پارت ۲۳
سوجین : نه ممنون ترجیح میدم خودم کشف کنم
با خنده به پشت سرم نگاه کردم؛ رز هاوس هر لحظه از دیدم دورتر میشد.
وستر هال برخلاف روزهای دیگر، پرجنبوجوشتر به نظر میرسید. مغازهدارها مشغول باز کردن دکانهایشان بودند و عطر نان تازه از نانوایی نزدیک به مشام میرسید.
ههوون با ذوق به مغازهای اشاره کرد و گفت:
ـ وای، نگاه کنید همیشه آرزو داشتم از نزدیک ببینمش
ما بچههای رز هاوس، به دلیل اینکه هنوز به سن قانونی نرسیده بودیم، اجازه نداشتیم تنهایی جایی بریم گاهی اوقات واقعاً آزاردهنده بود.
داهی: راستی بچههای مدرسه چطور میان؟
: از طریق سرویس کالسکهی مدرسه.
داهی: آهاا! وای بچهها، اون برج رو ببینید
آرین: اون برج ساعته. قدمتش به چند قرن پیش برمیگرده.
سوجین: واو! امیدوارم امروز مجبورمون نکنن کل تاریخچهش رو حفظ کنیم
بالاخره به میدان اصلی رسیدیم. درشکهها یکی پس از دیگری متوقف شدند و بچهها با هیجان از آنها پایین آمدند.
میدان بزرگی بود که ساختمانهای قدیمی، مغازههای کوچک و مجسمههای سنگی احاطهاش کرده بودند. وسط میدان، مجسمهی بزرگی از پادشاهی قدیمی قرار داشت که شمشیری در دست داشت و نگاهش به دوردست دوخته شده بود.
خاله میران بچهها را دور خودش جمع کرد و گفت:
ـ قبل از اینکه حرکت کنیم، همه کنار گروه خودشون بمونن. امروز قراره چیزهای زیادی ببینیم، پس حواستون باشه از بقیه جدا نشین.
در همین حین، نگاهم به گروه دیگری از دانشآموزها افتاد. چند نفرشان کنار یکی از درشکهها ایستاده بودند و با هم صحبت میکردند.
چشمم به پسر آشنایی افتاد که کمی دورتر از بقیه ایستاده بود.
با خنده به پشت سرم نگاه کردم؛ رز هاوس هر لحظه از دیدم دورتر میشد.
وستر هال برخلاف روزهای دیگر، پرجنبوجوشتر به نظر میرسید. مغازهدارها مشغول باز کردن دکانهایشان بودند و عطر نان تازه از نانوایی نزدیک به مشام میرسید.
ههوون با ذوق به مغازهای اشاره کرد و گفت:
ـ وای، نگاه کنید همیشه آرزو داشتم از نزدیک ببینمش
ما بچههای رز هاوس، به دلیل اینکه هنوز به سن قانونی نرسیده بودیم، اجازه نداشتیم تنهایی جایی بریم گاهی اوقات واقعاً آزاردهنده بود.
داهی: راستی بچههای مدرسه چطور میان؟
: از طریق سرویس کالسکهی مدرسه.
داهی: آهاا! وای بچهها، اون برج رو ببینید
آرین: اون برج ساعته. قدمتش به چند قرن پیش برمیگرده.
سوجین: واو! امیدوارم امروز مجبورمون نکنن کل تاریخچهش رو حفظ کنیم
بالاخره به میدان اصلی رسیدیم. درشکهها یکی پس از دیگری متوقف شدند و بچهها با هیجان از آنها پایین آمدند.
میدان بزرگی بود که ساختمانهای قدیمی، مغازههای کوچک و مجسمههای سنگی احاطهاش کرده بودند. وسط میدان، مجسمهی بزرگی از پادشاهی قدیمی قرار داشت که شمشیری در دست داشت و نگاهش به دوردست دوخته شده بود.
خاله میران بچهها را دور خودش جمع کرد و گفت:
ـ قبل از اینکه حرکت کنیم، همه کنار گروه خودشون بمونن. امروز قراره چیزهای زیادی ببینیم، پس حواستون باشه از بقیه جدا نشین.
در همین حین، نگاهم به گروه دیگری از دانشآموزها افتاد. چند نفرشان کنار یکی از درشکهها ایستاده بودند و با هم صحبت میکردند.
چشمم به پسر آشنایی افتاد که کمی دورتر از بقیه ایستاده بود.
- ۶۹
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط