تکیه گاه که می شوی فراتر از یک کوه باید باشی باید باشی هر

تکیه گاه که می شوی فراتر از یک کوه باید باشی باید باشی هرکجا حتی در انتهایِ یک خیابانِ باران خورده از سیلِ اشکهایش که بی پناه می شود و آغوشِ هیچ رهگذری را مرهم خستگی هایش نمی داند ببیند تو را تا تو قدمهایش را یکی دو تا بردارد ...