چندشاتی جونگکوک(پارت۱۲)
-
خورشید بارها طلوع کرد… نورش روی شیشه‌های استودیو پخش شد، کف اتاق رو طلایی کرد و بعد، هر بار بی‌صدا پشت ابرها قایم شد؛ انگار حتی اونم خسته بود از این همه انتظار.
هفته‌ها گذشت…
هفته‌هایی که بوی قهوه‌ی سرد شده میداد و نور چراغ‌های مهتابی که تا سحر خاموش نمیشدن.
هفته‌هایی که با شب بیداری و چشم‌های قرمز و صدای خش‌دار همراه بود…
⸻
«ا/ت»
آلبوممون تقریباً کامل شده بود. فقط باید بک‌ووکال‌ها رو اضافه میکردیم.
همه‌چی آماده بود… جز اعصاب من.
به ساعت مچی روی دستم نگاه کردم. عقربه‌ها انگار لج کرده بودن و کندتر از همیشه حرکت میکردن.
هوففف… چرا نمیاد پس.
نگاهمو دوباره به صفحه‌ی مانیتور دادم و لبمو گزیدم. تصویر خاموشش مثل آینه شده بود؛ فقط سایه‌ی خودمو میدیدم.
استرس مثل مار دور قلبم پیچیده بود… سرد و خزنده… اما…
نمیدونستم چرا.
قلبم تندتر از همیشه میتپید. اون‌قدر که حس میکردم صداش توی اتاق می‌پیچه.
آخرین بار سه روز پیش دیدمش.
نمی‌دونم چرا اینقد لفتش میده تا بیاد!
باورم نمیشه دارم همچین چیزیو میگم… اما…
یه جورایی دلم واسش تنگ شده.
دلم واسه همه‌چیش تنگ شده.
حتی واسه سوالای احمقانش و حاضر جوابیاش!
توی این چندهفته‌ای که توی استودیوایم، خیلی جلوی خودمو گرفتم که بغلش نکنم.
خب… منم حق دارم! آخرین بار سیزده سال پیش بغلش کردم.
سیزده سال… یه عمره.
اصلاً… ما به هم قول داده بودیم هر وقت همو دیدیم با هم غریبه نشیم! چرا پس به قولش عمل نمیکنه!
البته… تقصیر منم هست.
نمی‌دونم…
این چند روزه خیلی جلوش دستپاچه میشم.
نمی‌دونم چرا…
حس می‌کنم خودشَم فهمیده.
به صفحه‌ی مانیتورم که خاموش شده بود زل زده بودم که یهو با دو تا چشم تیله‌ای مواجه شدم؛ انعکاسش دقیقاً وسط صفحه افتاده بود.
دستشو آروم جلوی صورتم تکون داد تا منو از افکارم بیرون بکشه.
اصلاً متوجه نبودم که الان چند دقیقست به چشای جونگکوک زل زدم.
زد زیر خنده و گفت:
-حسابی مشغولیا. چرا به مانیتور خاموش عین احمقا خیره شدی! بعدشم به من؟
+عام… ه.. هیچی.
دوباره گند زدم! فاک.
داغی گونه‌هامو حس میکردم. انگار یکی بخاری روشن کرده باشه زیر پوستم.
چم شده؟ هوفف…
نگاهای سنگینش داشت کل وجودمو میبلعید و این بیشتر منو دستپاچه‌تر میکرد. نگاهش فرق داشت… جدی‌تر، عمیق‌تر…
کنارم روی مبل چرمی نشست. صدای خش‌خش چرم توی سکوت اتاق پیچید. فاصله‌ی زیادی باهام نداشت؛اما اونقدری نزدیک بود که گرمای بدنشو حس کنم.
نمی‌تونستم درست نگاش کنم.
اما همون لحظه‌ای که چشمم بهش خورد، کل جزئیاتش از زیر نگاهم گذشت.
کت چرمیش با رنگ مبل ست شده بود.
موهای بلند مشکیش که توی نور کم برق می‌زدن، روی صورتش ریخته بودن و اجازه نمیدادن که بتونم چشماشو واضح ببینم.
وقتی کنارم نشست، بوی عطرش؛یه بوی تلخ و آشنا...
کل وجودمو پر کرد… همون بویی که سه روز پیشم روی لباسش مونده بود.
-شروع نمیکنیم؟
+چ.. چرا… چرا شروع میکنیم.
ادامه دارد....
خورشید بارها طلوع کرد… نورش روی شیشه‌های استودیو پخش شد، کف اتاق رو طلایی کرد و بعد، هر بار بی‌صدا پشت ابرها قایم شد؛ انگار حتی اونم خسته بود از این همه انتظار.
هفته‌ها گذشت…
هفته‌هایی که بوی قهوه‌ی سرد شده میداد و نور چراغ‌های مهتابی که تا سحر خاموش نمیشدن.
هفته‌هایی که با شب بیداری و چشم‌های قرمز و صدای خش‌دار همراه بود…
⸻
«ا/ت»
آلبوممون تقریباً کامل شده بود. فقط باید بک‌ووکال‌ها رو اضافه میکردیم.
همه‌چی آماده بود… جز اعصاب من.
به ساعت مچی روی دستم نگاه کردم. عقربه‌ها انگار لج کرده بودن و کندتر از همیشه حرکت میکردن.
هوففف… چرا نمیاد پس.
نگاهمو دوباره به صفحه‌ی مانیتور دادم و لبمو گزیدم. تصویر خاموشش مثل آینه شده بود؛ فقط سایه‌ی خودمو میدیدم.
استرس مثل مار دور قلبم پیچیده بود… سرد و خزنده… اما…
نمیدونستم چرا.
قلبم تندتر از همیشه میتپید. اون‌قدر که حس میکردم صداش توی اتاق می‌پیچه.
آخرین بار سه روز پیش دیدمش.
نمی‌دونم چرا اینقد لفتش میده تا بیاد!
باورم نمیشه دارم همچین چیزیو میگم… اما…
یه جورایی دلم واسش تنگ شده.
دلم واسه همه‌چیش تنگ شده.
حتی واسه سوالای احمقانش و حاضر جوابیاش!
توی این چندهفته‌ای که توی استودیوایم، خیلی جلوی خودمو گرفتم که بغلش نکنم.
خب… منم حق دارم! آخرین بار سیزده سال پیش بغلش کردم.
سیزده سال… یه عمره.
اصلاً… ما به هم قول داده بودیم هر وقت همو دیدیم با هم غریبه نشیم! چرا پس به قولش عمل نمیکنه!
البته… تقصیر منم هست.
نمی‌دونم…
این چند روزه خیلی جلوش دستپاچه میشم.
نمی‌دونم چرا…
حس می‌کنم خودشَم فهمیده.
به صفحه‌ی مانیتورم که خاموش شده بود زل زده بودم که یهو با دو تا چشم تیله‌ای مواجه شدم؛ انعکاسش دقیقاً وسط صفحه افتاده بود.
دستشو آروم جلوی صورتم تکون داد تا منو از افکارم بیرون بکشه.
اصلاً متوجه نبودم که الان چند دقیقست به چشای جونگکوک زل زدم.
زد زیر خنده و گفت:
-حسابی مشغولیا. چرا به مانیتور خاموش عین احمقا خیره شدی! بعدشم به من؟
+عام… ه.. هیچی.
دوباره گند زدم! فاک.
داغی گونه‌هامو حس میکردم. انگار یکی بخاری روشن کرده باشه زیر پوستم.
چم شده؟ هوفف…
نگاهای سنگینش داشت کل وجودمو میبلعید و این بیشتر منو دستپاچه‌تر میکرد. نگاهش فرق داشت… جدی‌تر، عمیق‌تر…
کنارم روی مبل چرمی نشست. صدای خش‌خش چرم توی سکوت اتاق پیچید. فاصله‌ی زیادی باهام نداشت؛اما اونقدری نزدیک بود که گرمای بدنشو حس کنم.
نمی‌تونستم درست نگاش کنم.
اما همون لحظه‌ای که چشمم بهش خورد، کل جزئیاتش از زیر نگاهم گذشت.
کت چرمیش با رنگ مبل ست شده بود.
موهای بلند مشکیش که توی نور کم برق می‌زدن، روی صورتش ریخته بودن و اجازه نمیدادن که بتونم چشماشو واضح ببینم.
وقتی کنارم نشست، بوی عطرش؛یه بوی تلخ و آشنا...
کل وجودمو پر کرد… همون بویی که سه روز پیشم روی لباسش مونده بود.
-شروع نمیکنیم؟
+چ.. چرا… چرا شروع میکنیم.
ادامه دارد....
- ۵۰.۹k
- ۱۳ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
