Dangerous Saviors=5
یونا: سه تا اوپای دردسرساز!
برای چند ثانیه سکوت برقرار شد. بعد هر سه با تعجب به یونا نگاه کردن.
جونکوک: صبر کن... الان به ما گفتی دردسرساز؟!
یونا تازه متوجه حرفش شد و دستش رو جلوی دهنش گرفت.
یونا: من... منظورم این نبود!
تهیونگ با خنده گفت:
تهیونگ: نه، نه! اتفاقاً خوشم اومد. بالاخره داره زبون باز میکنه!
جین به صندلی کنار خودش اشاره کرد.
جین: بیا بشین، یونا. این بار چای رو هم با ما بخور.
یونا: ولی من باید...
جونکوک: هیچ ولیای هم نداریم! سینی رو بذار و بیا بشین.
یونا با کمی تردید روی صندلی نشست. جین فنجونی جلوش گذاشت و تهیونگ ظرف شیرینی رو به سمتش هل داد.
تهیونگ: اینا رو هم بخور. از صبح چیزی نخوردی.
یونا: ممنونم... تهیونگ اوپا.
تهیونگ با رضایت لبخند زد.
جین: خب، فکر کنم امروز یه پیشرفت بزرگ داشتیم.
جونکوک: آره! از «آقا» رسیدیم به «اوپا». فردا هم شاید بالاخره اسم منو بدون ترس صدا کنه!
یونا خندید و گفت:
یونا: جونکوک اوپا، شما واقعاً خیلی پرحرفین!
جونکوک: این دیگه توهین بود یا تعریف؟!
خندهی هر چهار نفر فضای سالن رو پر کرد.
یونا هنوز همهچیز رو فراموش نکرده بود و هنوز برای اعتماد کردن به زمان نیاز داشت؛ اما اون شب برای اولین بار احساس کرد شاید این سه نفر فقط صاحبان یک عمارت بزرگ نباشن...
شاید بتونن براش مثل سه برادر بزرگتر باشن.
و این، شروع تغییر کوچیکی در رابطهی اونها بود.
برای چند ثانیه سکوت برقرار شد. بعد هر سه با تعجب به یونا نگاه کردن.
جونکوک: صبر کن... الان به ما گفتی دردسرساز؟!
یونا تازه متوجه حرفش شد و دستش رو جلوی دهنش گرفت.
یونا: من... منظورم این نبود!
تهیونگ با خنده گفت:
تهیونگ: نه، نه! اتفاقاً خوشم اومد. بالاخره داره زبون باز میکنه!
جین به صندلی کنار خودش اشاره کرد.
جین: بیا بشین، یونا. این بار چای رو هم با ما بخور.
یونا: ولی من باید...
جونکوک: هیچ ولیای هم نداریم! سینی رو بذار و بیا بشین.
یونا با کمی تردید روی صندلی نشست. جین فنجونی جلوش گذاشت و تهیونگ ظرف شیرینی رو به سمتش هل داد.
تهیونگ: اینا رو هم بخور. از صبح چیزی نخوردی.
یونا: ممنونم... تهیونگ اوپا.
تهیونگ با رضایت لبخند زد.
جین: خب، فکر کنم امروز یه پیشرفت بزرگ داشتیم.
جونکوک: آره! از «آقا» رسیدیم به «اوپا». فردا هم شاید بالاخره اسم منو بدون ترس صدا کنه!
یونا خندید و گفت:
یونا: جونکوک اوپا، شما واقعاً خیلی پرحرفین!
جونکوک: این دیگه توهین بود یا تعریف؟!
خندهی هر چهار نفر فضای سالن رو پر کرد.
یونا هنوز همهچیز رو فراموش نکرده بود و هنوز برای اعتماد کردن به زمان نیاز داشت؛ اما اون شب برای اولین بار احساس کرد شاید این سه نفر فقط صاحبان یک عمارت بزرگ نباشن...
شاید بتونن براش مثل سه برادر بزرگتر باشن.
و این، شروع تغییر کوچیکی در رابطهی اونها بود.
- ۱۵۲
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط