dark life = 15
ات که حالا صورتش از اشک و خون خیس شده بود، با لرز نگاهش کرد. «تو... تو یه دیوونهای... یه روانی...»
تهیونگ لبخند زد، لبخندی که به چشمانش نرسید. «ممنون، عزیزم. این بهترین تعریفی بود که تا حالا شنیدم.» و ناگهان، بدون هیچ هشداری، مشت گرهکردهاش را محکم توی شکم نرم ات کوبید.
ات از شدت درد تا شد. نفسی که توی سینهاش بود، با صدا بیرون پرید. بدنش مثل گلوله از دست تهیونگ رها شد و روی زمین سرد فرو غلتید. دستهایش را دور شکمش حلقه کرد و به حالت جنینی خودش را جمع کرد. درد وحشتناکی تمام وجودش را فراگرفته بود. حتی نمیتوانست گریه کند. فقط دهانش باز و بسته میشد و صداهای خفه و بریدهای از گلویش بیرون میآمد.
تهیونگ بالای سرش ایستاد و برای لحظهای از صحنه لذت برد. زنی که دوستش داشت، روی زمین مچاله شده، در حالی که لباس سفیدش حالا لکههای خون گوشهٔ لبش را به خودش جذب کرده بود. زیبا و شکستخورده. درست همانطور که میخواست.
بعد خم شد، چمباتمه زد و به آرامی موهای از هم گسیختهٔ ات را از روی صورت خیس و کبودش کنار زد. نوازش دستش این بار مثل سم آهستهکش بود. «شششش... آروم باش، عزیزم. تموم شد. درس امروز تموم شد.» صدایش دوباره آن لحن نرم و عاشقانه را پیدا کرده بود، انگار که یک پدر مهربان بچهاش را بعد از کابوس دلداری میدهد. «اما یادت باشه، این فقط یه نمونهٔ کوچیک بود. دفعهٔ بعد، اگه دوباره گستاخی کنی، فقط یه سیلی و یه مشت نیست. من کلی ایدههای خلاقانهٔ دیگه دارم که مطمئنم ازشون خوشت نمیاد.»
ات فقط میتوانست نفسهای بریده بریده بکشد و از درد به خودش بپیچد. اشک بیصدا روی گونههایش میغلتید و با خون گوشهٔ لبش قاطی میشد. شوکه شده بود. بدنش، روحش، همه چیزش شوکه شده بود.
تهیونگ راست شد و رو به نگهبانها کرد. لحنش کاملاً عوض شد؛ حالا رئیس سرد و بیاحساس یک امپراتوری جنایت بود. «دکتر پارک امروز استراحت میکنن. تا عصر هیچکس حق نداره وارد این اتاق بشه. براش یه غذای سبک و کمپرس یخ بفرستین. اگه جای کبودی باقی موند، دکتر شخصی منو خبر کنین. و به آشپز بگین برای شام بهترین غذاشو آماده کنه. امشب، من و دکتر پارک با هم شام میخوریم.» بعد برگشت و آخرین نگاه را به ات انداخت که هنوز روی زمین مچاله شده بود و هقهق میکرد. «شب میبینمت، عشق من. امیدوارم تا اون موقع فکر کرده باشی و فهمیده باشی که تنها راه خوشبختی تو، اطاعت محض از منه.»
با این حرف، از اتاق خارج شد. در آهنی با صدای سنگین و توخالی خودش بسته شد و صدای کلیک قفل، پایان اولین روز جهنم واقعی پارک ات را اعلام کرد.
ات همانطور روی زمین ماند. درد شکمش هنوز تیر میکشید و گونهاش انگار نبض داشت. اما درد روحش غیرقابل تحمل بود. او حالا کاملاً فهمیده بود. این مرد رحم نداشت. مهربانیاش فقط یک نقاب بود برای مخفی کردن یک سادیسم بیانتهای وحشتناک. و او، پارک ات، حالا در مرکز این طوفان تاریک گیر افتاده بود. تنها، کتکخورده و وحشتزده.
اما در اعماق چشمان گریانش، در زیر لایههای درد و شوک، جرقهٔ کوچکی از چیزی دیگر هم بود. بغض. خشم. و عطشی برای انتقام که تازه داشت زبانه میکشید. او پارک ات بود، یک روانشناس باهوش. او نقاط ضعف روانی تهیونگ را یاد میگرفت. و قسم خورد که یک روز، هر طور شده، این زجر را چندین برابر به خودش برمیگرداند. حتی اگر آخرین کاری باشد که در زندگیاش انجام میدهد.
تهیونگ لبخند زد، لبخندی که به چشمانش نرسید. «ممنون، عزیزم. این بهترین تعریفی بود که تا حالا شنیدم.» و ناگهان، بدون هیچ هشداری، مشت گرهکردهاش را محکم توی شکم نرم ات کوبید.
ات از شدت درد تا شد. نفسی که توی سینهاش بود، با صدا بیرون پرید. بدنش مثل گلوله از دست تهیونگ رها شد و روی زمین سرد فرو غلتید. دستهایش را دور شکمش حلقه کرد و به حالت جنینی خودش را جمع کرد. درد وحشتناکی تمام وجودش را فراگرفته بود. حتی نمیتوانست گریه کند. فقط دهانش باز و بسته میشد و صداهای خفه و بریدهای از گلویش بیرون میآمد.
تهیونگ بالای سرش ایستاد و برای لحظهای از صحنه لذت برد. زنی که دوستش داشت، روی زمین مچاله شده، در حالی که لباس سفیدش حالا لکههای خون گوشهٔ لبش را به خودش جذب کرده بود. زیبا و شکستخورده. درست همانطور که میخواست.
بعد خم شد، چمباتمه زد و به آرامی موهای از هم گسیختهٔ ات را از روی صورت خیس و کبودش کنار زد. نوازش دستش این بار مثل سم آهستهکش بود. «شششش... آروم باش، عزیزم. تموم شد. درس امروز تموم شد.» صدایش دوباره آن لحن نرم و عاشقانه را پیدا کرده بود، انگار که یک پدر مهربان بچهاش را بعد از کابوس دلداری میدهد. «اما یادت باشه، این فقط یه نمونهٔ کوچیک بود. دفعهٔ بعد، اگه دوباره گستاخی کنی، فقط یه سیلی و یه مشت نیست. من کلی ایدههای خلاقانهٔ دیگه دارم که مطمئنم ازشون خوشت نمیاد.»
ات فقط میتوانست نفسهای بریده بریده بکشد و از درد به خودش بپیچد. اشک بیصدا روی گونههایش میغلتید و با خون گوشهٔ لبش قاطی میشد. شوکه شده بود. بدنش، روحش، همه چیزش شوکه شده بود.
تهیونگ راست شد و رو به نگهبانها کرد. لحنش کاملاً عوض شد؛ حالا رئیس سرد و بیاحساس یک امپراتوری جنایت بود. «دکتر پارک امروز استراحت میکنن. تا عصر هیچکس حق نداره وارد این اتاق بشه. براش یه غذای سبک و کمپرس یخ بفرستین. اگه جای کبودی باقی موند، دکتر شخصی منو خبر کنین. و به آشپز بگین برای شام بهترین غذاشو آماده کنه. امشب، من و دکتر پارک با هم شام میخوریم.» بعد برگشت و آخرین نگاه را به ات انداخت که هنوز روی زمین مچاله شده بود و هقهق میکرد. «شب میبینمت، عشق من. امیدوارم تا اون موقع فکر کرده باشی و فهمیده باشی که تنها راه خوشبختی تو، اطاعت محض از منه.»
با این حرف، از اتاق خارج شد. در آهنی با صدای سنگین و توخالی خودش بسته شد و صدای کلیک قفل، پایان اولین روز جهنم واقعی پارک ات را اعلام کرد.
ات همانطور روی زمین ماند. درد شکمش هنوز تیر میکشید و گونهاش انگار نبض داشت. اما درد روحش غیرقابل تحمل بود. او حالا کاملاً فهمیده بود. این مرد رحم نداشت. مهربانیاش فقط یک نقاب بود برای مخفی کردن یک سادیسم بیانتهای وحشتناک. و او، پارک ات، حالا در مرکز این طوفان تاریک گیر افتاده بود. تنها، کتکخورده و وحشتزده.
اما در اعماق چشمان گریانش، در زیر لایههای درد و شوک، جرقهٔ کوچکی از چیزی دیگر هم بود. بغض. خشم. و عطشی برای انتقام که تازه داشت زبانه میکشید. او پارک ات بود، یک روانشناس باهوش. او نقاط ضعف روانی تهیونگ را یاد میگرفت. و قسم خورد که یک روز، هر طور شده، این زجر را چندین برابر به خودش برمیگرداند. حتی اگر آخرین کاری باشد که در زندگیاش انجام میدهد.
- ۱۲.۸k
- ۰۹ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط