تکپارتی_تهکوک_درخواستی( ببخشید دیر شد )

. تهیونگ عکاس است و جونگ‌کوک کسی که همیشه جلوی دوربین اوست. تهیونگ دوربینش رو می‌ذاره روی میز و به عکس‌هایی که چاپ کرده نگاه می‌کنه. حسرت اصلی اینجاست: «جونگ‌کوک در عکس‌ها عالیه، اما آیا جونگ‌کوکِ واقعی همون‌قدر به تهیونگ نزدیکه که در عکس‌ها به نظر می‌رسه؟»
یک شب بارانی، جونگ‌کوک به استودیوی تهیونگ میاد تا وسایلش رو ببره. اونجا با یه سری عکس مواجه می‌شه که قبلاً ندیده بود. عکس‌هایی که تهیونگ ازش گرفته وقتی که جونگ‌کوک متوجه نبوده(عکس‌های شکار شده). مثلاً عکسی که توش جونگ‌کوک داره به تهیونگ نگاه می‌کنه، با نگاهی که فراتر از یه دوستی معمولی به نظر می‌رسه.

دیالوگ کلیدی جونگ‌کوک: «تهیونگ… این عکس‌ها… چرا اینقدر واقعی به نظر می‌رسن؟»
تهیونگ سعی می‌کنه موضوع رو عوض کنه و بگه «فقط هنر بود»، اما جونگ‌کوک دستش رو می‌گیره. اینجا باید فضای سنگینی ایجاد کنی؛ سکوت بینشون، صدای بارون پشت پنجره، و ضربان قلبشون که از سکوت اتاق شنیده می‌شه. تهیونگ بالاخره اعتراف می‌کنه که همیشه پشتِ لنزِ دوربین، داشته به جونگ‌کوک نگاه می‌کرده نه به مدلش.
جونگ‌کوک چیزی نمی‌گه، فقط به سمت تهیونگ میره و لنز دوربین رو برمی‌گردونه سمتِ خودشون، تا دیگه فقط عکسِ تک‌نفره نداشته باشن؛ که جونگکوک میگه «دیر نشده؟» که تهیونگ جواب میده: «برای دیدن تو، هیچ‌وقت دیر نیست.»


پایان ─── ･ ｡ﾟ☆: *.☽ .* :☆ﾟ. ───
امیدوارم خوشتون اومده باشه بای 😘😘😘😘
مجدد میگم ببخشید دیر نوشتم 😁🙏🙏🙏