درمانگر عشق. پارت۲

دوتا نفس عمیق کشیدم...

بعد داد زدم: خب آقای چوی؟ اون الان کجاست؟؟

اقای چوی که رنگ صورتش عین گچ سفید شده بود گفت: توی اتاق شما...

هوفی کشیدم: اوکی...

اقای چوی التماس کنان گفت: خانم دکتر... شما واقعا مطمئنید ک میخوایید درمانش کنید؟؟

درمان!؟ چی میگی!؟
اون اومده تا درمانش کنم؟؟ ب نظرت میتونم؟؟ نه نه! به نظرت میتونم مخالفت کنم؟؟؟؟

بدون اینکه جوابی بدم وارد اتاقم شدم.

اوه. اینبار هودی سیاه پوشیده بود! کلاه هودی سرش یود و سرشو گذاشته بود روی میز و خوابیده بود... نه خواب نیست..

دفعه ی قبلی...
_اقای کیم... اممم.. چـ... چرا همیشه کت و شلوار میپوشید...!؟؟

لبخند زد: حس عجیبی بهم میده...

_باید... بـ... بزاریدش کنار... تا حس... یعنی... اممم

..............ـ.ــــ....
ک اینطور... پس به حرفم گوش داده و کت شلوار نپوشیده! عجب..

نشستم روی صندلیم... باید گوشای یه مافیا تیز باشه نه؟؟ نباید با شنیدن صدای قدم هام بلند میشد!؟

دستم و نزدیک سرش بردم و با یادآوری حرفای استادم، اون رو نوازش کردم...(حرفای استادم:همیشه با بیمار ها مثل یک بیمار رفتار نکن ا. ت! باهاشون با مهربونی برخورد کن تا باهات احساس صمیمیت کنن اینطوری اگه یه بیمار سادیسمی هم داشته باشی،خوب میشع)

از نوازشم اروم سرشو بلند: پس اومدی!؟

یاخداااا چقد شجاع بودم ک سرشو نوازش کردم!!!

اروم گفتم: س سلام اقای کیم...

لبخند زد: داشتی سرمو نوازش میکردی آره؟


_ها؟؟ اممم... چـ... چی؟؟؟ کی؟؟ من!؟

ترسناک خندید: ازم میترسی مگه نه؟؟

اب دهنم رو قورت دادم... نترس ا. ت نترس

لبخند زدم و گفتم: نه اقای کیم..!؟
هنوز میلرزیدم...

نزدیکم شد: من ترسناکم ها!؟

...