when silence became scream p4

«نفر بعدی، پارک یونا.»
درِ سالن تست باز شد.یونا بلند شد.دست‌هایش یخ نکرده بود.زانوهایش نمی‌لرزید.قلبش سریع می‌زد، اما نه از ترس.بیشتر شبیه این بود که بدنش دارد خودش را برای جنگی آماده می‌کند که خیلی وقت پیش شروع شده.داخل سالن اصلی، پنج داور پشت میز بلند نشسته بودند. نور از بالا می‌تابید و چهره‌هایشان را سخت‌تر نشان می‌داد. پوشه‌ها، تبلت‌ها، خودکارها و نگاه‌های خسته و قضاوت‌گر.در مرکز آنها، مردی نشسته بود که اتاق را سردتر می‌کرد:
جوپ. رئیس کمپانی.
لبخندش از آن لبخندهایی بود که از دور محترمانه به نظر می‌رسند، اما از نزدیک شبیه چاقوی صیقل‌خورده‌اند.او یونا را از بالا تا پایین برانداز کرد.
نه با کنجکاوی.
با ارزیابی.
«اسم؟»
«پارک یونا.»
«سن؟»
«بیست.»
«حوزه؟»
«رپ و دنس.»
یکی از داورها پرونده را نگاه کرد.
«سابقه‌ی آموزش رسمی طولانی نداره.»
دیگری گفت:
«اما ویدئوی اولیه‌اش جالب بود.»
جوپ آرنجش را روی میز گذاشت.
«چرا می‌خوای آیدل بشی؟»
سؤال ساده‌ای بود.
همه معمولاً جواب‌های مشابه می‌دادند:
“چون عاشق صحنه‌ام.”
“چون از بچگی رؤیام بوده.”
“چون می‌خوام الهام‌بخش باشم.”
اما یونا چند ثانیه سکوت کرد.آن‌قدر که یکی از داورها سر بلند کرد.
بعد آرام گفت:
«چون فقط وقتی می‌رقصم و رپ می‌خونم، حس می‌کنم هنوز زنده‌ام.»
اتاق ساکت شد.جوپ لبخند کمرنگی زد.
«جواب عجیبیه.»
یونا چیزی نگفت.
«شروع کن.»
موسیقی پخش شد.
و در همان ثانیه‌ی اول، فضا عوض شد.دختری که تا لحظه‌ای قبل آرام، سرد و خاموش بود، ناگهان انگار درونش آتشی روشن شد.حرکاتش تیز و تمیز بود، بدون اضافه‌کاری. بدنش موسیقی را نه فقط دنبال می‌کرد، بلکه می‌شکافت. هیچ حرکت بیهوده‌ای نداشت. هر چرخش، هر توقف، هر ضربه، دقیق و پرکنترل بود.بعد بخش رپ شروع شد.و آن‌جا بود که یکی از داورها بی‌اختیار صاف نشست.سرعتش بالا بود، اما واضح.خشن نبود، اما ضعیف هم نبود.صدایش با اینکه زنانه و جوان بود، لبه‌ای داشت که گوش را می‌گرفت. چیزی در لحنش بود که حس می‌داد کلمه‌ها را فقط حفظ نکرده؛ زندگی‌شان کرده.نه لبخند مصنوعی.نه ادا.نه تلاش برای دوست‌داشتنی بودن.فقط اجرا.فقط قدرت.فقط دختری که انگار چیزی برای از دست دادن نداشت وقتی موسیقی قطع شد، چند ثانیه هیچ‌کس چیزی نگفت.نفس یونا کمی تند شده بود، اما خم نشد.به آینه نگاه نکرد.به زمین نگاه نکرد.فقط ایستاد.یکی از داورها گفت:
«کنترلش خوبه.»
دیگری:
«سرعت رپش غیرمنتظره بود.»
سومی:
«فیس ایدل داره.»
چهارمی:
«استیج‌پریزنسش قویه.»
جوپ اما فقط به او نگاه می‌کردآن نگاه، نگاه کسی نبود که از اجرا خوشش آمده باشد.