آذرخش سوخته(پارت1)
پارت 1:^چشمان آبی تیره^
"قراره بمیرم."
این جمله در کنار خاطرات دیشبش مدام در سرش تکرار میشد.
پرتو های طلایی خورشید از پنچره وارد و همانند یک خط، که مرز بین میله های آهنین و فضای آزاد بود،نقش بسته بودند. اگر کسی درِ بی جان آهنین را که از وقتی یادش مسامد قفل شده بود را باز میکرد، نور و سپس میله های بی جان فلزی میزبانش می شدند.
از نیمه ی اتاق که تاریک بود و میله ها مانند محافظین عرض اتاق را پیموده بودند، و پشت همان ها، در تاریک ترین و دور ترین نقطه اتاق، پسرکی با موهای سیاهی که در خود تار های آبیِ تیره ای هم رنگ چشمانش که از خشم و درد می درخشید، روی زمین نشسته بود.
لباس آبی اش که به سیاهی می خورد، خونی و کثیف شده بود. پشتش را به دیوار یخ زده داده بود تا شاید کمی از درد ستون فقراتش ارام شود. پاهایش را از خستگی دراز کرده بود و دست هایش همراه دستبندی که دور مچش را کبود کرده بود، روی زمین گذاشته بود.
چشمان آبی تیره اش با خشمی سیری ناپذیر به در دوخته شده بود. می خواست فرار کند؛ ولی امکان نداشت:
کف دست هایش می سوخت...
کل بدنش درد میکرد...
با هر نفس دنده هایش تیر میکشید...
"اونا با من چیکار دارن؟" "قراره باهام چیکار کنن؟" "دارم کجا میرم؟....الان کجام؟" سوال هایش به ذهنش هجوم برده بردند و هر کدام باعث میشد ترسش بیشتر شود.
"الان کجام؟" صدای پرنده های دریایی که بر فراز آسمان پرواز میکردند، در گوشش طنین انداز شد. موج های دریایی خود را بی وقفه به بدنه مشکی و بی جان کشتی می کوبیدند. کشتی نظامیِ بزرگ و سیاه با آن آرمِ بزرگِ قرمزش خودنمایی میکرد؛ حس خوفنان آوری به دریایِ زیبای خدا می بخشید.
پسر نفس هایش سطحی شده بود و به دلیل زخم هایش که هنوز خون ریزی داشتند، هر لحظه که می گذشت حالش بد تر می شد.
ناگهان دَر با صدای قیژ بلند و گوش خراشی باز شد و مردی رانمایان کرد. نور روی لباس نظامی مرد خزید و توانست نیم رخ او را نشان دهد. با چهره ای خنثی در حالی که دست هایش را پشتش گره کرده بود؛ و مدال ها و مقام های روی سینه اش برق می زدند، به پسر نگاه کرد. جوری به پسر چشم دوخته بود که گویا یک تکه زباله از توی سطل آشغال بیرون افتاده است.
بعد از مدتی سکوت، با دست علامتی داد و بدون اینکه پشتش را نگاه کند رفت. بدون مکث، حدود چهار الی شش سرباز با عجله و احتیاط وارد شدند.
"از من می ترسن؟" پسر که امیدوار بود جواب این سوالش بله باشد، به سختی خودش را جمع و جور کرد. با اینکه پاهایش از درد گِزگِز میکردند، ایستاد. دست هایش همانند وزنه ای سنگین افتاده بود؛ ولی وزن زیاد دستبند فلزی که الان تقریبا مچ هایش را خونی کرده بود ،بی تاثیر نیست.
سرباز با صورتی نیمه سوخته، در حالی که تفنگی یزرگ و سفید در دستش داشت و آن را نشانه رفته بود، فریاد زد:«به چینی:باید با ما بیای. این یک دستوره.»
پسر کلافه شده بود. متوجه نمیشد. اصلا حتی متوجه نمیشد دارند با چه زبونی صحبت میکنن. سرباز با همان یونی فرم تمام مشکی با صدایی آرام تر گفت:«چینی:مگه کری؟...گفتم حرکت کن و با ما بیا.»
بالاخره پسر به خودش جرعت داد و لب زد:«به انگیلیسی:نمی فهمم.»
این را درحالی گفت که تمام سرباز ها را می شناخت. دیشب ... وقتی قبل خواب پسر بازو بندش، که هدیه پدر و مادرش بود را روی میز گذاشت؛ و قبل این که صدای کوبیدن در در خانه ی خالی بپیچد؛ تمام سربازها از پنجره ها و دری که شکستند به داخل خانه حمله ور شدند. و... آرمان هم راهی نداشت، جز دفاع کردن از خودش... و به همین دلیل تمام این سرباز ها که جلویش هستند،حداقل یک سوم بدنشان سوخته است.
نویسنده: خب... اینم داستان آرمان.
نظر؟
راستی... اگه موافق بودید ادامه بدم. و اینکه... دادم هوش مصنوعی گفتم از ده نمره بده... گفت هشت و نیم:)
برای پارت اول خوبه... شما از یک تا ده چند میدید؟
"قراره بمیرم."
