007-پنهان در مه - پارت ۱۱۲
....
007-پنهان در مه - پارت ۱۱۲
.....
آنیا که از شدت شوک، عصبانیتش را از یاد برده بود، به او خیره شد. دامیان در حالی که او را حمل میکرد، با تندی گفت: «چرا بهم خیره شدی؟!»
آنیا با ناباوری گفت: «من فکر میکنم تو هم حالت بده...»
دامیان ناگهان نگاهش را به سمت آنیا چرخاند: «منظورت چیه؟!»
آنیا ادامه داد: «آخه صورتت خیلی سرختر از منه... تب داری؟»
سپس دستش را به سمت پیشانی دامیان برد. دامیان که از قبل سرخ شده بود، با هول و هیا، صورتش را عقب کشید: «ساکت شو! اگه اینقدر انرژی برای حرف زدن داری، صرفِ خوب شدن کن، اگه...»
او دوباره نگاهش را از آنیا دزدید و به جلو خیره شد: «اگه... اگه زود خوب بشی، میبرمت یه جای خوب... یکی بهتر از قبلی...»
آنیا که از این پیشنهادِ غیرمنتظره دامیان مبهوت شده بود، با حیرت گفت: «دامیان...»
دامیان با بیحوصلگی جواب داد: «چیه؟»
آنیا با صدایی که حالا آرامتر شده بود، ادامه داد: «تو... شجاعتر شدی!»
دامیان که از شنیدن این حرف، از شدت خجالت می سوخت، دوباره سرخ شد و گفت: «چ....چچییی؟ منظورت چیه؟ من از قبل هم شجاع بودم؟ چرا یهو داری چرت و پرت میگی؟ نکنه اینقدر تب داری که زده به مغزت و داری هذیون میگی؟»
آنیا که از دستپاچگیِ ناگهانی دامیان، لبخندی بر لب داشت، آرام خندید.
دامیان با اخم گفت: «دوباره داری میخندی؟ چرا مدام این کار رو میکنی؟ کارام برات خنده داره؟»
آنیا در حالی که با دستش جلوی دهانش را گرفته بود تا خندهاش را پنهان کند، گفت: «خب... مگه این تو نیستی که مدام کارهای غیرقابل پیشبینی میکنی؟»
دامیان با تندی فریاد کشید: «کدوم کار غیرقابل پیشبینی؟ میخوای همین الان ولت کنم تا بفهمی غیرقابل پیشبینی یعنی چی؟ تو...»
دامیان ناگهان ساکت شد. او نگاهی گذرا و زیرچشمی به آنیا انداخت و زیر لب گفت: «من فقط میخواستم به کسی که نیاز به کمک داره کمک کنم... به نظرت این خنده داره؟»
آنیا با لبخندی ملایم، دستش را بالا آورد و به آرامی سر دامیان را نوازش کرد: «نه، من به خاطر این نخندیدم که مسخرهات کنم... تو هر دفعه اشتباه برداشت میکنی، من فقط...»
دامیان با لکنت و در حالی که سعی میکرد از تماس آن لحظه فرار کند، گفت: «د..دست از به هم ریختن موهام بردار....»
آنیا دستش را پایین آورد و با آرامشی که در صدایش بود، گفت: «من فقط کارهایی که برام میکنی رو دوست دارم و برای همین میخندم، چون باعث میشی خوشحال بشم... اینو اون دفعه هم بهت گفتم... پس چرا مجبورم میکنی مدام تکرارش کنم؟»
دامیان چیزی نگفت؛ او فقط در سکوت به جلو خیره شد و پیش از آنکه متوجه شود، به مقابل اتاق پرستار رسیده بود.
بکی در حالی که دست به سینه ایستاده بود، جلوی آنها قرار گرفت. او با اخم به هر دوی آنها نگاه کرد و گفت: «خب خب آلما چان... پس اگه اون بگه میآی، ولی اگه من بگم گوش نمیدی؟»
آنیا با لکنت و کمی خجالت گفت: «ای... اینطور نیست بکی، اون منو بغل کرد و به زور آورد اینجا...»
بکی آه عمیقی کشید و در حالی که به دامیان خیره شده بود که داشت آنیا را با احتیاط روی تخت میگذاشت، گفت: «این یکبار رو چون مریضی ازت میگذرم...»
سپس بکی پرستار را صدا زد تا وضعیت آنیا را بررسی کند.
.....
پرستار با عجله وارد اتاق شد و با دیدن چهرهی پریدهی آنیا، بلافاصله شروع به معاینه کرد. دامیان که نمیتوانست تحمل کند آنیا در این وضعیت باشد، با بیقراری در گوشهی اتاق ایستاده بود و مدام به کف زمین خیره میشد تا با آنیا چشم در چشم نشود.
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
007-پنهان در مه - پارت ۱۱۲
.....
آنیا که از شدت شوک، عصبانیتش را از یاد برده بود، به او خیره شد. دامیان در حالی که او را حمل میکرد، با تندی گفت: «چرا بهم خیره شدی؟!»
آنیا با ناباوری گفت: «من فکر میکنم تو هم حالت بده...»
دامیان ناگهان نگاهش را به سمت آنیا چرخاند: «منظورت چیه؟!»
آنیا ادامه داد: «آخه صورتت خیلی سرختر از منه... تب داری؟»
سپس دستش را به سمت پیشانی دامیان برد. دامیان که از قبل سرخ شده بود، با هول و هیا، صورتش را عقب کشید: «ساکت شو! اگه اینقدر انرژی برای حرف زدن داری، صرفِ خوب شدن کن، اگه...»
او دوباره نگاهش را از آنیا دزدید و به جلو خیره شد: «اگه... اگه زود خوب بشی، میبرمت یه جای خوب... یکی بهتر از قبلی...»
آنیا که از این پیشنهادِ غیرمنتظره دامیان مبهوت شده بود، با حیرت گفت: «دامیان...»
دامیان با بیحوصلگی جواب داد: «چیه؟»
آنیا با صدایی که حالا آرامتر شده بود، ادامه داد: «تو... شجاعتر شدی!»
دامیان که از شنیدن این حرف، از شدت خجالت می سوخت، دوباره سرخ شد و گفت: «چ....چچییی؟ منظورت چیه؟ من از قبل هم شجاع بودم؟ چرا یهو داری چرت و پرت میگی؟ نکنه اینقدر تب داری که زده به مغزت و داری هذیون میگی؟»
آنیا که از دستپاچگیِ ناگهانی دامیان، لبخندی بر لب داشت، آرام خندید.
دامیان با اخم گفت: «دوباره داری میخندی؟ چرا مدام این کار رو میکنی؟ کارام برات خنده داره؟»
آنیا در حالی که با دستش جلوی دهانش را گرفته بود تا خندهاش را پنهان کند، گفت: «خب... مگه این تو نیستی که مدام کارهای غیرقابل پیشبینی میکنی؟»
دامیان با تندی فریاد کشید: «کدوم کار غیرقابل پیشبینی؟ میخوای همین الان ولت کنم تا بفهمی غیرقابل پیشبینی یعنی چی؟ تو...»
دامیان ناگهان ساکت شد. او نگاهی گذرا و زیرچشمی به آنیا انداخت و زیر لب گفت: «من فقط میخواستم به کسی که نیاز به کمک داره کمک کنم... به نظرت این خنده داره؟»
آنیا با لبخندی ملایم، دستش را بالا آورد و به آرامی سر دامیان را نوازش کرد: «نه، من به خاطر این نخندیدم که مسخرهات کنم... تو هر دفعه اشتباه برداشت میکنی، من فقط...»
دامیان با لکنت و در حالی که سعی میکرد از تماس آن لحظه فرار کند، گفت: «د..دست از به هم ریختن موهام بردار....»
آنیا دستش را پایین آورد و با آرامشی که در صدایش بود، گفت: «من فقط کارهایی که برام میکنی رو دوست دارم و برای همین میخندم، چون باعث میشی خوشحال بشم... اینو اون دفعه هم بهت گفتم... پس چرا مجبورم میکنی مدام تکرارش کنم؟»
دامیان چیزی نگفت؛ او فقط در سکوت به جلو خیره شد و پیش از آنکه متوجه شود، به مقابل اتاق پرستار رسیده بود.
بکی در حالی که دست به سینه ایستاده بود، جلوی آنها قرار گرفت. او با اخم به هر دوی آنها نگاه کرد و گفت: «خب خب آلما چان... پس اگه اون بگه میآی، ولی اگه من بگم گوش نمیدی؟»
آنیا با لکنت و کمی خجالت گفت: «ای... اینطور نیست بکی، اون منو بغل کرد و به زور آورد اینجا...»
بکی آه عمیقی کشید و در حالی که به دامیان خیره شده بود که داشت آنیا را با احتیاط روی تخت میگذاشت، گفت: «این یکبار رو چون مریضی ازت میگذرم...»
سپس بکی پرستار را صدا زد تا وضعیت آنیا را بررسی کند.
.....
پرستار با عجله وارد اتاق شد و با دیدن چهرهی پریدهی آنیا، بلافاصله شروع به معاینه کرد. دامیان که نمیتوانست تحمل کند آنیا در این وضعیت باشد، با بیقراری در گوشهی اتاق ایستاده بود و مدام به کف زمین خیره میشد تا با آنیا چشم در چشم نشود.
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
- ۶۲
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط