پارت شش.

رهام.

اول فکر کردم شاید اشتباه می‌کنم. شاید فقط توهم می‌بینم. اما نه، اون خودش بود. همون چهره‌ی سرد و بی‌احساس، همون نگاه بی‌رحم که همیشه باعث میشد نه تنها دلم بلکه بدنم هم لرز پیدا کنه.

هنوز توی ذهنم درگیر رهام بودم که احساس کردم اهورا هم چشمش به سمت رهام رفته. هر دوی ما به نوعی از حالت طبیعی خودمون خارج شدیم. رهام در گوشه‌ای ایستاده بود و مستقیم به ما نگاه می‌کرد.

وقتی تموم شد، نگاهم رو از رهام برداشتم و گفتم:

— اهورا، باید بریم.

اهورا نگاهی به من انداخت. چشماش هنوز پر از تردید بود. اما نگاه من جوابش رو داد. هیچ‌وقت توی همچین شرایطی قرار نگرفته بودیم. این بار متفاوت بود.

خیلی متفاوت.

رهام به آرامی دستش رو بلند کرد، انگار می‌خواست به ما علامت بده به سمتش بریم. هیچ حرفی بین ما رد و بدل نشد، اما همه‌چیز به وضوح مشخص بود. این شب به هیچ عنوان شب معمولی نبود.

دست اهورا رو گرفتم و سعی کردم با دوییدن بین جمعیت خودمون‌رو گم‌و‌گور کنم. در حین دوییدن خیلی ناخواسته شخصی‌رو هل دادم که به نفر جلوییش خورد و...دعوا شروع شد. صدای فریادها و برخورد صندلی‌ها به زمین همه جا رو پر کرد. مشتری‌ها به شدت ترسیده بودن، ولی ما نمی‌دونستیم که باید چیکار کنیم. اهورا گیتارش رو محکم به دوش گرفت و با یک حرکت سریع از پشت صحنه به سمت درب خروجی دوید. من هم سریعا دنبالش رفتم.

به محض اینکه از درب بیرون رفتیم، صدای شلیک چند گلوله به گوش رسید. رهام هیچ وقت چیزی رو نمی‌بخشید. هیچ وقت.

اهورا نفس‌های عمیق نامنظم میکشید،انگار بدنش هنوز نتونسته خودش‌رو از شوک فرار خلاص کنه.

— دیگه باید برگردیم و باهاش روبرو بشیم.

منم که دست کمی از اهورا نداشتم و هنوز نتونسته بودم از شوک خارج بشم، جواب دادم:

— نه، هنوز نه.

به سرعت از کوچه‌های تاریک عبور می‌کردیم، صدای قدم‌های اهورا و نفس‌های سنگین من تنها صداهایی بودن که اطرافمون رو پر کرده بودن. هر دو می‌دونستیم که این بار هیچ چیزی مثل قبل نخواهد بود.

از هر کوچه پس‌کوچه‌ای که میشناختیم و مطمئن بودیم بن‌بست نیست میرفتیم تا مبادا تو کوچه بن‌بست رهام خفتمون کنه.

به خیابون شلوغ که رسیدیم نفس عمیقی کشیدیم.

_اینجا دیگه...نمی‌تونه خفتمون کنه.

به اهورا که به‌خاطر نفس‌نفس زدن بریده بریده حرف میزد نگاه کردم.