باید فراموشت کنم...

باید فراموشت کنم...

چندیست تمرین می کنم...

من می توانم...!

می شود...!

آرام تلقین می کنم...

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست...

تا بعد، بهتر می شود...

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم...

من می پذیرم رفته ای...

و بر نمی گردی همین...!

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم...

کم کم ز یادم می روی...

این روزگار و رسم اوست...

این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم...