چند پارتی بازیچه
پارت ۱۵
جلوی خانه ا.ت...
ا.ت جلوی آینه ایستاده بود و موهایش را مرتب می‌کرد.
لباس راحتی پوشیده بود، کیف کوچکش را روی شانه انداخته بود و از شدت هیجان تقریباً روی زمین بند نمی‌شد.
مادرش از آشپزخانه صدا زد:
ـ ا.ت! کجا می‌ری؟
ـ شهربازی!
ـ با کی؟
ـ با جونگکوک.
مادرش سرش را از آشپزخانه بیرون آورد.
ـ همون آقای جدیه؟
ا.ت سر تکان داد.
ـ آره.
ـ خب، خوش بگذره. فقط حواست باشه اذیتش نکنی.
ا.ت با اعتراض گفت:
ـ مامان! من؟! من مگه چیکار می‌کنم؟
مادرش چند ثانیه نگاهش کرد.
ـ دیشب با کنترل تلویزیون به دیوار زدی.
ـ اون کنترل شروع کرد!
در همین لحظه صدای بوق ماشین آمد.
ا.ت جیغ کوتاهی کشید.
ـ اومدددد!
کیفش را برداشت و به سمت در دوید.
مادرش پشت سرش گفت:
ـ آروم برو! زمین نخوری!
ـ اگه افتادم، به جونگکوک بگو تقصیر زمین بود!
ساعت ۰۹:۴۵ ـ جلوی خانه
جونگکوک داخل ماشین مشکی‌اش نشسته بود.
کت‌وشلوار مشکی، ساعت گران‌قیمت و همان چهره جدی همیشگی.
پارک از صندلی جلو برگشت.
ـ رئیس، خانم ا.ت هنوز نیومدن.
جونگکوک ساعتش را نگاه کرد.
ـ پنج دقیقه‌ست منتظریم.
ـ بله.
ـ پارک.
ـ بله رئیس؟
ـ اگه تا دو دقیقه دیگه نیاد...
ناگهان در خانه باز شد..ت با سرعت بیرون آمد.
ـ من اومدممم!
در ماشین را باز کرد و نشست.
ـ سلام شوهر...
جونگکوک سرش را به سمتش چرخاند.
ـ چی گفتی؟
ا.ت سرفه مصنوعی کرد.
ـ گفتم سلام، جونگکوک عزیزم!
پارک لبخندش را قورت داد.
جونگکوک کمربندش را بست.
ـ کمربندتو ببند.
ـ چشم بابا.
ـ ا.ت.
ـ چشم رئیس مافیا.
پارک زیر لب گفت:
ـ خدا به دادمون برسه.
### **ساعت ۱۰:۲۰ ـ ورودی شهربازی**
ا.ت با هیجان از ماشین پیاده شد.
ـ واااای! بالاخره رسیدیم!
جونگکوک در ماشین را بست و ساعتش را نگاه کرد.
ـ قرار بود ده اینجا باشیم. بیست دقیقه تأخیر داریم.
ا.ت دستش را روی سینه‌اش گذاشت.
ـ ببخشید آقای مدیرعامل، دفعه بعد با هواپیما میام که تأخیر نداشته باشیم.
جونگکوک جوابی نداد.
در همین لحظه ماشین دیگری کنارشان توقف کرد.
تهیونگ پیاده شد.
ا.ت با دیدنش ناله کرد.
ـ نههههه! تو دیگه چرا اومدی؟
تهیونگ عینکش را برداشت.
ـ دلم برای خانواده‌ام تنگ شده بود.
جونگکوک با بی‌حوصلگی گفت:
ـ من هنوز نفهمیدم چرا دعوت شدی.
ـ چون بدون من زندگی برات بی‌معنیه.
ـ زندگی من از وقتی تو رو شناختم بی‌معنی شد.
ا.ت دست‌هایش را به هم زد.
ـ چه شروع عاشقانه‌ای! فقط یه دسته‌گل کم دارین.
هر دو هم‌زمان گفتند:
ـ ساکت!
ا.ت لبخند زد.
ـ چقدر تفاهم دارین
جلوی خانه ا.ت...
ا.ت جلوی آینه ایستاده بود و موهایش را مرتب می‌کرد.
لباس راحتی پوشیده بود، کیف کوچکش را روی شانه انداخته بود و از شدت هیجان تقریباً روی زمین بند نمی‌شد.
مادرش از آشپزخانه صدا زد:
ـ ا.ت! کجا می‌ری؟
ـ شهربازی!
ـ با کی؟
ـ با جونگکوک.
مادرش سرش را از آشپزخانه بیرون آورد.
ـ همون آقای جدیه؟
ا.ت سر تکان داد.
ـ آره.
ـ خب، خوش بگذره. فقط حواست باشه اذیتش نکنی.
ا.ت با اعتراض گفت:
ـ مامان! من؟! من مگه چیکار می‌کنم؟
مادرش چند ثانیه نگاهش کرد.
ـ دیشب با کنترل تلویزیون به دیوار زدی.
ـ اون کنترل شروع کرد!
در همین لحظه صدای بوق ماشین آمد.
ا.ت جیغ کوتاهی کشید.
ـ اومدددد!
کیفش را برداشت و به سمت در دوید.
مادرش پشت سرش گفت:
ـ آروم برو! زمین نخوری!
ـ اگه افتادم، به جونگکوک بگو تقصیر زمین بود!
ساعت ۰۹:۴۵ ـ جلوی خانه
جونگکوک داخل ماشین مشکی‌اش نشسته بود.
کت‌وشلوار مشکی، ساعت گران‌قیمت و همان چهره جدی همیشگی.
پارک از صندلی جلو برگشت.
ـ رئیس، خانم ا.ت هنوز نیومدن.
جونگکوک ساعتش را نگاه کرد.
ـ پنج دقیقه‌ست منتظریم.
ـ بله.
ـ پارک.
ـ بله رئیس؟
ـ اگه تا دو دقیقه دیگه نیاد...
ناگهان در خانه باز شد..ت با سرعت بیرون آمد.
ـ من اومدممم!
در ماشین را باز کرد و نشست.
ـ سلام شوهر...
جونگکوک سرش را به سمتش چرخاند.
ـ چی گفتی؟
ا.ت سرفه مصنوعی کرد.
ـ گفتم سلام، جونگکوک عزیزم!
پارک لبخندش را قورت داد.
جونگکوک کمربندش را بست.
ـ کمربندتو ببند.
ـ چشم بابا.
ـ ا.ت.
ـ چشم رئیس مافیا.
پارک زیر لب گفت:
ـ خدا به دادمون برسه.
### **ساعت ۱۰:۲۰ ـ ورودی شهربازی**
ا.ت با هیجان از ماشین پیاده شد.
ـ واااای! بالاخره رسیدیم!
جونگکوک در ماشین را بست و ساعتش را نگاه کرد.
ـ قرار بود ده اینجا باشیم. بیست دقیقه تأخیر داریم.
ا.ت دستش را روی سینه‌اش گذاشت.
ـ ببخشید آقای مدیرعامل، دفعه بعد با هواپیما میام که تأخیر نداشته باشیم.
جونگکوک جوابی نداد.
در همین لحظه ماشین دیگری کنارشان توقف کرد.
تهیونگ پیاده شد.
ا.ت با دیدنش ناله کرد.
ـ نههههه! تو دیگه چرا اومدی؟
تهیونگ عینکش را برداشت.
ـ دلم برای خانواده‌ام تنگ شده بود.
جونگکوک با بی‌حوصلگی گفت:
ـ من هنوز نفهمیدم چرا دعوت شدی.
ـ چون بدون من زندگی برات بی‌معنیه.
ـ زندگی من از وقتی تو رو شناختم بی‌معنی شد.
ا.ت دست‌هایش را به هم زد.
ـ چه شروع عاشقانه‌ای! فقط یه دسته‌گل کم دارین.
هر دو هم‌زمان گفتند:
ـ ساکت!
ا.ت لبخند زد.
ـ چقدر تفاهم دارین
- ۷۳
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
