#تکپارتی
#تکپارتی
موضوع:(وقتی دوست پسرته و میری خونش و میبینی مست کرده)
جونگین/ا.ت
بعد از آخرین تماس و مکالمه با دوست پسرت، دیگه هرچقدر که باهاش تماس گرفتی اون جوابتو نداد.
همین چند دقیقه پیش بود که داشتی باهاش حرف میزدی واقعا نمیفهمیدی که چه دلیلی داره اینکه الان جوابتو نده!
با هجوم افکار بد و منفی به سرت استرس عجیبی تو بدنت پیچیده و همه وجودت رو در بر گرفت. ضربان بالای قلبت، دستای عرق کرده و سردت... همهٔ اینا فقط بخاطر اون بود...!
با عجله به سمت اتاقت رفتی و یه پالتوی کرمی رنگ بلند برداشتی و تنت کردی و بدون چیز اضافهای از خونه زدی بیرون.
خیابون ها رو با قدم سریع که حالا بیشتر حالت دوییدن داشت طی کردی تا بتونی خودتو به خونه اون پسر برسونی.
آخرین بار که باهاش حرف زدی گفت تو راهه که برگرده خونه. اگه اتفاقی براش نیفتاده بود باید الان تو خونهش میبود.
به در سیاه رنگ ساختمون پنج طبقه رسیدی و با انگشتای لرزون، زنگ طبقه پنجم رو زدی. چند ثانیهای صبر کردی اما خبری نشد...دوباره زنگ رو زدی و کمی دیگه هم صبر کردی اما بازم...هیچ صدای آشنایی به گوشت نرسید!
ناچار زنگ یکی از همسایه هاش رو زدی و بعد از اینکه اون شخص در رو برات باز کرد، وارد ساختمون شدی و به طرف پله ها حرکت کردی.
جلوی راه پله وایسادی و با فکر به اینکه الان باید پنج طبقه رو بالا بری، یه نفس عمیق کشیدی و بعد شروع به حرکت کردی. به قدری ترسیده بودی که حتی گاهی پله ها رو دوتا یکی بالا میرفتی...
زمانی که به طبقه پنج رسیدی، جلوی در نیمه باز ساختمونش وایسادی. با دیدن در که نیمه باز بود احساس کردی قلبت یه ضربان پرید. با چیزی که از ذهنت خطور کرد نه تنها دستات بلکه همه بدنت شروع به لرزیدن کرد...
آروم در رو هل دادی و وارد شدی.
«جونگین...؟!»
با صدای لرزون و تقریبا آرومی اسمشو صدای کردی.
کمی جلوتر رفتی و با دیدن جثه شخصی که رو مبل نشسته بود، اول ترسیدی اما بعد با احساس بوی عطر آشنایی ترست از بین رفت. به سمت مبل رفتی و دیدی که یه بطری سبز رنگ تو دستشه و هرازگاهی ذرهای از اون رو میخوره. یعنی اون بلافاصله بعد از اینکه تماسش رو با تو تموم کرده بود نشسته بود و اینطوری مست کرده بود؟
«اه خدای من!»
یه قدم نزدیکش شدی و بطری رو از دستش گرفتی و گذاشتی رو میز.
«روباه بد! بلند شو ببینم. تو چطور جرئت کردی، اینطوری بشینی و ال٫کل بخوری؟ اصن من هیچی، تو به فکر خودتم نیستی؟»
تنها با شنیدن خِرخِر های ارومش، سرتو از سر تاسف تکون دادی و بعد دستش رو گرفتی و با سختی از روی مبل بلندش کردی.
«چرا انقد سنگینی لعنتی؟ نیفتی رو من یهو!»
با وجود این حرفت بازم به راهت ادامه دادی و اونو به سمت اتاق خوابش بردی.
روی تختش خوابوندیش و پتو رو روش کشیدی و زمانی که خواستی بلند بشی، دستت توسطش کشیده شد و باعث شد درست تو بغلش بیفتی.
جونگین: شاید مست باشم ولی...(مکث کوتاه) هنوز میتونم بفهمم که اینجایی...پس تا وقتی که بخوابم و بیدار بشم، اینجا بمون!
با شنیدن صدای آروم و خوابالودش، لبخند کوچیکی زدی و بعد نوازش کوتاه گونهاش؛ باشهای گفتی و درحالی که اون پسر به خواب عمیقی فرو میرفت، تماشاش کردی...!
End.
#straykids #bangchan #leeknow #cangbin #hyunjin #han #felix #seungmin #jeongin
موضوع:(وقتی دوست پسرته و میری خونش و میبینی مست کرده)
جونگین/ا.ت
بعد از آخرین تماس و مکالمه با دوست پسرت، دیگه هرچقدر که باهاش تماس گرفتی اون جوابتو نداد.
همین چند دقیقه پیش بود که داشتی باهاش حرف میزدی واقعا نمیفهمیدی که چه دلیلی داره اینکه الان جوابتو نده!
با هجوم افکار بد و منفی به سرت استرس عجیبی تو بدنت پیچیده و همه وجودت رو در بر گرفت. ضربان بالای قلبت، دستای عرق کرده و سردت... همهٔ اینا فقط بخاطر اون بود...!
با عجله به سمت اتاقت رفتی و یه پالتوی کرمی رنگ بلند برداشتی و تنت کردی و بدون چیز اضافهای از خونه زدی بیرون.
خیابون ها رو با قدم سریع که حالا بیشتر حالت دوییدن داشت طی کردی تا بتونی خودتو به خونه اون پسر برسونی.
آخرین بار که باهاش حرف زدی گفت تو راهه که برگرده خونه. اگه اتفاقی براش نیفتاده بود باید الان تو خونهش میبود.
به در سیاه رنگ ساختمون پنج طبقه رسیدی و با انگشتای لرزون، زنگ طبقه پنجم رو زدی. چند ثانیهای صبر کردی اما خبری نشد...دوباره زنگ رو زدی و کمی دیگه هم صبر کردی اما بازم...هیچ صدای آشنایی به گوشت نرسید!
ناچار زنگ یکی از همسایه هاش رو زدی و بعد از اینکه اون شخص در رو برات باز کرد، وارد ساختمون شدی و به طرف پله ها حرکت کردی.
جلوی راه پله وایسادی و با فکر به اینکه الان باید پنج طبقه رو بالا بری، یه نفس عمیق کشیدی و بعد شروع به حرکت کردی. به قدری ترسیده بودی که حتی گاهی پله ها رو دوتا یکی بالا میرفتی...
زمانی که به طبقه پنج رسیدی، جلوی در نیمه باز ساختمونش وایسادی. با دیدن در که نیمه باز بود احساس کردی قلبت یه ضربان پرید. با چیزی که از ذهنت خطور کرد نه تنها دستات بلکه همه بدنت شروع به لرزیدن کرد...
آروم در رو هل دادی و وارد شدی.
«جونگین...؟!»
با صدای لرزون و تقریبا آرومی اسمشو صدای کردی.
کمی جلوتر رفتی و با دیدن جثه شخصی که رو مبل نشسته بود، اول ترسیدی اما بعد با احساس بوی عطر آشنایی ترست از بین رفت. به سمت مبل رفتی و دیدی که یه بطری سبز رنگ تو دستشه و هرازگاهی ذرهای از اون رو میخوره. یعنی اون بلافاصله بعد از اینکه تماسش رو با تو تموم کرده بود نشسته بود و اینطوری مست کرده بود؟
«اه خدای من!»
یه قدم نزدیکش شدی و بطری رو از دستش گرفتی و گذاشتی رو میز.
«روباه بد! بلند شو ببینم. تو چطور جرئت کردی، اینطوری بشینی و ال٫کل بخوری؟ اصن من هیچی، تو به فکر خودتم نیستی؟»
تنها با شنیدن خِرخِر های ارومش، سرتو از سر تاسف تکون دادی و بعد دستش رو گرفتی و با سختی از روی مبل بلندش کردی.
«چرا انقد سنگینی لعنتی؟ نیفتی رو من یهو!»
با وجود این حرفت بازم به راهت ادامه دادی و اونو به سمت اتاق خوابش بردی.
روی تختش خوابوندیش و پتو رو روش کشیدی و زمانی که خواستی بلند بشی، دستت توسطش کشیده شد و باعث شد درست تو بغلش بیفتی.
جونگین: شاید مست باشم ولی...(مکث کوتاه) هنوز میتونم بفهمم که اینجایی...پس تا وقتی که بخوابم و بیدار بشم، اینجا بمون!
با شنیدن صدای آروم و خوابالودش، لبخند کوچیکی زدی و بعد نوازش کوتاه گونهاش؛ باشهای گفتی و درحالی که اون پسر به خواب عمیقی فرو میرفت، تماشاش کردی...!
End.
#straykids #bangchan #leeknow #cangbin #hyunjin #han #felix #seungmin #jeongin
- ۱۵۲
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط