برده عمارت جئون

پارت ⁶⁹
نفهمیدم فاصله بین مون رو چجوری طی کردم،به گمونم به طرفش پرواز کردم.


دلم لک زده بود برای اینکه سرم رو بذارم روی سینه اش و اون ناز چشمام رو بخره.

دستاش رو که دورم پیچید یه آخيش از ته دل گفتم.


یه آخيش که پر بود از درد دلتنگی.
من معتاد اون بغل بودم و حالا باید ترکش میکردم.

سرم رو توی گردنش فرو بردم و عطرش رو یه نفس عمیق کشیدم.

اشک که به چشمام نیش زد لب زدم:
-حالا بدون تو چجوری زنده بمونم؟


چجوری دووم بیارم جونگکوک...
هنوز هیچی نشده دارم جون میدم
این تنبیه برام خیلی زیاد بود

قطره های اشک از چشمام فرار کردن و غم به ریشه ام زد:


-نگفتی اتت طاقت نداره تو رو با یه زن دیگه ببینه؟
نگفتی اتتت بدون تو میمیره


دستاش مثل همون موقعا حصار تنم شده بود،محکم و قدرتمند.


مرد من قوی بود،اما زورش به غم ات نمیرسید:
-دردت به جون جونگکوک بد کردی...
بد کردی عزیزم

دلم میرفت برای ناز دادن هاش،برای قربون صدقه هاش:


-ات رو ببخش...بزرگی کن
-نمیشه...از جونگکوک نخواه که ببخشه


داغ بچه به دلت نمونده که بفهمی چه داغی به دلم گذاشتی


دیگه نمیتونم تو چشمات نگاه کنم و قاتل پسرم و نبینم

دلم برای صدای گرفته اش آب میشد و عذاب وجدان خفه ام میکرد.


مقصر حال بدمون خودم بودم،منی که خون یه بچه به گردنم بود و باید تاوان پس میدادم.