𝓵𝓲𝓯𝓮 , 𝓫𝓮𝓯𝓸𝓻 𝓭𝓮𝓪𝓽𝓱
𝓵𝓲𝓯𝓮 , 𝓫𝓮𝓯𝓸𝓻 𝓭𝓮𝓪𝓽𝓱
𝓟 ¹
کاغذ و قلم بخشی از وجودش بود .
هیچ وقت بدون دفتر و خودکارش جایی نمیرفت.
نوشتههاش همیشه از طرف دیگران مورد تحسین قرار میگرفت.
تا وقتی که اون اتفاق ناگوار رخ داد .
تصادف شدیدی بود .
بیشتر قسمت های بدنش آسیب دیده بودن .
ولی یه مشکل دیگه هم بود ...
____________________________
نور های زرد چشم هاش رو اذیت میکرد.
چند بار پلک زد تا به نور عادت کنه .
نگاهش رو دور اتاق چرخوند .
چندتا دستگاه به بدش وصل بود و میتونست سنگینی ماسک اکسیژن رو روی صورتش حس کنه .
حتی یادش نمیومد چرا اینجاست.
کسی توی اتاق نبود .
براش سخت بود که بخواد بدنش رو تکون بده و نمیتونست از جاش بلند بشه.
سعی کرد تا وقتی کسی بیاد پیشش، به یاد بیاره که چه اتفاقی براش افتاده .
چند دقیقه گذشته بود .
ولی هیچی یادش نميومد و سرش درد گرفته بود .
در اتاق باز شد و زنی با روپوش سفید وارد شد .
پشت سرش هم مردی که به نظر میومد همسن خود تهیونگ باشه ، به اتاق اومد .
دکتر دستگاه ها رو چک کرد .
"خب تهیونگ . جایی از بدنت درد داره؟"
پسر سرش رو به علامت منفی تکون داد اما با سرعت شروع به حرف زدن کرد .
"من یادم نمیاد چرا اینجام"
دکتر آهی کشید و به پسر دیگه که گوشه ای از اتاق ایستاده بود نگاه کرد .
"همون طور که حدس میزدم ."
و اون دو رو توی اتاق تنها گذاشت .
تهیونگ نگاهی به اون پسر انداخت .
"تو .... کی هستی؟ "
پسر آهی کشید و نزدیکش شد .
"من جیمینم . دوست صمیمیت"
"میشه بگی من چرا اینجام"
"چند روز پیش ، تصادف کردی."
"بهم بیشتر بگو . راجع کارم و زندگیم"
"خب شغل تو نویسندگیه . خیلی نویشتن رو دوست داشتی ."
" خانوادم ؟"
"پدر و مادرت تا یه ساعت پیش اینجا بودن . گفتن میرم نهار میخورن و برمیگردن"
تهیونگ هوفی کشید .
مثل یه بچهی تازه متولد شده بود .
هیچی نمیدونست .
"میشه نوشته هام رو برام بیاری ؟"
"حتما . فکر کنم یکی دو هفته دیگه باید اینجا بمونی و وقت آزاد زیادی داری."
𝓟 ¹
کاغذ و قلم بخشی از وجودش بود .
هیچ وقت بدون دفتر و خودکارش جایی نمیرفت.
نوشتههاش همیشه از طرف دیگران مورد تحسین قرار میگرفت.
تا وقتی که اون اتفاق ناگوار رخ داد .
تصادف شدیدی بود .
بیشتر قسمت های بدنش آسیب دیده بودن .
ولی یه مشکل دیگه هم بود ...
____________________________
نور های زرد چشم هاش رو اذیت میکرد.
چند بار پلک زد تا به نور عادت کنه .
نگاهش رو دور اتاق چرخوند .
چندتا دستگاه به بدش وصل بود و میتونست سنگینی ماسک اکسیژن رو روی صورتش حس کنه .
حتی یادش نمیومد چرا اینجاست.
کسی توی اتاق نبود .
براش سخت بود که بخواد بدنش رو تکون بده و نمیتونست از جاش بلند بشه.
سعی کرد تا وقتی کسی بیاد پیشش، به یاد بیاره که چه اتفاقی براش افتاده .
چند دقیقه گذشته بود .
ولی هیچی یادش نميومد و سرش درد گرفته بود .
در اتاق باز شد و زنی با روپوش سفید وارد شد .
پشت سرش هم مردی که به نظر میومد همسن خود تهیونگ باشه ، به اتاق اومد .
دکتر دستگاه ها رو چک کرد .
"خب تهیونگ . جایی از بدنت درد داره؟"
پسر سرش رو به علامت منفی تکون داد اما با سرعت شروع به حرف زدن کرد .
"من یادم نمیاد چرا اینجام"
دکتر آهی کشید و به پسر دیگه که گوشه ای از اتاق ایستاده بود نگاه کرد .
"همون طور که حدس میزدم ."
و اون دو رو توی اتاق تنها گذاشت .
تهیونگ نگاهی به اون پسر انداخت .
"تو .... کی هستی؟ "
پسر آهی کشید و نزدیکش شد .
"من جیمینم . دوست صمیمیت"
"میشه بگی من چرا اینجام"
"چند روز پیش ، تصادف کردی."
"بهم بیشتر بگو . راجع کارم و زندگیم"
"خب شغل تو نویسندگیه . خیلی نویشتن رو دوست داشتی ."
" خانوادم ؟"
"پدر و مادرت تا یه ساعت پیش اینجا بودن . گفتن میرم نهار میخورن و برمیگردن"
تهیونگ هوفی کشید .
مثل یه بچهی تازه متولد شده بود .
هیچی نمیدونست .
"میشه نوشته هام رو برام بیاری ؟"
"حتما . فکر کنم یکی دو هفته دیگه باید اینجا بمونی و وقت آزاد زیادی داری."
- ۶۹
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط