فیک : بین راندها
پارت ۱۲۵
راند دوم آغاز شد.
کوک این بار عجله نکرد.
دقیقاً همانطور که استاد کانگ گفته بود...
فقط به چشمهای حریف نگاه میکرد.
حرکتهایش...
نفسهایش...
و لحظهای که تمرکزش کمتر میشد.
چند ثانیه بعد...
کوک فرصت را پیدا کرد.
یک جاخالی...
یک ضدحملهی تمیز...
امتیاز مساوی شد.
تمام سالن از جا بلند شد.
---
راند سوم...
آخرین راند.
هر دو خسته بودند.
اما هیچکدام حاضر نبودند عقب بکشند.
ده ثانیهی آخر...
سالن یکپارچه فریاد میزد.
استاد کانگ فقط یک جمله گفت:
ـ «جونگکوک... همین حالا!»
کوک با تمام توان حمله کرد.
ضربهای دقیق...
بینقص...
و درست در همان لحظه...
سوت پایان مسابقه به صدا درآمد.
---
هر دو ورزشکار وسط رینگ ایستادند.
نفسهایشان سنگین شده بود.
داور برگههای امتیاز را گرفت.
چند ثانیه سکوت...
بعد میکروفن را بالا آورد.
ـ «قهرمان مسابقات...»
تمام سالن ساکت شد.
ـ «...جونگکوک!»
صدای تشویق سالن را لرزاند.
آنا از خوشحالی اشک ریخت.
جیمین با لبخند محکم دست زد.
تهیونگ از جا بلند شد و با تمام توان فریاد زد:
ـ «آفرین رفیق!»
---
کوک جام قهرمانی را از مسئول مسابقات گرفت.
چند لحظه به آن نگاه کرد.
بعد...
به جای بالا بردن جام...
از پلههای رینگ پایین آمد.
مستقیم به سمت سه نفر رفت.
اول مقابل تهیونگ ایستاد.
جام را به سمت او گرفت.
تهیونگ با تعجب گفت:
ـ «چی کار میکنی؟»
کوک لبخند زد.
ـ «نگهش دار.»
ـ «چی؟»
ـ «این جام فقط مال من نیست.»
تهیونگ آرام جام را گرفت.
هنوز باورش نمیشد.
---
کوک یک قدم عقب رفت.
نگاهش بین هر سه نفر چرخید.
بعد با صدایی که همه بشنوند گفت:
ـ «اگه امروز این جام دست منه...»
ـ «به خاطر این سه نفره.»
اول به تهیونگ اشاره کرد.
ـ «به خاطر بهترین دوستم...»
ـ «که حتی بعد از اینکه روبهروم ایستاد، باز هم قبل از نیمهنهایی کمکم کرد.»
بعد به جیمین نگاه کرد.
ـ «به خاطر بهترین دوستم...»
ـ «که همیشه کنارم بود و هیچوقت نذاشت کم بیارم.»
بعد نگاهش روی آنا ماند.
لبخندش عمیقتر شد.
ـ «و به خاطر آنا...»
ـ «که از روز اول، باعث شد هر بار دلیل محکمتری برای جنگیدن داشته باشم.»
سالن یکصدا شروع به تشویق کرد.
---
تهیونگ که هنوز جام دستش بود، با خنده گفت:
ـ «الان دیگه نمیدمش!»
همه خندیدند.
همان لحظه...
جیمین مدال طلایش را از گردنش درآورد.
آرام آن را دور گردن تهیونگ انداخت.
تهیونگ ماتش برد.
ـ «جیمین...»
جیمین لبخند زد.
ـ «این مدال فقط به خاطر مسابقه نیست.»
ـ «به خاطر رفیقیه که همیشه پشت همهمون بود.»
چند ثانیه بعد...
آنا هم مدال خودش را درآورد.
کنار مدال جیمین، دور گردن تهیونگ انداخت.
ـ «و این یکی...»
ـ «به خاطر کسیه که هر وقت یکی از ما ناراحت بود، اولین نفر میخندوندش.»
چشمهای تهیونگ برای اولین بار برق خاصی گرفت.
با خندهای که کمی لرزش داشت گفت:
ـ «اگه یک نفر دیگه هم چیزی بندازه گردنم، دیگه گردنم پیدا نیست.»
همه زدند زیر خنده.
---
کوک جلو آمد.
دستش را روی شانهی تهیونگ گذاشت.
کوک لبخند زد و به تهیونگ نگاه کرد.
ـ «امروز این مدالها گردن تو قشنگتره و این جام توی دست تو با ارزش تره .»
تهیونگ خندید.
ـ «ولی من نبردمشون.»
کوک آرام جواب داد:
ـ «شاید نه... ولی تو سهمت رو برای به دست اومدنشون انجام دادی.»
تهیونگ چیزی نگفت.
فقط هر سه نفر را یکییکی در آغوش گرفت.
---
استاد کانگ از چند قدمی آنها را نگاه میکرد.
لبخند رضایت روی صورتش نشست.
زیر لب گفت:
ـ «این...»
ـ «همون تیمیه که همیشه آرزوش رو داشتم.»
و در میان تشویق بیوقفهی سالن...
چهار دوست، کنار هم ایستادند.
با یک جام...
دو مدال...
و رفاقتی که از هر قهرمانی ارزشمندتر بود.
#رمان #فیک #فیکشن #سناریو
#namjoon #jin #suga #jhope #jimin #text #teahyung #jungkook #bts
#تهیونگ #جونگکوک #تهکوک #سناریو #وانشات #تکپارتی #بی_تی_اس
#نامجون #جین #سوکجین #یونگی #شوگا #جیمین #جیهوپ #هوسوک
راند دوم آغاز شد.
