The Joke That Broke Us

part³



در میانِ سبز و زردِ درخت‌های پارک، دنیای جونگکوک دوباره در حال فروپاشی بود؛ اما این بار نه از جنسِ درد، بلکه از جنسِ حیرت.

دختربچه‌ای چهارساله، با آن چشمانی که دقیقاً آینه‌ی چشم‌های خودِ جونگکوک بودند، روی چمن‌ها نشسته بود. او با آرامشی که انگار از بهشت آمده باشد، مشغول بازی با یک عروسک خرسی قدیمی بود. و بعد، جونگکوک آن را شنید... صدایی که مثل موسیقیِ آسمانی در گوشش طنین‌انداز شد: دخترک داشت با صدایی ملایم و آهسته، ترانه‌ای را زمزمه می‌کرد که جونگکوک همیشه در شب‌های تنهایی، برای «ات» زیر لب می‌خواند.

جونگکوک در جای خود خشک شد. گویی زمان، تمامِ جهان را متوقف کرد. نفس در سینه‌اش حبس شد و خون در رگ‌هایش منجمد گشت. با قدم‌هایی لرزان، مثل کسی که روی لبه‌ی پرتگاه قدم می‌زند، به سمت آن صدا حرکت کرد. قلبش چنان با شدت می‌تپید که می‌ترسید تمامِ پارک صدای ضرباتش را بشنود.

— هانا؟ — نام را با صدایی که از خشکیِ اشک‌هایِ سال‌ها شکسته بود، زیر لب نجوا کرد.

دختربچه، با آن نگاهِ معصوم و کنجکاو، به مردِ غریبه‌ای که با چشمانی پر از اشک به او خیره شده بود، نگاه کرد. و درست در همان لحظه‌ی بی‌ثبات، صدایی از دوردست آمد؛ صدایی که جونگکوک چهار سال بود فکر می‌کرد فقط در خاطراتِ خاکستری‌اش زنده‌ است، اما حالا... حالا آن را در واقعیت می‌شنید:

— هانا! عزیزم، دیگه وقت خونه رفتنه...

جونگکوک سرش را بالا آورد. دنیا یک‌باره در مقابل چشمانش فرو ریخت. «ات» بود. با همان نگاهی که می‌دانست تنها قدرتِ کافی برای ویران کردن یا ساختنِ تمامِ هستیِ او را دارد. وقتی چشمان «ات» در میانِ غبارِ نورِ خورشید، با چشمانِ او گره خورد، سکوتِ سنگینِ میانشان با فریادِ پرشورِ دخترک شکسته شد:

— مامان!

هانا با هیجان به سمت مادرش دوید. «ات»، در حالی که هانا را به سینه می‌فشرد، تمامِ وجودش از لرزش می‌افتاد؛ انگار با دیدنِ او، تمامِ دفاع‌هایِ سال‌ها تلاشش فرو ریخته باشد. جونگکوک قدم به قدم نزدیک شد. فاصله‌ی چهارساله، مثل دیواری عظیم و سرد از یخ میان آن‌ها ایستاده بود؛ اما به محض اینکه گرمایِ اشک‌هایِ سوزانِ جونگکوک با حضورِ او برخورد کرد، آن دیوارِ یخ با صدایی نامرئی فرو ریخت.

او بدون هیچ کلمه‌ای، بدون هیچ عذرخواهیِ بی‌جای دیگری، «ات» را در آغوش کشید. طوری او را در بر گرفت که انگار می‌خواست تمامِ روزهای تنهایی، تمامِ شب‌های سرد و تمامِ ساعت‌های بی‌وزنِ چهار سال گذشته را، در یک آغوشِ بی‌پایان جبران کند. سرش را روی شانه‌ی «ات» گذاشت و با صدایی که از شدتِ گریه و لرزش، به سختی شنیده می‌شد، در گوشش زمزمه کرد:

— من هیچ‌وقت طلاقت ندادم... هیچ‌وقت. من فقط... من فقط منتظر بودم برگردی تا بگم... که حتی اگه یه دنیا دختر هم داشته باشیم، باز هم تو تنها زنی هستی که قلبِ من فقط برای او می‌تپد. تو تنها دنیای منی.

آن شب، دیگر خبری از شوخی‌هایِ تلخ و گزنده‌یِ کلمات نبود. فضایِ خانه، که زمانی با سکوتِ سنگین پر شده بود، حالا با گرمایِ حضورِ سه نفر لبریز شده بود. تنها صدایی که در میانِ تاریکیِ آرامِ شب به گوش می‌رسید، صدای منظم و آرامِ نفس‌هایِ آن‌ها بود؛ نفس‌هایی که بالاخره، در آغوشِ هم، به خانه‌ی واقعی‌شان بازگشته بودند.

.

.

.


☆♬ܢ̣ܫࡎ߭ܨ ܢܚ݅ࡐ‌ܟܿࡅ࡙‌ܣߊ ܢ̣ܝ‌ߊ‌ܨ ܭَܦ̇ࡅ߳ܘ ܢܚ݅ܥ‌‌ࡍ߭ ܣܢܚࡅ߳ࡅ߭، ߊ‌ܩߊ ܢܚ݅ࡐ‌ܟܿܨ ܩߊ ࡅ߳ܝ‌ߊ‌ܝ݅‌ܥ‌‌ࡅ࡙‌ߊ‌ܨ ܢ̣ࡐ‌ܥ‌‌ ܭܘ ܣܝ‌ܭَܝ̇‌ ࡅ߭ܩࡅ࡙‌ܟܿࡐ‌ߊ‌ܢܚࡅ߳ܩܢ ܝ̇‌ࡅ߭ܥ‌‌ܭَࡅ࡙‌ߊ‌ܚ݅ࡍ ܭࡅ߭ܩ:)


The end...


لایک:60
کامنت:40
بازنشر:15


ܥ‌‌ܝ‌ܟܿࡐ‌ߊ‌ܢܚࡅ߳ࡅ࡙☆

(حمایتا خیلی کم شده 😢. اگه اینطور باشه من ترجیح میدم ادامه ندم ... )



حمایت میکنید خوشگلا؟