«معشوق سابق» پارت سی و هفت
~~~
_بحث کردن باهات بی فایده اس جیسونگ، درست مثل قبل...فقط باید بگم که من تا هیونجین بیدار نشه از کنارش جم نمیخورم، تو میخوای بمون، میخوای برو.
جیسونگ بغضش را قورت داد و نفس عمیقی کشید، چشمانش را باز و بسته کرد و با صدای ضعیفی گفت:
+فلیکس هم امشب میاد، پس منم قرار نیس...جایی برم...جناب مینهو. دقیقا مثل قبل هر روز می‌بینمت با این تفاوت که دیگه عشقی تو اون چشمای لعنتیت نیس، دیگه خبری از اون حرفای عاشقانه و رمانتیک و وعده های فیک اول صبحت نیس و دیگه هیچوقت قرار نیست با صدای خش دار تو بیدار شم...برای تو که اسونه، این من احمقم که زجر میکشم.
برای لحظه ای دستان مینهوی همیشه مصمم، لرزید.
از عشق جیسونگ که حالا تبدیل به نفرت و جسارت گستاخانه شده بود، میترسید، میترسید این جسارت روزی حقایقی که نمی‌خواست باور کند را برملا کند.
مینهو بدون حرف اضافی صندلی تخت شوی مهمان را تخت کرد و وسایلش را پرت کرد روی آن.
جیسونگ هم بلافاصله صندلی تخت شوی کناری را تخت کرد و دراز کشید.
هوا سرد بود، جیسونگ انقدر خسته بود که چیزی از سوز و سرمای هوا متوجه نشد، در همان حال چشمانش آرام آرام روی هم رفت.
مینهو کمی تختش را به سمت تخت جیسونگ هل داد و لم داد روی تخت، نگاهی به چهره ی غرق در خواب جیسونگ انداخت، قلبش ناخوداگاه تند تر تپید، چشمانش باز هم با دیدن جیسونگ برق زدند...اما صحنه ی انگشتان گره خورده ی دست گلوریا و جیسونگ، از ذهنش پاک نمیشد، زیر لب با خودش گفت: میدونی چیه جیسونگ...اگه به دوست داشتنه، دوستت دارم...ولی اگه به خواستنه، کاری کردی که دیگه نمی‌خوامت.
~~~
+مامان...امیدوار باش برگرده که برگردم...
_پسرم...اون برمیگرده، توام برمی‌گردی ولی این بار با خودش.
مادر فلیکس آغوشش را باز کرد تا برای آخرین بار فلیکس را در آغوش بگیرد.
فلیکس مانند کودکان معصوم و بی پناه خودش را انداخت در بغل مادرش و عطر ملایم مادرش را استشمام کرد.
در آغوش گرم مادرش به آرامی لب زد:
+مامان...اگه تو توی این روزا نبودی، معلوم نبود چه بلایی سر خودم میاوردم...ازت ممنونم...
مادرش فلیکس را از آغوشش بیرون آورد و دستانش را دو طرف صورت فلیکس گذاشت.
چشمانش را به چشمان عسلی_قهوه ای فلیکس دوخت و با انگشت شصت اش به آرامی کک و مک هایش را نوازش کرد.
_پسرم...دیرت نشه...دیگه ام نبینم انگشتای قشنگتو به خاطر هر اتفاقی زخمی کنی هاا...به فکر انگشتات نیستی به فکر دیوار بیچاره باش...
فلیکس خندید و با صدای آرام و ملایمی گفت:
+چشم...دوستت دارم...خدافظ.
مادرش به آرامی دستانش را از صورت فلیکس جدا کرد و گفت: مواظب خودت باش پسرم، خدافظ.
فلیکس لبخندی زد و از در بیرون رفت.
دعا میکرد پروازش تاخیر نداشته باشد...همین الانش هم دیر بود.
با قدم هایی محکم و تند به سمت ماشین تاکسی زرد رنگ رفت و در را باز کرد.
_سلام جناب، کجا میریم؟
+سلام، خسته نباشید، فرودگاه.
راننده سری تکان داد و به راه افتاد.
فلیکس چشمانش را از پنجره به آسمان دوخت، پر از ستاره های بزرگ و کوچک، اما هیچکدام از ستاره ها درخشانی و زیبایی ماه را نداشتند، در دلش گفت: حتی ماهم ازش زیباتر نیست...چطور ممکنه؟
~~~
اینم پارت جدید خدمت شمااا💛🌝
حمایت نشه رفقا؟🥲🤍
_بحث کردن باهات بی فایده اس جیسونگ، درست مثل قبل...فقط باید بگم که من تا هیونجین بیدار نشه از کنارش جم نمیخورم، تو میخوای بمون، میخوای برو.
جیسونگ بغضش را قورت داد و نفس عمیقی کشید، چشمانش را باز و بسته کرد و با صدای ضعیفی گفت:
+فلیکس هم امشب میاد، پس منم قرار نیس...جایی برم...جناب مینهو. دقیقا مثل قبل هر روز می‌بینمت با این تفاوت که دیگه عشقی تو اون چشمای لعنتیت نیس، دیگه خبری از اون حرفای عاشقانه و رمانتیک و وعده های فیک اول صبحت نیس و دیگه هیچوقت قرار نیست با صدای خش دار تو بیدار شم...برای تو که اسونه، این من احمقم که زجر میکشم.
برای لحظه ای دستان مینهوی همیشه مصمم، لرزید.
از عشق جیسونگ که حالا تبدیل به نفرت و جسارت گستاخانه شده بود، میترسید، میترسید این جسارت روزی حقایقی که نمی‌خواست باور کند را برملا کند.
مینهو بدون حرف اضافی صندلی تخت شوی مهمان را تخت کرد و وسایلش را پرت کرد روی آن.
جیسونگ هم بلافاصله صندلی تخت شوی کناری را تخت کرد و دراز کشید.
هوا سرد بود، جیسونگ انقدر خسته بود که چیزی از سوز و سرمای هوا متوجه نشد، در همان حال چشمانش آرام آرام روی هم رفت.
مینهو کمی تختش را به سمت تخت جیسونگ هل داد و لم داد روی تخت، نگاهی به چهره ی غرق در خواب جیسونگ انداخت، قلبش ناخوداگاه تند تر تپید، چشمانش باز هم با دیدن جیسونگ برق زدند...اما صحنه ی انگشتان گره خورده ی دست گلوریا و جیسونگ، از ذهنش پاک نمیشد، زیر لب با خودش گفت: میدونی چیه جیسونگ...اگه به دوست داشتنه، دوستت دارم...ولی اگه به خواستنه، کاری کردی که دیگه نمی‌خوامت.
~~~
+مامان...امیدوار باش برگرده که برگردم...
_پسرم...اون برمیگرده، توام برمی‌گردی ولی این بار با خودش.
مادر فلیکس آغوشش را باز کرد تا برای آخرین بار فلیکس را در آغوش بگیرد.
فلیکس مانند کودکان معصوم و بی پناه خودش را انداخت در بغل مادرش و عطر ملایم مادرش را استشمام کرد.
در آغوش گرم مادرش به آرامی لب زد:
+مامان...اگه تو توی این روزا نبودی، معلوم نبود چه بلایی سر خودم میاوردم...ازت ممنونم...
مادرش فلیکس را از آغوشش بیرون آورد و دستانش را دو طرف صورت فلیکس گذاشت.
چشمانش را به چشمان عسلی_قهوه ای فلیکس دوخت و با انگشت شصت اش به آرامی کک و مک هایش را نوازش کرد.
_پسرم...دیرت نشه...دیگه ام نبینم انگشتای قشنگتو به خاطر هر اتفاقی زخمی کنی هاا...به فکر انگشتات نیستی به فکر دیوار بیچاره باش...
فلیکس خندید و با صدای آرام و ملایمی گفت:
+چشم...دوستت دارم...خدافظ.
مادرش به آرامی دستانش را از صورت فلیکس جدا کرد و گفت: مواظب خودت باش پسرم، خدافظ.
فلیکس لبخندی زد و از در بیرون رفت.
دعا میکرد پروازش تاخیر نداشته باشد...همین الانش هم دیر بود.
با قدم هایی محکم و تند به سمت ماشین تاکسی زرد رنگ رفت و در را باز کرد.
_سلام جناب، کجا میریم؟
+سلام، خسته نباشید، فرودگاه.
راننده سری تکان داد و به راه افتاد.
فلیکس چشمانش را از پنجره به آسمان دوخت، پر از ستاره های بزرگ و کوچک، اما هیچکدام از ستاره ها درخشانی و زیبایی ماه را نداشتند، در دلش گفت: حتی ماهم ازش زیباتر نیست...چطور ممکنه؟
~~~
اینم پارت جدید خدمت شمااا💛🌝
حمایت نشه رفقا؟🥲🤍
- ۸.۹k
- ۲۳ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
