، به یه چیزی خیلی عمیقتر و پرکششتر تبدیل شده بود…
____________
ادامه دارد...
- ۱۰.۹k
- ۱۹ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط