part86

– ویو جونگکوک

در بسته شد… و اون رفت.
همه‌ی صدام توی گلوم مرد.
چرا فقط یه بار دیگه نمی‌خواست حرفامو بشنوه؟ چرا اون‌قدر قوی شده بود که دیگه حتی اشک نمی‌ریخت؟

نشستم روی پله‌های جلوی شرکت. آدم‌ها رد می‌شدن و نگاهم نمی‌کردن. انگار نامرئی بودم… شاید هم حقم بود.

سه روزه نخوابیدم. از وقتی برگشتیم کره، تهیونگ و بقیه نذاشتن تنها بمونم، ولی من فقط یه نفر رو می‌خواستم. فقط ا/ت.

همون دختری که یه روز فکر می‌کردم می‌تونم بشکنمش…
ولی حالا، اون منو شکسته.

صدای در گوشی بلند شد. یه عکس…
ا/ت با مانتوی طوسی، جلوی یه گل‌فروشی.
داشت لبخند می‌زد.

لبخندش… همون چیزی بود که هزار بار دیده بودم… ولی این یکی فرق داشت.
آزاد بود.

تهیونگ پشت سرم نشست، آروم گفت:
"تو دیر فهمیدی، کوک. ولی هنوزم فرصت هست… اگه واقعاً براش بجنگی."

سرمو پایین انداختم.
"ولی اون دیگه نمی‌خواد صدای منو بشنوه… حتی نگاهمم نمی‌کنه…"

تهیونگ دستشو گذاشت روی شونم.
"چون دیگه اون دختر سابق نیست. حالا وقتشه تو هم همون پسر سابق نباشی."

سرم رو بلند کردم.
یه حس عجیب توی دلم پیچید. یه چیزی شبیه امید، ولی زخمی.

بلند شدم.
شاید باید کاری کنم که حتی اگه هیچ‌وقت نبخشیدم… حداقل بهم افتخار کنه.


---

ویو ا/ت

صدای پیام گوشی‌م اومد.
یه ایمیل بود… از یه شرکت بزرگ طراحی لباس. نوشته بودن که طراحی‌هام دیده شده و اگه بخوام، می‌تونم باهاشون همکاری کنم.

نفس‌نفس می‌زدم از خوشحالی. بالاخره؟ بالاخره یه نور کوچیک؟ بالاخره یه چیزایی داره خوب پیش می‌ره؟

رفتم جلو آینه. به خودم نگاه کردم.
"تو تونستی دختر… تو قوی شدی."

ولی هنوز یه صدای ضعیف ته دلم زمزمه می‌کرد:
"اگه اونم تغییر کرده باشه چی؟"

سریع چشم‌هامو بستم.
نه، نه دیگه… برنگرد… نذار دوباره بازی‌ت بده.

ولی نمی‌دونستم…
اونم داره تغییر می‌کنه… شاید برای اولین بار، واقعاً برای من.


---