سناریو عشق بی پایان میشه قبلش لایک کنی ستاره

---

###سناریوی ۱۲: چایِ شنود و پرسشِ ازدواج

**زمان:** همان عصرِ سناریوی قبل، کمی بعد از رفتنِ دیگران.
**مکان:** آشپزخانه یا اتاقِ کوچکی نزدیکِ ایوان.

در حالی که اوبانای و میتسوری روی ایوان نشسته بودند و از سکوتِ آرامِ بعد از مهمانی لذت می‌بردند، پدر و مادر میتسوری در اتاقِ کناری، با دو فنجان چایِ مخصوصِ مادربزرگ (که شاید هم برای رفعِ دلشوره نبود!)، مشغولِ کارِ پنهانیِ خود بودند. صدایِ خنده‌هایِ ریزِ میتسوری و پاسخ‌هایِ آرامِ اوبانای را با دقت گوش می‌دادند.

مادر با لبخندی رضایت‌بخش گفت: «اِوا! ببین چقدر به هم میان! حرف‌هاشون رو شنیدی؟ چقدر مهربون شده اوبانای وقتی با میتسوری حرف می‌زنه.»

پدر سر تکان داد: «آره، زن. بالاخره دخترمون بعد از اون همه سختی، یه نفر رو پیدا کرده که قدرش رو می‌دونه. اما...» او فنجانش را به لب نزدیک کرد. «یه چیزی کمه.»

مادر ابرو بالا انداخت: «چی کمه؟ میتسوری که خوشبخته! اوبانای هم که معلومه چقدر دوستش داره.»

پدر نگاهی به مادر انداخت و با لحنی که انگار رازی بزرگ را فاش می‌کند، گفت: «عزیزم، ما پدر و مادریم. ما می‌خوایم دخترمون خوشبخت‌ترین باشه. فقط دیدنِ دوست داشتن کافی نیست. باید... باید پایِ اون به این خونه باز بشه، نه فقط به عنوانِ مهمان.»

مادر لحظه‌ای فکر کرد و بعد چشم‌هایش برق زد: «منظورت اینه که... حلقه؟ ازدواج؟»

پدر آهی کشید: «آره. باید یه تکونی به این جوون‌ها داد. میتسوری که همیشه خجالتیه. اوبانای هم که معلومه چقدر درگیرِ گذشته‌شه. باید کسی باشه که بهشون یادآوری کنه که عشقشون می‌تونه فراتر از این لحظه‌ها باشه.»

---

**لحظاتی بعد، روی ایوان:**

وقتی میتسوری و اوبانای از جاشان بلند شدند تا به داخل بروند، مادر میتسوری با یک لبخندِ مرموز وارد شد و پدرش هم پشت سر او آمد.

مادر میتسوری رو به اوبانای کرد و با لحنی که انگار دارد یک مسئله‌ی خیلی مهم را مطرح می‌کند، گفت: «اوبانای-سان، یه سوال خیلی شخصی دارم. امیدوارم ناراحت نشی.»

اوبانای که آماده‌ی هر چیزی بود، جز این، فقط سر تکان داد: «بفرمایید.»

مادر ادامه داد: «شما که اینقدر میتسوری رو دوست دارید، چرا هنوز ازدواج نمی‌کنید؟»

سکوت.

میتسوری از خجالت سرخ شد و صورتش را در دستانش پنهان کرد. اوبانای برای لحظه‌ای کاملاً خشکش زد. انگار تمامِ دیوارهایی که در ذهنش ساخته بود، فرو ریختند.

پدر میتسوری که متوجهِ وضعیتِ اوبانای شده بود، جلوتر آمد و با لحنی آرام‌تر اما مصمم گفت: «دختر ما خیلی با ارزشه، اوبانای. ما فقط می‌خوایم مطمئن بشیم که بهترینِ بهترین‌ها رو برای خوشبختیش می‌خواد. و ما، به عنوانِ پدر و مادرش، حق داریم این رو بدونیم. می‌خوایم ببینیم که آیا اون فقط یه علاقه‌ی زودگذره، یا عشقِ واقعی که بتونه آینده‌ای رو بسازه.»

اوبانای به میتسوری نگاه کرد که با چشمانی مظلوم به او التماس می‌کرد. نفس عمیقی کشید. تمامِ ترس‌ها، تمامِ تردیدها، تمامِ ترس از گذشته، انگار در آن لحظه برایش بی‌اهمیت شدند. او به چهره‌ی نگرانِ پدر و مادرِ میتسوری و چهره‌ی عاشقِ او نگاه کرد.

اوبانای به آرامی جلو رفت، دستِ میتسوری را گرفت و او را به سمتِ خود کشید. بعد، با صدایی که پر از قاطعیت و عشق بود، رو به پدر و مادر میتسوری گفت:

«من... من به خاطرِ گذشته‌ام، فکر می‌کردم شاید لیاقتِ چنین خوشبختی‌ای رو نداشته باشم. اما میتسوری... اون به من یاد داد که عشق می‌تونه قوی‌تر از هر گذشته‌ای باشه. اون فرشته‌ی زندگیِ منه. و من... من می‌خوام تمامِ زندگیم رو وقفِ خوشبختیش کنم.»

او به میتسوری نگاه کرد و با لبخندی که از تهِ دل بود، ادامه داد:

«من از شما اجازه می‌خوام... پدر، مادر. اجازه می‌خوام که بتونم رسماً از میتسوریِ خودم خواستگاری کنم. اجازه می‌خوام که بتونم با تمامِ وجودم، ازش مراقبت کنم و کنارش باشم. تا آخرِ عمرم.»

میتسوری از خوشحالی و هیجان بغض کرده بود و اشک از چشمانش سرازیر می‌شد.

پدر و مادر میتسوری به هم نگاه کردند و بعد با لبخندهایِ پهن و رضایت‌بخش به اوبانای نگاه کردند.

پدر گفت: «قبول! ما همیشه خوشحالیِ دخترمون رو می‌خوایم. برو، اوبانای! برو و خوشبختش کن!»

مادر هم اشک‌هایش را پاک کرد و میتسوری را در آغوش گرفت: «دخترم! بالاخره!»

در آن لحظه، دیگر نه گذشته‌ای بود، نه ترسی. فقط عشق بود و وعده‌ی آینده‌ای که با اجازه‌ی خانواده، رسماً آغاز می‌شد.

---