#اختصاصی
#اختصاصی
#حسودی ممنوع!!
تکپارتی از تهیونگ
تهیونگ روی مبل لم داده بود و مشغول کار با گوشی‌اش بود که صدای خنده‌ات از آشپزخانه بلند شد.
سرش رو بالا آورد.
ـ با کی حرف می‌زنی؟
بدون اینگه بهش نگاه کنی جواب دادی:
ـ با یکی از دوستام.
ـ کدوم دوستت؟
ـ فضولی ممنوع!
تهیونگ گوشیش رو کنار گذاشت.
ـ عجب! حالا دیگه از منم چیزی پنهون می‌کنی؟
خندیدی.
ـ تهیونگ، فقط دارم با دوستم حرف می‌زنم!
چند دقیقه بعد، وقتی وارد پذیرایی شدی، دیدی هنوز همونجا نشسته و با اخم به تلویزیون خیره شده.
ـ چته؟
ـ هیچی.
ـ مطمئنی؟
ـ کاملاً.
کنارش نشستی و با شیطنت گفتی:
ـ نکنه حسودیت شده؟
سریع برگشت.
ـ من؟! به چی حسودی کنم؟
ـ نمی‌دونم، شاید به دوستم!
تهیونگ پوزخندی زد.
ـ عزیزم، مثلا به چیه تو حسودی کنم؟
خندیدی.
ـ پس چرا از وقتی باهاش حرف زدم، حتی یه بارم نگام نکردی؟
ـ داشتم تلویزیون می‌دیدم.
به صفحه‌ی خاموش تلویزیون اشاره کردی.
ـ تهیونگ... تلویزیون خاموشه!
چند ثانیه سکوت کرد.
ـ خراب شده.
دیگه نتونستی جلوی خنده‌ات رو بگیری.
تهیونگ با اخم ساختگی بلند شد و گفت:
ـ خیلی بامزه‌ای!😒
اما قبل از اینکه از اتاق خارج بشه، دستش رو گرفتی.
ـ کجا؟
ـ می‌رم یه جایی که کسی با دوستاش تلفنی نخنده!
لبخند زدی و گفتی:
ـ باشه، دیگه باهاش حرف نمی‌زنم.
تهیونگ برگشت.
ـ واقعاً؟
ـ آره، چون الان یه نفر اینجاست که باید باهاش حرف بزنم.
لبخندش کم‌کم برگشت.
ـ کی؟
با خنده گفتی:
ـ یه آقای خیلی حسود و لجباز!
تهیونگ بالاخره خندید و دوباره کنارت نشست.
ـ من حسود نیستم، فقط دوست دارم بیشتر حواست به من باشه.
سرش رو به پشتی مبل تکیه داد و ادامه داد:
ـ البته اگه دوباره اون‌طوری بخندی، مجبورم خودم رو هم وارد مکالمه‌تون کنم!
ـ مثلاً چی می‌گی؟
با اعتمادبه‌نفس گفت:
ـ سلام، من شوهرشم. لطفاً کمتر بخندونش!
بخند ریزی زدی و خودت رو توی بغل تهیونگ جا دادی. این بار تصمیم گرفتی دیگه کاری نکنی که حسودیِ آقای لجباز گل کنه!
Finish
#حسودی ممنوع!!
تکپارتی از تهیونگ
تهیونگ روی مبل لم داده بود و مشغول کار با گوشی‌اش بود که صدای خنده‌ات از آشپزخانه بلند شد.
سرش رو بالا آورد.
ـ با کی حرف می‌زنی؟
بدون اینگه بهش نگاه کنی جواب دادی:
ـ با یکی از دوستام.
ـ کدوم دوستت؟
ـ فضولی ممنوع!
تهیونگ گوشیش رو کنار گذاشت.
ـ عجب! حالا دیگه از منم چیزی پنهون می‌کنی؟
خندیدی.
ـ تهیونگ، فقط دارم با دوستم حرف می‌زنم!
چند دقیقه بعد، وقتی وارد پذیرایی شدی، دیدی هنوز همونجا نشسته و با اخم به تلویزیون خیره شده.
ـ چته؟
ـ هیچی.
ـ مطمئنی؟
ـ کاملاً.
کنارش نشستی و با شیطنت گفتی:
ـ نکنه حسودیت شده؟
سریع برگشت.
ـ من؟! به چی حسودی کنم؟
ـ نمی‌دونم، شاید به دوستم!
تهیونگ پوزخندی زد.
ـ عزیزم، مثلا به چیه تو حسودی کنم؟
خندیدی.
ـ پس چرا از وقتی باهاش حرف زدم، حتی یه بارم نگام نکردی؟
ـ داشتم تلویزیون می‌دیدم.
به صفحه‌ی خاموش تلویزیون اشاره کردی.
ـ تهیونگ... تلویزیون خاموشه!
چند ثانیه سکوت کرد.
ـ خراب شده.
دیگه نتونستی جلوی خنده‌ات رو بگیری.
تهیونگ با اخم ساختگی بلند شد و گفت:
ـ خیلی بامزه‌ای!😒
اما قبل از اینکه از اتاق خارج بشه، دستش رو گرفتی.
ـ کجا؟
ـ می‌رم یه جایی که کسی با دوستاش تلفنی نخنده!
لبخند زدی و گفتی:
ـ باشه، دیگه باهاش حرف نمی‌زنم.
تهیونگ برگشت.
ـ واقعاً؟
ـ آره، چون الان یه نفر اینجاست که باید باهاش حرف بزنم.
لبخندش کم‌کم برگشت.
ـ کی؟
با خنده گفتی:
ـ یه آقای خیلی حسود و لجباز!
تهیونگ بالاخره خندید و دوباره کنارت نشست.
ـ من حسود نیستم، فقط دوست دارم بیشتر حواست به من باشه.
سرش رو به پشتی مبل تکیه داد و ادامه داد:
ـ البته اگه دوباره اون‌طوری بخندی، مجبورم خودم رو هم وارد مکالمه‌تون کنم!
ـ مثلاً چی می‌گی؟
با اعتمادبه‌نفس گفت:
ـ سلام، من شوهرشم. لطفاً کمتر بخندونش!
بخند ریزی زدی و خودت رو توی بغل تهیونگ جا دادی. این بار تصمیم گرفتی دیگه کاری نکنی که حسودیِ آقای لجباز گل کنه!
Finish
- ۳۲۵
- ۱۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
