فیک ⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹
فیک ⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹
p104صبح روز بعد، قلعه برخلاف روزهای قبل شلوغتر بود.
صدای رفتوآمد خدمتکارها از راهرو میاومد و بیرون، چند اسب برای حرکت آماده شده بودن.
نینا کنار پنجره ایستاده بود.
موهای بلند و مشکیش روی شونههاش ریخته بود و نگاهش به حیاط قلعه بود.
از دیشب خیلی فکر کرده بود.
به خونه.
به دانشگاه.
به یوری.
به مادرش.
و به اینکه چطور میتونه دوباره به زندگی قبلیش برگرده.
در باز شد.
جیمین وارد شد.
«صبح بخیر.»
جیمین مکث کوتاهی کرد.
«صبح بخیر.»
نگاهش روی نینا موند.
«بهتری؟»
«یه کم.»
نینا از پنجره فاصله گرفت.
چند قدم به سمت جیمین رفت، اما هنوز فاصلهشون رو حفظ کرد.
«میخوام برگردم.»
جیمین چند ثانیه ساکت موند.
«میدونم.»
نینا ابروهاش رو در هم کشید.
«نه، منظورم اینه که... میخوام برگردم خونه.»
این بار نگاه جیمین جدیتر شد.
«میدونم.»
نینا نفسش رو بیرون داد.
«دلم برای مامانم تنگ شده.»
مکث کرد.
«برای یوری... برای دانشگاه... برای اتاقم... حتی برای اون میز افتضاحی که همیشه روش درس میخوندم.»
لبخند کوچیکی زد، اما خیلی زود محو شد.
«نمیخوام اینجا بمونم و وانمود کنم دنیای قبلیم دیگه وجود نداره.»
جیمین چند قدم جلو اومد.
«قرار نیست همچین کاری بکنی.»
نینا نگاهش کرد.
«پس برم؟»
جیمین چند ثانیه سکوت کرد.
«قبل از اینکه برگردی، باید یه چیزی رو بدونی.»
نینا فهمید منظورش چیه.
همون چیزی که چند ماه بود منتظر شنیدنش بود.
«راز نشونه؟»
جیمین سر تکون داد.
«آره.»
نینا روی لبهی تخت نشست.
«پس بگو.»
جیمین روبهروش ایستاد.
«نشونهای که روی دستته، یه مهر معمولی نیست.»
نگاهش روی پایین کف دست نینا افتاد.
«اسمش مهر ماهه.»
نینا آروم به دست خودش نگاه کرد.
جیمین ادامه داد:
«این مهر سالهاست که وجود داره. هر چند نسل، روی بدن یه انسان ظاهر میشه.»
«چرا روی من؟»
«نمیدونم.»
این جواب، نینا رو کمی کلافه کرد.
اما قبل از اینکه چیزی بگه، جیمین ادامه داد:
«ولی میدونم چرا بعضیها دنبالتن.»
اتاق دوباره ساکت شد.
«وقتی مهر فعال بشه، مرزی که بین دنیای انسانها و خونآشامها وجود داره، ضعیف میشه.»
نینا با نگرانی پرسید:
«یعنی چی؟»
«یعنی اگر کسی مهر رو به روش درست از بین نبره، ممکنه هر دو دنیا وارد جنگ بشن.»
نینا چند لحظه فقط نگاهش کرد.
«پس... من باعث این همه اتفاقم؟»
جیمین فوراً جواب داد:
«نه.»
صدایش محکم شد.
«تو باعث هیچکدومشون نیستی.»
نینا ساکت موند.
جیمین نقشهای رو از روی میز برداشت و بازش کرد.
«یه معبد قدیمی وجود داره. فقط اونجا میشه مهر رو از بین برد.»
انگشتش روی نقطهای دورافتاده توی نقشه قرار گرفت.
«ما باید قبل از ماه کامل به اونجا برسیم.»
نینا به نقشه نگاه کرد.
«بعدش چی؟»
«مراسم انجام میشه.»
جیمین مکث کرد.
«و مهر برای همیشه از بین میره.»
نینا نفس راحتی کشید.
«پس بعدش میتونم برگردم خونه.»
p104صبح روز بعد، قلعه برخلاف روزهای قبل شلوغتر بود.
صدای رفتوآمد خدمتکارها از راهرو میاومد و بیرون، چند اسب برای حرکت آماده شده بودن.
نینا کنار پنجره ایستاده بود.
موهای بلند و مشکیش روی شونههاش ریخته بود و نگاهش به حیاط قلعه بود.
از دیشب خیلی فکر کرده بود.
به خونه.
به دانشگاه.
به یوری.
به مادرش.
و به اینکه چطور میتونه دوباره به زندگی قبلیش برگرده.
در باز شد.
جیمین وارد شد.
«صبح بخیر.»
جیمین مکث کوتاهی کرد.
«صبح بخیر.»
نگاهش روی نینا موند.
«بهتری؟»
«یه کم.»
نینا از پنجره فاصله گرفت.
چند قدم به سمت جیمین رفت، اما هنوز فاصلهشون رو حفظ کرد.
«میخوام برگردم.»
جیمین چند ثانیه ساکت موند.
«میدونم.»
نینا ابروهاش رو در هم کشید.
«نه، منظورم اینه که... میخوام برگردم خونه.»
این بار نگاه جیمین جدیتر شد.
«میدونم.»
نینا نفسش رو بیرون داد.
«دلم برای مامانم تنگ شده.»
مکث کرد.
«برای یوری... برای دانشگاه... برای اتاقم... حتی برای اون میز افتضاحی که همیشه روش درس میخوندم.»
لبخند کوچیکی زد، اما خیلی زود محو شد.
«نمیخوام اینجا بمونم و وانمود کنم دنیای قبلیم دیگه وجود نداره.»
جیمین چند قدم جلو اومد.
«قرار نیست همچین کاری بکنی.»
نینا نگاهش کرد.
«پس برم؟»
جیمین چند ثانیه سکوت کرد.
«قبل از اینکه برگردی، باید یه چیزی رو بدونی.»
نینا فهمید منظورش چیه.
همون چیزی که چند ماه بود منتظر شنیدنش بود.
«راز نشونه؟»
جیمین سر تکون داد.
«آره.»
نینا روی لبهی تخت نشست.
«پس بگو.»
جیمین روبهروش ایستاد.
«نشونهای که روی دستته، یه مهر معمولی نیست.»
نگاهش روی پایین کف دست نینا افتاد.
«اسمش مهر ماهه.»
نینا آروم به دست خودش نگاه کرد.
جیمین ادامه داد:
«این مهر سالهاست که وجود داره. هر چند نسل، روی بدن یه انسان ظاهر میشه.»
«چرا روی من؟»
«نمیدونم.»
این جواب، نینا رو کمی کلافه کرد.
اما قبل از اینکه چیزی بگه، جیمین ادامه داد:
«ولی میدونم چرا بعضیها دنبالتن.»
اتاق دوباره ساکت شد.
«وقتی مهر فعال بشه، مرزی که بین دنیای انسانها و خونآشامها وجود داره، ضعیف میشه.»
نینا با نگرانی پرسید:
«یعنی چی؟»
«یعنی اگر کسی مهر رو به روش درست از بین نبره، ممکنه هر دو دنیا وارد جنگ بشن.»
نینا چند لحظه فقط نگاهش کرد.
«پس... من باعث این همه اتفاقم؟»
جیمین فوراً جواب داد:
«نه.»
صدایش محکم شد.
«تو باعث هیچکدومشون نیستی.»
نینا ساکت موند.
جیمین نقشهای رو از روی میز برداشت و بازش کرد.
«یه معبد قدیمی وجود داره. فقط اونجا میشه مهر رو از بین برد.»
انگشتش روی نقطهای دورافتاده توی نقشه قرار گرفت.
«ما باید قبل از ماه کامل به اونجا برسیم.»
نینا به نقشه نگاه کرد.
«بعدش چی؟»
«مراسم انجام میشه.»
جیمین مکث کرد.
«و مهر برای همیشه از بین میره.»
نینا نفس راحتی کشید.
«پس بعدش میتونم برگردم خونه.»
- ۷۸
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط