پارت بیستم
پارت بیستم
«خانه‌ای که چراغش روشن ماند»
باران از نیمه‌شب آغاز شده بود.
در مرز شمالی، آسمان زیر دود و ابرهای سنگین گم شده بود. صدای توپخانه از دور می‌آمد و زمین زیر قدم‌های سربازان می‌لرزید.
نایک میان سربازان ایستاده بود. پالتوی مشکی‌اش از باران خیس شده و نقشه‌ای در دست داشت که گوشه‌هایش از شدت استفاده خم شده بود.
افسر جوانی به او نزدیک شد.
ـ قربان، نیروهای دشمن از مسیر شرقی عبور کردن. اگر همین‌طور ادامه پیدا کنه، گروه پشتیبانی محاصره می‌شه.
نایک به نقشه نگاه کرد.
ـ چند نفر هنوز اونجان؟
ـ حدود سی نفر. بیشترشون مجروح هستن.
ـ مسیر خروج؟
ـ پل قدیمی. اما اگر توپخانه دوباره شلیک کنه، ممکنه راه بسته بشه.
نایک لحظه‌ای سکوت کرد.
ـ گروه دوم رو برای تخلیه بفرست. هیچ‌کس بدون دستور من عقب نمی‌مونه.
افسر با تردید پرسید:
ـ و شما، قربان؟
نایک نقشه را به او داد.
ـ من مسیر رو باز می‌کنم.
ـ این کار خیلی خطرناکه.
نایک نگاهش کرد.
ـ می‌دونم.
چند ساعت پیش از آن، بلک‌وود آخرین دستورش را صادر کرده بود.
قرار بود نیروها از موضعی عقب‌نشینی کنند که سی سرباز در آن گرفتار می‌شدند. اسناد مأموریت قدیمی نیز در همان ساختمان نگهداری می‌شد؛ اسنادی که می‌توانست حقیقت ناپدید شدن الیاس و خیانت‌های سال‌های گذشته را آشکار کند.
نایک دستور را نپذیرفته بود.
بلک‌وود با خشم گفته بود:
ـ تو نمی‌فهمی داری با چه چیزی مخالفت می‌کنی!
نایک پاسخ داده بود:
ـ چرا. برای اولین بار، کاملاً می‌فهمم.
ـ فکر می‌کنی می‌تونی همه رو نجات بدی؟
ـ نه. اما قرار نیست به خاطر حفظ جایگاه خودم، حتی یک نفر رو هم عمداً置 جا بذارم.
بلک‌وود چیزی نگفته بود.
نایک اسناد را برداشته و از ساختمان خارج شده بود.
در عمارت، کوک کنار پنجره ایستاده بود.
ساعت جیبی نایک را در دست داشت. ساعت دوباره راه افتاده بود، اما صدایش برای کوک دیگر مثل قبل نبود.
آرون پشت سرش ایستاد.
ـ باید آماده باشیم. اگر خبری برسه، ممکنه لازم باشه حرکت کنیم.
کوک بدون اینکه برگردد گفت:
ـ چرا همیشه باید منتظر خبر بد باشیم؟
آرون پاسخی نداشت.
تهیونگ وارد اتاق شد. پالتویش را پوشیده و کیف پزشکی کوچکی در دست داشت.
کوک نگاهش کرد.
ـ تو هم میای؟
ـ بله.
ـ چرا؟
تهیونگ لحظه‌ای مکث کرد.
ـ چون اگر نایک برگرده، ممکنه به کمک احتیاج داشته باشه. و اگر تو اونجا باشی، نمی‌خوام مجبور باشی همه‌چیز رو به‌تنهایی تحمل کنی.
کوک به او نزدیک شد.
ـ تهیونگ، من نمی‌دونم بعد از این اتفاق‌ها چی می‌شه.
ـ من هم نمی‌دونم.
ـ ولی نمی‌خوام دوباره وانمود کنم که هیچ احساسی ندارم.
تهیونگ نگاهش را از او نگرفت.
ـ پس وانمود نکن.
کوک دستش را گرفت.
ـ وقتی نایک برگرده، می‌خوام همه‌چیز رو بهش بگم.
ـ می‌گیم.
و این بار، تهیونگ دست او را رها نکرد.
مرز شمالی، سپیده‌دم.
نایک به همراه چند سرباز باقی‌مانده به پل قدیمی رسیده بود. صدای تیراندازی نزدیک‌تر می‌شد.
در سمت دیگر پل، گروهی از سربازان گرفتار شده بودند. چند نفر از آن‌ها توان حرکت نداشتند.
نایک فریاد زد:
ـ اول مجروح‌ها! بقیه پشت سرشون حرکت کنن!
یکی از سربازها گفت:
ـ قربان، شما باید از پل عبور کنید. ما می‌تونیم بقیه رو منتقل کنیم.
نایک پاسخ داد:
ـ فرمانده آخرین کسیه که از میدان خارج می‌شه.
سربازها شروع به حرکت کردند.
در همان لحظه، صدای انفجاری از سمت ساختمان قدیمی بلند شد.
پل لرزید.
یکی از ستون‌های کناری آسیب دیده بود و بخشی از مسیر فرو ریخت. چند سرباز در سمت دیگر باقی مانده بودند.
نایک به سمتشان دوید.
افسر جوان فریاد زد:
ـ قربان، برگردید!
اما نایک ایستاد و به مردی که زیر آوار گیر افتاده بود کمک کرد. با کمک دو سرباز دیگر، او را به مسیر امن رساندند.
آخرین سرباز از پل عبور کرد.
نایک هم به سمت خروجی حرکت کرد که صدای انفجار دیگری بلند شد.
این بار، بخشی از دیوار سنگی ساختمان فرماندهی فرو ریخت و مسیر پشت سرش را بست.
وقتی گردوغبار فرو نشست، نایک دیگر نمی‌توانست به‌راحتی حرکت کند.
افسر جوان خودش را به او رساند.
ـ قربان! باید از اینجا خارج بشیم!
نایک به او نگاه کرد.
ـ بقیه عبور کردن؟
ـ بله، قربان. همه‌شون.
نایک لبخند خسته‌ای زد.
ـ پس کارمون رو انجام دادیم.
وقتی کوک و تهیونگ به مرز رسیدند، باران هنوز می‌بارید.
صدای حرکت مجروحان و فریاد افسران در محوطه پیچیده بود. تهیونگ بی‌درنگ به کمک پزشکان رفت.
کوک میان جمعیت به دنبال یک چهره‌ی آشنا می‌گشت.
ـ نایک؟!
هیچ پاسخی نیامد.
آرون از پشت سرش رسید.
ـ کوک!
کوک برگشت.
ـ کجاست؟
آرون نتوانست جواب بدهد.
چند لحظه بعد، یکی از سربازان به آن‌ها نزدیک شد. یونیفرمش خاک‌آلود و چهره‌اش خسته بود.
ادامه دارد...
«خانه‌ای که چراغش روشن ماند»
باران از نیمه‌شب آغاز شده بود.
در مرز شمالی، آسمان زیر دود و ابرهای سنگین گم شده بود. صدای توپخانه از دور می‌آمد و زمین زیر قدم‌های سربازان می‌لرزید.
نایک میان سربازان ایستاده بود. پالتوی مشکی‌اش از باران خیس شده و نقشه‌ای در دست داشت که گوشه‌هایش از شدت استفاده خم شده بود.
افسر جوانی به او نزدیک شد.
ـ قربان، نیروهای دشمن از مسیر شرقی عبور کردن. اگر همین‌طور ادامه پیدا کنه، گروه پشتیبانی محاصره می‌شه.
نایک به نقشه نگاه کرد.
ـ چند نفر هنوز اونجان؟
ـ حدود سی نفر. بیشترشون مجروح هستن.
ـ مسیر خروج؟
ـ پل قدیمی. اما اگر توپخانه دوباره شلیک کنه، ممکنه راه بسته بشه.
نایک لحظه‌ای سکوت کرد.
ـ گروه دوم رو برای تخلیه بفرست. هیچ‌کس بدون دستور من عقب نمی‌مونه.
افسر با تردید پرسید:
ـ و شما، قربان؟
نایک نقشه را به او داد.
ـ من مسیر رو باز می‌کنم.
ـ این کار خیلی خطرناکه.
نایک نگاهش کرد.
ـ می‌دونم.
چند ساعت پیش از آن، بلک‌وود آخرین دستورش را صادر کرده بود.
قرار بود نیروها از موضعی عقب‌نشینی کنند که سی سرباز در آن گرفتار می‌شدند. اسناد مأموریت قدیمی نیز در همان ساختمان نگهداری می‌شد؛ اسنادی که می‌توانست حقیقت ناپدید شدن الیاس و خیانت‌های سال‌های گذشته را آشکار کند.
نایک دستور را نپذیرفته بود.
بلک‌وود با خشم گفته بود:
ـ تو نمی‌فهمی داری با چه چیزی مخالفت می‌کنی!
نایک پاسخ داده بود:
ـ چرا. برای اولین بار، کاملاً می‌فهمم.
ـ فکر می‌کنی می‌تونی همه رو نجات بدی؟
ـ نه. اما قرار نیست به خاطر حفظ جایگاه خودم، حتی یک نفر رو هم عمداً置 جا بذارم.
بلک‌وود چیزی نگفته بود.
نایک اسناد را برداشته و از ساختمان خارج شده بود.
در عمارت، کوک کنار پنجره ایستاده بود.
ساعت جیبی نایک را در دست داشت. ساعت دوباره راه افتاده بود، اما صدایش برای کوک دیگر مثل قبل نبود.
آرون پشت سرش ایستاد.
ـ باید آماده باشیم. اگر خبری برسه، ممکنه لازم باشه حرکت کنیم.
کوک بدون اینکه برگردد گفت:
ـ چرا همیشه باید منتظر خبر بد باشیم؟
آرون پاسخی نداشت.
تهیونگ وارد اتاق شد. پالتویش را پوشیده و کیف پزشکی کوچکی در دست داشت.
کوک نگاهش کرد.
ـ تو هم میای؟
ـ بله.
ـ چرا؟
تهیونگ لحظه‌ای مکث کرد.
ـ چون اگر نایک برگرده، ممکنه به کمک احتیاج داشته باشه. و اگر تو اونجا باشی، نمی‌خوام مجبور باشی همه‌چیز رو به‌تنهایی تحمل کنی.
کوک به او نزدیک شد.
ـ تهیونگ، من نمی‌دونم بعد از این اتفاق‌ها چی می‌شه.
ـ من هم نمی‌دونم.
ـ ولی نمی‌خوام دوباره وانمود کنم که هیچ احساسی ندارم.
تهیونگ نگاهش را از او نگرفت.
ـ پس وانمود نکن.
کوک دستش را گرفت.
ـ وقتی نایک برگرده، می‌خوام همه‌چیز رو بهش بگم.
ـ می‌گیم.
و این بار، تهیونگ دست او را رها نکرد.
مرز شمالی، سپیده‌دم.
نایک به همراه چند سرباز باقی‌مانده به پل قدیمی رسیده بود. صدای تیراندازی نزدیک‌تر می‌شد.
در سمت دیگر پل، گروهی از سربازان گرفتار شده بودند. چند نفر از آن‌ها توان حرکت نداشتند.
نایک فریاد زد:
ـ اول مجروح‌ها! بقیه پشت سرشون حرکت کنن!
یکی از سربازها گفت:
ـ قربان، شما باید از پل عبور کنید. ما می‌تونیم بقیه رو منتقل کنیم.
نایک پاسخ داد:
ـ فرمانده آخرین کسیه که از میدان خارج می‌شه.
سربازها شروع به حرکت کردند.
در همان لحظه، صدای انفجاری از سمت ساختمان قدیمی بلند شد.
پل لرزید.
یکی از ستون‌های کناری آسیب دیده بود و بخشی از مسیر فرو ریخت. چند سرباز در سمت دیگر باقی مانده بودند.
نایک به سمتشان دوید.
افسر جوان فریاد زد:
ـ قربان، برگردید!
اما نایک ایستاد و به مردی که زیر آوار گیر افتاده بود کمک کرد. با کمک دو سرباز دیگر، او را به مسیر امن رساندند.
آخرین سرباز از پل عبور کرد.
نایک هم به سمت خروجی حرکت کرد که صدای انفجار دیگری بلند شد.
این بار، بخشی از دیوار سنگی ساختمان فرماندهی فرو ریخت و مسیر پشت سرش را بست.
وقتی گردوغبار فرو نشست، نایک دیگر نمی‌توانست به‌راحتی حرکت کند.
افسر جوان خودش را به او رساند.
ـ قربان! باید از اینجا خارج بشیم!
نایک به او نگاه کرد.
ـ بقیه عبور کردن؟
ـ بله، قربان. همه‌شون.
نایک لبخند خسته‌ای زد.
ـ پس کارمون رو انجام دادیم.
وقتی کوک و تهیونگ به مرز رسیدند، باران هنوز می‌بارید.
صدای حرکت مجروحان و فریاد افسران در محوطه پیچیده بود. تهیونگ بی‌درنگ به کمک پزشکان رفت.
کوک میان جمعیت به دنبال یک چهره‌ی آشنا می‌گشت.
ـ نایک؟!
هیچ پاسخی نیامد.
آرون از پشت سرش رسید.
ـ کوک!
کوک برگشت.
ـ کجاست؟
آرون نتوانست جواب بدهد.
چند لحظه بعد، یکی از سربازان به آن‌ها نزدیک شد. یونیفرمش خاک‌آلود و چهره‌اش خسته بود.
ادامه دارد...
- ۱۱۸
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