این جمله در کنار خاطرات دیشبش مدام در سرش تکرار میشد.
پرتو های طلایی خورشید از پنچره وارد و همانند یک خط، که مرز بین میله های آهنین و فضای آزاد بود،نقش بسته بودند. اگر کسی درِ بی جان آهنین را که از وقتی یادش مسامد قفل شده بود را باز میکرد، نور و سپس میله های بی جان فلزی میزبانش می شدند.
از نیمه ی اتاق که تاریک بود و میله ها مانند محافظین عرض اتاق را پیموده بودند، و پشت همان ها، در تاریک ترین و دور ترین نقطه اتاق، پسرکی با موهای سیاهی که در خود تار های آبیِ تیره ای هم رنگ چشمانش که از خشم و درد می درخشید، روی زمین نشسته بود.
لباس آبی اش که به سیاهی می خورد، خونی و کثیف شده بود. پشتش را به دیوار یخ زده داده بود تا شاید کمی از درد ستون فقراتش ارام شود. پاهایش را از خستگی دراز کرده بود و دست هایش همراه دستبندی که دور مچش را کبود کرده بود، روی زمین گذاشته بود.
چشمان آبی تیره اش با خشمی سیری ناپذیر به در دوخته شده بود. می خواست فرار کند؛ ولی امکان نداشت:
کف دست هایش می سوخت...
کل بدنش درد میکرد...
با هر نفس دنده هایش تیر میکشید...
"اونا با من چیکار دارن؟" "قراره باهام چیکار کنن؟" "دارم کجا میرم؟....الان کجام؟" سوال هایش به ذهنش هجوم برده بردند و هر کدام باعث میشد ترسش بیشتر شود.
"الان کجام؟" صدای پرنده های دریایی که بر فراز آسمان پرواز میکردند، در گوشش طنین انداز شد. موج های دریایی خود را بی وقفه به بدنه مشکی و بی جان کشتی می کوبیدند. کشتی نظامیِ بزرگ و سیاه با آن آرمِ بزرگِ قرمزش خودنمایی میکرد؛ حس خوفنان آوری به دریایِ زیبای خدا می بخشید.
پسر نفس هایش سطحی شده بود و به دلیل زخم هایش که هنوز خون ریزی داشتند، هر لحظه که می گذشت حالش بد تر می شد.
ناگهان دَر با صدای قیژ بلند و گوش خراشی باز شد و مردی رانمایان کرد. نور روی لباس نظامی مرد خزید و توانست نیم رخ او را نشان دهد. با چهره ای خنثی در حالی که دست هایش را پشتش گره کرده بود؛ و مدال ها و مقام های روی سینه اش برق می زدند، به پسر نگاه کرد. جوری به پسر چشم دوخته بود که گویا یک تکه زباله از توی سطل آشغال بیرون افتاده است.
بعد از مدتی سکوت، با دست علامتی داد و بدون اینکه پشتش را نگاه کند رفت. بدون مکث، حدود چهار الی شش سرباز با عجله و احتیاط وارد شدند.
"از من می ترسن؟" پسر که امیدوار بود جواب این سوالش بله باشد، به سختی خودش را جمع و جور کرد. با اینکه پاهایش از درد گِزگِز میکردند، ایستاد. دست هایش همانند وزنه ای سنگین افتاده بود؛ ولی وزن زیاد دستبند فلزی که الان تقریبا مچ هایش را خونی کرده بود ،بی تاثیر نیست.
سرباز با صورتی نیمه سوخته، در حالی که تفنگی یزرگ و سفید در دستش داشت و آن را نشانه رفته بود، فریاد زد:«به چینی:باید با ما بیای. این یک دستوره.»
پسر کلافه شده بود. متوجه نمیشد. اصلا حتی متوجه نمیشد دارند با چه زبونی صحبت میکنن. سرباز با همان یونی فرم تمام مشکی با صدایی آرام تر گفت:«چینی:مگه کری؟...گفتم حرکت کن و با ما بیا.»
بالاخره پسر به خودش جرعت داد و لب زد:«به انگیلیسی:نمی فهمم.»
این را درحالی گفت که تمام سرباز ها را می شناخت. دیشب ... وقتی قبل خواب پسر بازو بندش، که هدیه پدر و مادرش بود را روی میز گذاشت؛ و قبل این که صدای کوبیدن در در خانه ی خالی بپیچد؛ تمام سربازها از پنجره ها و دری که شکستند به داخل خانه حمله ور شدند. و... آرمان هم راهی نداشت، جز دفاع کردن از خودش... و به همین دلیل تمام این سرباز ها که جلویش هستند،حداقل یک سوم بدنشان سوخته است.
نویسنده: خب... اینم داستان آرمان.
نظر؟
راستی... اگه موافق بودید ادامه بدم. و اینکه... دادم هوش مصنوعی گفتم از ده نمره بده... گفت هشت و نیم:)
برای پارت اول خوبه... شما از یک تا ده چند میدید؟
- ۱۲.۰k
- ۳۱ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۴۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط