When bitterness became sweet

#وقتی_تلخی_شیرین_شد

the end....
Part ¹⁷
یک سال بعد (حیح خیلی زود رفتم جلو کنچانااا😁🤣)
زمان، مثل جریان ارام و موج یک رودخانه، از کنار زندگی انها گذشت، شهر دیگه برای یونگی ان هیجان پر سروصدا ی دوران شهرت را نداشت، یا شاید هم او بود که دنبال ان هیجان نبود، او یاد گرفته بود که آرامش رو توی چیز های کوچیک پیدا کنه، در صدای بخار دستگاه اسپرسو، در بوی باران روی برگ درختان و اسفالت خیابان ، و از همه مهم تر در حضور همیشگی جیمین.

کتاب « وانیل و تلخی »، حالا در کتابخانه های تمام کشور و شهر بود، اما برای یونگی، ارزش ان کتاب در فروش میلیون ها نسخه نبود، بلکه ارزشش در همان جمله ی کوتاهی بود که در صفحه ی اخر رمان نوشته بود

« زیبایی زندگی، در تضاد های همیشگی اش نهفته است، نه در بی نقصی و بهترین بودنش..»

یک صبح پاییزی، یونگی در خانه ی کوچک و دنج شان نسشته بود، پنجره ای باز بود و باد خنکی برگ های زرد درختان جلوی خانه ی شان را به رقص در میاورد، او مقابل میز چوبی قدیمی اش نشسته بود، اما اینبار نه برای نوشتن یه رمان و داستان جدید، بلکه برای نوشتن یک نامه ی کوتاه اما طوری که احساسات در ان موج بزند.

جیمین از آشپزخانه بیرون امد که در دستش یک لیوان قهوه و یک ظرف کوچک شیرینی، او مثل همیشه با همان انرژی ارام که باعث شده بود یونگی به زندگی برگردد، به سمت یونگی رفت و گفت

« باز هم امروز با کاغذ ها میجنگی»

جیمین با شیطنت پرسید و لیوان قهوه را جلوی یونگی گذاشت
یونگی لبخندی زد، لبخندی که دیگر پنهان نمیشد، لبخندی که شادی در ان موج میزد

«نه، امروز دارم با خاطرات بازی میکنم»

جیمین روی میز روبه روی یونگی نشست، جوری که صورت هایشان روبه روی هم بود پاهایشان به هم چسبیده بود، و بعد نگاهش را از یونگی به لیوان قهوه دوخت

« بوی وانیل میده!..»

«اره»

یونگی گفت و بعد نگاهش را به جیمین انداخت...

ادامش تو پست بعدی این پارت زیاد شده