کوک این بار عجله نکرد.
دقیقاً همانطور که استاد کانگ گفته بود...
فقط به چشمهای حریف نگاه میکرد.
حرکتهایش...
نفسهایش...
و لحظهای که تمرکزش کمتر میشد.
چند ثانیه بعد...
کوک فرصت را پیدا کرد.
یک جاخالی...
یک ضدحملهی تمیز...
امتیاز مساوی شد.
تمام سالن از جا بلند شد.
---
راند سوم...
آخرین راند.
هر دو خسته بودند.
اما هیچکدام حاضر نبودند عقب بکشند.
ده ثانیهی آخر...
سالن یکپارچه فریاد میزد.
استاد کانگ فقط یک جمله گفت:
ـ «جونگکوک... همین حالا!»
کوک با تمام توان حمله کرد.
ضربهای دقیق...
بینقص...
و درست در همان لحظه...
سوت پایان مسابقه به صدا درآمد.
---
هر دو ورزشکار وسط رینگ ایستادند.
نفسهایشان سنگین شده بود.
داور برگههای امتیاز را گرفت.
چند ثانیه سکوت...
بعد میکروفن را بالا آورد.
ـ «قهرمان مسابقات...»
تمام سالن ساکت شد.
ـ «...جونگکوک!»
صدای تشویق سالن را لرزاند.
آنا از خوشحالی اشک ریخت.
جیمین با لبخند محکم دست زد.
تهیونگ از جا بلند شد و با تمام توان فریاد زد:
ـ «آفرین رفیق!»
---
کوک جام قهرمانی را از مسئول مسابقات گرفت.
چند لحظه به آن نگاه کرد.
بعد...
به جای بالا بردن جام...
از پلههای رینگ پایین آمد.
مستقیم به سمت سه نفر رفت.
اول مقابل تهیونگ ایستاد.
جام را به سمت او گرفت.
تهیونگ با تعجب گفت:
ـ «چی کار میکنی؟»
کوک لبخند زد.
ـ «نگهش دار.»
ـ «چی؟»
ـ «این جام فقط مال من نیست.»
تهیونگ آرام جام را گرفت.
هنوز باورش نمیشد.
---
کوک یک قدم عقب رفت.
نگاهش بین هر سه نفر چرخید.
بعد با صدایی که همه بشنوند گفت:
ـ «اگه امروز این جام دست منه...»
ـ «به خاطر این سه نفره.»
اول به تهیونگ اشاره کرد.
ـ «به خاطر بهترین دوستم...»
ـ «که حتی بعد از اینکه روبهروم ایستاد، باز هم قبل از نیمهنهایی کمکم کرد.»
بعد به جیمین نگاه کرد.
ـ «به خاطر بهترین دوستم...»
ـ «که همیشه کنارم بود و هیچوقت نذاشت کم بیارم.»
بعد نگاهش روی آنا ماند.
لبخندش عمیقتر شد.
ـ «و به خاطر آنا...»
ـ «که از روز اول، باعث شد هر بار دلیل محکمتری برای جنگیدن داشته باشم.»
سالن یکصدا شروع به تشویق کرد.
---
تهیونگ که هنوز جام دستش بود، با خنده گفت:
ـ «الان دیگه نمیدمش!»
همه خندیدند.
همان لحظه...
جیمین مدال طلایش را از گردنش درآورد.
آرام آن را دور گردن تهیونگ انداخت.
تهیونگ ماتش برد.
ـ «جیمین...»
جیمین لبخند زد.
ـ «این مدال فقط به خاطر مسابقه نیست.»
ـ «به خاطر رفیقیه که همیشه پشت همهمون بود.»
چند ثانیه بعد...
آنا هم مدال خودش را درآورد.
کنار مدال جیمین، دور گردن تهیونگ انداخت.
ـ «و این یکی...»
ـ «به خاطر کسیه که هر وقت یکی از ما ناراحت بود، اولین نفر میخندوندش.»
چشمهای تهیونگ برای اولین بار برق خاصی گرفت.
با خندهای که کمی لرزش داشت گفت:
ـ «اگه یک نفر دیگه هم چیزی بندازه گردنم، دیگه گردنم پیدا نیست.»
همه زدند زیر خنده.
---
کوک جلو آمد.
دستش را روی شانهی تهیونگ گذاشت.
کوک لبخند زد و به تهیونگ نگاه کرد.
ـ «امروز این مدالها گردن تو قشنگتره و این جام توی دست تو با ارزش تره .»
تهیونگ خندید.
ـ «ولی من نبردمشون.»
کوک آرام جواب داد:
ـ «شاید نه... ولی تو سهمت رو برای به دست اومدنشون انجام دادی.»
تهیونگ چیزی نگفت.
فقط هر سه نفر را یکییکی در آغوش گرفت.
---
استاد کانگ از چند قدمی آنها را نگاه میکرد.
لبخند رضایت روی صورتش نشست.
زیر لب گفت:
ـ «این...»
ـ «همون تیمیه که همیشه آرزوش رو داشتم.»
و در میان تشویق بیوقفهی سالن...
چهار دوست، کنار هم ایستادند.
با یک جام...
دو مدال...
و رفاقتی که از هر قهرمانی ارزشمندتر بود.
#رمان #فیک #فیکشن #سناریو
#namjoon #jin #suga #jhope #jimin #text #teahyung #jungkook #bts
#تهیونگ #جونگکوک #تهکوک #سناریو #وانشات #تکپارتی #بی_تی_اس
#نامجون #جین #سوکجین #یونگی #شوگا #جیمین #جیهوپ #هوسوک
- ۱۷.۰k
- ۲۳ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط